Timmie TV

Ik doe niet mee aan hun oorlog, weet u. Ze zoeken het maar lekker uit. Ik vecht mijn eigen oorlog. Keer op keer. En dat doet u ook. Iedereen vecht zijn eigen oorlogen. Waar heb je anders een weblog voor.

Ik weet niet of het verhaal een titel heeft, maar ik ken het al heel lang. In het kort gaat het als volgt.

Een jongen wordt door de mensen uit zijn dorp aangewezen als schaapherder, maar hij wil niet. Hij is bang dat wolven zijn kudde zullen aanvallen als hij straks in zijn eentje op de berg zit. Maar de dorpelingen stellen hem gerust. Hij moet heel hard “Wolf!” roepen en dan komen de mannen het dier verjagen.

Eenmaal op de berg voelt de jonge schaapherder zich allerminst zeker van zijn zaak. Wat nu als ze niet komen wanneer hij roept? Hij besluit de proef op de som te nemen. Hij roept heel hard “Wolf!” en zie daar: de mannen uit het dorp komen aangestormd.

De dorpelingen reageren woedend als er helemaal geen wolf blijkt te zijn, en helemaal als de angsthaas de volgende dag het scenario herhaalt. U voelt de clou al komen, want op de derde dag staat opeens een heuse wolf voor de neus van de jonge schaapherder. En hoe hard hij ook roept, niemand komt hem helpen.

De voetballers van ADO – en al hun andere collega’s overigens – zijn geen haar beter dan de jonge schaapherder. Ze worden wel eens pootje gehaakt door een tegenstander en gaan dan steevast kermend tegen de grond, alsof de wereld vergaat. Spelers, scheidsrechters en supporters kijken allang niet meer verschrikt op bij de zoveelste stervende zwaan.

Zaterdag brak de sympathieke doelman van ADO zijn been in een ogenschijnlijk onschuldig duel. Hij lag hulpeloos te schreien op het veld. De scheidsrechter besteedde er geen aandacht aan. Ook de tegenstanders negeerden het gejank en scoorden een doelpunt.

Naderhand waren de Hagenaars furieus. De een sprak van onrecht, de ander van onsportiviteit. Ik lachte hen vierkant uit en dacht aan de jongen die heel hard “Wolf!” roept.

Maar toch. Het Nespresso-apparaat was – ik citeer – direct leverbaar. Ik wacht er nu al twee weken op.

De Siemens moet uit Enter komen. We kunnen veel beweren over Enter. Enter ligt best ver weg, vanuit Gouda gezien. Enter durft zichzelf een heuse city te noemen. En Enter is de bakermat van excuus-mailtjes.

Maar Enter ligt echt niet in België.

U heeft mogelijk wel eens van Web 2.0 gehoord. Niet hier, want Web 2.0 is een buzzword voor een hype en u weet zo langzamerhand wat ik van hypes vind. Een lading semtex is nog het meest vriendelijke instrument dat ik kan bedenken om buzzwords en hypes mee te hanteren.

Maar goed, de Nieuwe Versie zal nu eenmaal elementen bevatten die populair zijn geworden onder de verzamelnaam Web 2.0. Mijn gebrek is helaas dat ik geen korte en bondige andere manier weet om te beschrijven wat er hier gaat veranderen.

Ik zou natuurlijk lang en uitgebreid kunnen beschrijven wat er hier gaat veranderen, maar dat is strijdig met mijn idee van stukjes op internet – jammer genoeg begrijpt niet iedereen dat dit medium ongeschikt is voor enorme lappen tekst.

Dus, om een lang verhaal kort te maken: die nieuwe versie, dat duurt nog even.

Een van mijn broertjes speelt nu in dat team. Hij speelde afgelopen zondag een bijzondere wedstrijd.

De jonge ambitieuze trainer besloot dat zijn spits rijp was voor een wissel. Maar de spits zelf – een eigenwijze jongen van de streek, twee meter lang en ogenschijnlijk zo breed, inclusief bijbehorende motoriek – die bonkige spits weigerde het veld te verlaten. En daar bleef het niet bij, zoals u in de immer betrouwbare Leeuwarder Courant kon lezen.

Ik googlede op het apparaat. “Niet langer verkrijgbaar”, meldden de zoekresultaten.
Ik opende de website die Low had gelinkt en vulde daar mijn criteria in.

Het resulterende lijstje werd door Anneloes afgekeurd. Ze had drie aanvullende eisen. Anneloes is soms als de ontvoerder die op het moment van overdracht van de gegijzelden opeens extra claims uit de hoge hoed tovert.

Maar in dit geval waren de eisen redelijk. Eén: design. (Die eis is standaard overigens). Twee: een pijpje voor het schuimen van de melk. Drie: een warmhoudplaat voor de kopjes.

Dus nu wacht ik met smart op de komst van de Siemens SN50.

Maar eerst gaan we naar België.

We hebben even geteld. In de ruim acht maanden die je nu oud bent, heb je elf bezoekjes aan het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam gebracht. Wat een drama zal een kind moeten doorstaan dat echt ziek is.

Het doktersadvies voor allergische kindjes luidt zo lang mogelijk door te gaan met borstvoeding. Pas sinds enkele weken krijg je ook iets anders. Tegen worteltjes en abrikoos blijk je niet zo goed te kunnen. Gelukkig gaat broccoli erin als zoete koek. Hoewel, broccoli? Volgens Bo heet het tenslotte “pikola”.

Nog meer moeilijke woorden: hypo-allergene voeding. In plaats van moedermelk krijg je nu hypo-allergene melk. Het is een chemisch ruikend goedje in een groot blik dat – gemengd met afgekoeld gekookt water – vier dagen meegaat. Dat één zo’n blik twintig euro kost, zal alleen de ziektekostenverzekeraar kunnen schelen.

Buiten de worteltjes en de abrikoos gerekend gaat het eigenlijk super. Op televisie adverteerde de nationale loterij met de nieuwste campagne: “Elke dag kans op een miljoen”, waarop ik zei: “We winnen al elke dag de lotto”. Zo voelt het ook. En niet alleen omdat al die mooie meisjes nu extra aandacht voor papa hebben.

Je begint al te kruipen, dus binnenkort moeten de tijdschriftenbak en de afstandbedieningen worden afgeschermd. Je doet zomaar dingen na – als papa met zijn platte handen op zijn dijbenen slaat om je te laten lachen, kopieer je dat nu spontaan.

En wat met de oog op de toekomst van het land misschien wel het belangrijkst van alles is: je balbehandeling is nu al fenomenaal. Papa speelde vroeger op school tijdens de gymles wel eens softbal, waarbij de meiden ook mochten meedoen. Jij kunt nu al beter de baan van de bewegende bal inschatten dan het gemiddelde meisje van toen. Als Ismael Aissati straks met pensioen gaat, staat zijn opvolger al klaar.

Liefs,
Papa

Nu zou dat al genoeg moeten zijn om een weldenkend mens kwaad te krijgen. Dan blijkt mevrouw Ter Horst ook nog aan wat touwtjes getrokken te hebben om de boel onder het tapijt te schuiven. Als enkele Nijmeegse politieagenten betrapt worden op stevig promillage, worden ze – volledig terecht – aan de hoogste boom geknoopt. Maar voor een burgemeester gelden andere regels.

En dat klopt. Voor een burgemeester gelden inderdaad andere regels. Maar dat zijn dan wel strengere regels, hè. Een burgemeester verdient veel geld. Voor een deel is dat compensatie voor de dingen die een burgemeester moet laten uit hoofde van zijn (haar) voorbeeldfunctie. En ‘laten’, mevrouw Ter Horst, betekent dat u zaken niet doet. Zoals u evenmin uw chauffeur opdracht geeft de file over de vluchtstrook in te halen en u zich niet via uw privécomputer op internet laatdunkend uitlaat over uw collega’s in de gemeenteraad.

Maar hoewel ik over dit alles een duidelijke mening heb, had ik daarmee nog niet de neiging erover te schrijven (dat laat ik dan graag aan Eric over). Dat kwam pas toen mevrouw dr. Guusje ter Horst – die titel is andermaal een prachtig bewijs voor de belabberde kwaliteit van de vaderlandse universiteiten – zichzelf een weerwoord gunde. In vino veritas. Ze vindt dat ze als een heilige door het leven moet gaan.

Die klacht maakt mij echt razend. Een heilige. Daarmee zegt ze namelijk in feite dat een normaal mens gewoon alcohol drinkt als hij nog moet rijden. Alleen een buitengewoon verheven persoon kan zich er wat haar betreft toe zetten dat glaasje wijn te laten staan. Ik voel me geenszins gevleid. Maar als ik het niet heel erg zielig zou vinden voor het kindje, zou ik bijna willen dat ze er een met haar benevelde harses had aangereden.

Maar langzaam keerde het tij. Deze stad is misschien wel de lelijke jongedame waarmee je met frisse tegenzin een tweede keer uit eten gaat en pas dan tot de ontdekking komt dat ze eigenlijk bijzonder charmant gezelschap is.

(Tenminste, dat stel ik me zo voor, want ik heb nog nooit zo’n date gehad. Nu ik erover nadenk, de beelden die mijn hersenen bij een dergelijke gedachte projecteren zijn rechtstreeks afkomstig uit de kwab die verantwoordelijk is voor het opslaan van scènes uit Will & Grace, Friends en Seinfeld.)

En daarom staat ons huis te koop.

“Met Anneloes”, zei ze.
“Met Anneloes?”, vroeg ik in gedachten. Ik keek haar verbaasd aan. Ze zag het niet.
“Ja, met Anneloes”, zei ze.

Ze was bijna 21 en had een zachte g. Er klopte geen hout van.