Timmie TV

“Ik spreek beter Spaans dan welke Nederlander dan ook, maar slechter Spaans dan welke Spanjaard dan ook.”

Nog even over de jarige, ook al vind ik dat we momenteel een beetje worden doodgegooid met de meester.

“En un momento dado” is geen fatsoenlijk Spaans, zoals ook in de documentaire wordt aangehaald door een intellectuele Spanjaard. Het is steenkolen-Spaans.

“En un momento dado” is Cruijff’s letterlijke vertaling van het Nederlandse “Op een gegeven moment”. Hij sprak de woorden aarzelend op een persconferentie, had voor de verandering gelijk door dat het geen correct Spaans was (Johan “Voordat ik een fout maak, maak ik die fout niet” Cruijff beging een heuse blunder!) en hakkelde er nog wat achteraan. Vanaf dat moment in 1988 ging “en un momento dado” in Spanje z’n eigen leven leiden. Da’s logisch.

Weliswaar bestond Google toen nog niet, maar het aantal hits op “en un momento dado” zou voor 1988 sowieso waarschijnlijk nihil zijn geweest. Nu komt de frase – los van Cruijff – meer dan 1,3 miljoen keer voor op het wereldwijde web. “In zekere zin ben ik waarschijnlijk onsterfelijk”, zei Cruijff ooit. Dat lijkt in taalkundig opzicht in ieder geval te kloppen.

Let wel, Step Up (2006) verdient dan ook absoluut geen Oscar. Maar als je niet te veel verwachtingen hebt en de film niet al te serieus neemt, levert-ie je best een aardige avond op. Het bijzonder voorspelbare verhaal bevat romantiek, humor, tragedie en een beetje maatschappijkritiek.

Ik durf dit zelfs een aanrader te noemen voor de liefhebbers onder u van dansfilms en van ‘feel good movies’.

Het resultaat is een reeks emotionele getuigenissen. Als rechtgeaarde Hollander die ook nog eens veel te jong is had ik natuurlijk helemaal niet door dat Cruijff’s betekenis voor Barcelona eigenlijk niets te maken heeft met voetbal. Toen Johan in 1973 zijn contract tekende, werd Catalonië niets ontziend onderdrukt door generalísimo Franco. In het kielzog van de magische Cruijff gaf FC Barcelona de Catalanen hun trots terug, vertelt een oude baas met tranen in zijn ogen over de befaamde 0-5 overwinning op Real Madrid.

Dat hij enkele dagen voor die historische zege zijn pasgeboren zoon nietsvermoedend de naam Jordi gaf, droeg in sterke mate bij aan zijn heldendom.

“Oh nee, señor”, zei de ambtenaar bij wie Cruijff aangifte kwam doen. “Jordi is een Catalaanse naam. Dat is verboden. U moet een andere naam voor uw zoon kiezen”.
“Geen sprake van”, antwoordde Cruijff, die geen idee had van al die beladen zaken. “Wij zijn eenvoudige Nederlanders die dat gewoon een mooie naam vinden. Niks meer en niks minder. Dus het kan me niet schelen wat u zegt, hij zal Jordi heten”.

Op de snelweg mag je nog maar negentig tegenwoordig. Een man zit op kantoor in Den Haag. Hij is een grote meneer. Hij mag bepalen hoe hard je mag op de snelweg. Bij wijze van proef. Zijn baas had honderd voorgesteld. Dus hij had negentig gezegd.

Sinds je nog maar negentig mag, is de ochtendspits een hel. Iedereen gaat stil staan. De matrixborden flitsen van negentig naar zeventig naar vijftig. Van vijftig naar negentig naar zeventig. In alle willekeurige volgorden. Niemand snapt er meer iets van.

Ik zal niet zeggen hoe hard ik soms reed. Ik zal niet zeggen hoe hard ik soms kón rijden. Maar nu zit ik al juichend achter het stuur als er beweging komt in de eindeloze stroom.

Vlak voor de stad staat een bord langs de snelweg. Het bedankt me omdat ik zoveel begrip heb voor deze proef. Het bord snapt er niets van. Ik ben nog nooit zo onbegripvol geweest.

En het ergste is nog dat een man op kantoor in Den Haag zijn rapport zo zal weten te verdraaien dat de proef buitengewoon geslaagd blijkt te zijn.

Ich kann kein Mitgefühl empfinden. Ich kann da kein Mitgefühl empfinden! Das Volk wählte dieses Schicksal selbst! Ja, das ist für manche eine Überraschung. Geben Sie sich keinen Illusionen hin! Wir haben das Volk ja nicht gezwungen. Es hat uns selbst beauftragt. Jetzt wird ihnen eben das Hälschen durchgeschnitten.

“Poe”, verzucht de makelaar dan, opnieuw. “Weet u?”
“Hmmm?”, zegt de koopster.
“Uw bod, hè”, zegt de makelaar, “dat is dus echt uw eindbod?”
“Ja”, zegt de koopster beslist.
“Hmmm”, zegt de makelaar op zijn beurt.
“Volgens de hypotheekadviseur is dat onze absolute top”, liegt ze.
En liegen, dat doet ze. Als iemand ooit anderhalve ton gelogen heeft, is het nu.

“Absolute top, hè”, peinst de makelaar. “Nou, ik zal met mijn cliënten overleggen. Maar u mag nu best weten dat hun absolute ondergrens vijfduizend euro hoger ligt”.
“Hmmm”, zegt de koopster. Meer niet. Een slimmer antwoord is nauwelijks te bedenken.

Een uur later belt de makelaar terug.
“Gefeliciteerd”, zegt hij. “Uw bod is geaccepteerd”.

Ik moet toegeven dat het alleszins meeviel. Natuurlijk is het uitermate suf, zo’n donzig pinguinkuiken met blije voeten. Maar de humor is goed, de film swingt af en toe de pan uit en ’t is ook nog eens een educatief verantwoord verhaal. Die boodschap is wel behoorlijk ‘over the top’ – Al Gore zal er trots op zijn.

Happy Feet is meer een typische kinderfilm dan Shrek, of Ice Age. Een echte aanrader voor volwassenen is het niet – daarvoor is het verhaal veel te voorspelbaar en ligt de missie er toch iets te dik bovenop.

“We kiezen voor de dame”, hadden ze gezegd.
De dame had vijftien jaar ervaring in vier-woorden-tellende-functies. Ik nul. Het was wellicht überhaupt een wonder dat ik de eindstrijd had gehaald.

In maart krijg ik een telefoontje.
“Een van de projectleiders gaat weg. Heb je zin om te komen praten?”
“Projectleider?”, zeg ik. “Dat is niet mijn ambitie. Mijn ambitie is die vier-woorden-tellende-functie. Praten kan altijd, maar ik denk niet dat het wat wordt”.

Twee weken later sta ik aan het bureau van de baas.

“Da’s niet zo mooi”, zegt de baas.
“Voor mij wel”, lach ik.
Hij lacht ook. Zuur.

“Pfff”, verzucht de baas. “Da’s zeker niet zo mooi”.
“Nee”, zeg ik. Ik bedoel ja.

“Kan ik je nog op andere gedachten brengen?”, zegt de baas.
Ik kijk hem aan.
“Financieel bijvoorbeeld”, zegt hij.
“Nee”, zeg ik. “Het verschil is te groot”.

We zwijgen allebei. Ongemakkelijk.
“Morgen krijg je mijn brief”, zeg ik dan. En ik loop weg. Op de gang doe ik een huppelpasje.

De film speelt in de dagen van de dood van Lady Di. Het Britse koninklijk huis was op z’n zachtst gezegd niet erg dol op haar en weigerde publiekelijk te delen in de rouw om het verlies van de People’s Princess. De verhaallijn volgt de koningin van heel dichtbij en het is waarschijnlijk aan Mirren te danken dat de kijker toch enige sympathie voelt voor de ogenschijnlijk kouwe trut.

Toch is The Queen geen goede film. Het verhaal is weinig opwindend en de vertolking ervan naar het scherm is ronduit saai. De karakters zijn buitengewoon oppervlakkig en cartoonesk – de Queen Mum bijvoorbeeld lijkt wel continu tipsy, prins Philip is een ongevoelige klootzak en de vrouw van Tony Blair wordt neergezet als een werkelijk onuitstaanbare activiste.

Het toppunt van ‘Britse films waarin niets gebeurt’ was en blijft Remains of the Day. Maar The Queen is een goede tweede.

En toen kozen ze ook nog eens Daniel Craig als de nieuwe James Bond. Dat kon nooit wat zijn, riepen velen. En ik riep het ook. Zo’n typische 21e-eeuwse Hollywood-acteur, waarom namen ze dan niet gelijk George Clooney?

George Clooney als James Bond, ik vind het nu een briljant idee. En dat is voor een groot deel te danken aan Daniel Craig. Hij overtuigt in Casino Royale, dat daarmee de beste Bond-film is die ik heb gezien. Natuurlijk heeft Casino Royale zo’n beetje alle gebreken van de andere films in het genre (onrealistische achtervolgingsscènes, rondvliegende kogels die alles raken behalve Bond zelf, gemakkelijke vrouwen, de held die op sterven na dood is en een minuut later weer springlevend). Bovendien lijkt het pure luiheid om de allereerste Bond ‘gewoon’ in 2006 te laten plaatsvinden – in elk geval is het verwarrend. Zelfs het ontbreken van Q kan me niet weerhouden van het eindoordeel: Casino Royale is een verbazingwekkend aangename film.

Dit is een weblog van Anneloes en Ruben. Anneloes schrijft een keer in het jaar een stukje. Als het meezit. De rest doet Ruben.

Anneloes en Ruben zijn getrouwd. De twee allerliefste jongetjes ter wereld zijn toevalligerwijs hun zoontjes. Ze heten Tom en Youri. Ze wonen met zijn allen in een groot geel huis met een rood dak in Almere.

Het huishouden werd voorheen gecompleteerd door Timmie, de kat. Dit weblog is vernoemd naar de televisie waarnaar de kat altijd met grote belangstelling leek te staren. Maar in werkelijkheid ging Timmie’s blik uit naar de vissenkom die bovenop de tv stond. Als je er lang en diep over nadenkt, krijgt de benaming Timmie TV daarmee bijzondere filosofische bijbetekenissen. De vlag dekt de lading, heus.

Je bent nu vijftien maanden en hoewel sommige ouders tegen die leeftijd verzuchten dat het net is of ze een vijftien-jarige puber in huis hebben, ben jij het toonbeeld van een lieverdje.

Natuurlijk zit ook jij herhaaldelijk aan de knoppen van de geluidsinstallatie, klim je zelf de trap op en gooi je papa’s mobiele telefoon door de kamer. Natuurlijk hef ook jij al zelf je waarschuwende vingertje als je voor een kamerplant staat, om vervolgens alsnog zorgvuldig een groen blaadje van het takje te scheuren. Maar een serieus uitgesproken “nee” is genoeg om je van alle kattekwaad af te doen zien. Je haalt dan bij wijze van spreken je schouders op en gaat lief met een puzzel spelen.

Hoewel je nu de hele dag rond rent op je fonkelnieuwe schoenen, heb je ook een zekere luiheid geërfd van je ouders. Een van je meest favoriete bezigheden is voorgelezen worden. We hoeven maar “boekje lezen?” aan je te vragen of je rent al met een brede lach op je gezicht naar de kast, waar je dan letterlijk trappelend van ongeduld staat te wachten tot Nijntje of Ollie van de plank komen.

De afgelopen maand had daarnaast goed nieuws van het medische front voor je in petto. Een uitgebreide plaktest – vermomd als een absurd grote pleister op je rug en drie ziekenhuisbezoeken – wees uit dat je prima bestand bent tegen de meest gangbare ‘cosmetische stoffen’: ingrediënten van zalven, zeep, pleisters en dergelijke. Als het goed is hoeven we nu voor je twee bent helemaal niet meer met je naar het ziekenhuis.

Liefs,
Papa

Ik moest bij het zien van The Black Dahlia (2006) denken aan een bijzonder slechte uitvoering van Agatha Christie. De setting is prachtig. De film speelt in de jaren ’40 van de vorige eeuw en draait om de gecompliceerde moord op Bettie Short, een raadselachtige jongedame met de bijnaam ‘Black Dahlia’. Twee voormalige bokshelden voeren het weinig subtiele recherche-onderzoek en raken daarin verwikkeld in affaires met femmes fatales, corruptie en wraak.

Al die bizarre achtergrondverhalen – plus het gebrek van de toch gerenommeerde filmmaker Brian De Palma om de rode draad te bewaken – maken de film verwarrend. Héél verwarrend. The Black Dahlia is welbeschouwd een compleet onbegrijpelijk verhaal – het zal niet de bedoeling van de scenarioschrijver zijn geweest dat de toeschouwers elkaar herhaaldelijk vragend en misprijzend aankijken. Aan het eind schudt De Palma nog wat azen uit zijn mouw om het mysterie dan eindelijk te ontsluieren. Maar vreemd genoeg dragen die laatste losse eindjes alleen maar bij aan de onbegrijpelijke chaos.

Waarom dan toch The Black Dahlia tot het eind uitgezeten, zult u vragen. Goede vraag. Stijl is het antwoord, denk ik. Dit is waarschijnlijk de mooiste ‘film noir’ die ik ooit heb gezien. Maar al die kunstzinnigheid kan het gevoel van hevige teleurstelling niet wegnemen.

Vanaf de overkant van de Gouwe aanschouwde ik het tafereel. De vader verdween in de verte, nog altijd rennend en roepend naar een voor mij onzichtbaar punt ergens langs de waterkant.

“Dat krijg je als je je kind Jonas noemt”, dacht ik.