Timmie TV

Maar uiteindelijk pas ik qua muzieksmaak beter in de vorige eeuw. Of in het bejaardentehuis zo u wilt. Vroeger was alles beter. De onovertroffen website last.fm houdt bij waarnaar ik in 2006 het meest luisterde op mijn laptop:

1. Coldplay
2. Carole King
3. R.E.M.
4. Vanessa Paradis
5. Neil Diamond
6. Johnny Cash
7. Ricky Koole
8. Guns N’ Roses
9. The Beatles
10. Dr. Hook

U vindt het hele lijstje en andere lijstjes hier.

Ik vulde “Nee” in. Dat was alleen omdat er nu eenmaal geen optie “Nee!!!” was.

Vervolgens werden de resultaten van alle stemmen tot dan toe zichtbaar. Ik zag tot mijn verbazing dat die prachtige, welgemeende “Nee” van mij tot de minderheid behoorde.

Ondanks de vierde begroting van het land is het team nu al praktisch uitgeschakeld voor een plek in de top 5, die sinds de invoering van de playoffs het walhalla van de eredivisie genoemd kan worden. Behalve PSV, Ajax en Feyenoord hebben ook AZ en FC Twente nu al een akelig onoverbrugbaar gat geslagen. Qua punten, maar helemáál qua overtuigend spel.

Daarnaast wil ik best toegeven dat de UEFA-Cup poule waarin de club terechtkwam, behoorlijk lastig was. Maar feit blijft dat SC Heerenveen van meet af aan kansloos bleek en het Europese toetje dat iedere fan likkebaardend afwachtte, akelig veel weg had van zure slagroom op een beschimmelde appeltaart.

Toch vindt de gemiddelde fan dat de hoofdverantwoordelijke zijn werk prima doet. Ik heb ’t al eens in vriendelijkere bewoordingen gezegd en herhaal het nu dus maar eens: het publiek van SC Heerenveen is ambitieloos klapvee.

Leuk idee, dus hier volgt mijn overzicht van 2006:

Gouda, Nederland
Tossens, Duitsland
Thonac, Frankrijk
Vlierden, Nederland
Haren (Groningen), Nederland
Boyl, Nederland

Zes locaties, dat ga ik in 2007 verbeteren. Hoe reislustig was u eigenlijk afgelopen jaar?

Maar dat is godsonmogelijk!

Het jochie bij de diepvrieskisten in Goverwelle keek me wazig aan. Het was dat hij een lichtblauwe bloes aanhad met het AH-logo erop, anders had ik hem nooit de vraag gesteld. Hij zag er heel jong en een beetje hulpeloos uit, alsof hij z’n moeder in een onoplettend moment uit het oog was verloren.

“Een momentje alstublieft, mijnheer”, zei hij beleefd, waarop hij zijn stapel dozen in de steek liet. Ik volgde hem, langs de zuivelkoeling, tot aan de klapdeuren van het magazijn. Even later kwam hij weer naar buiten, vergezeld van een ander jochie. Als u zich als dertiger eens Heel Oud wilt voelen, moet u eens naar de plaatselijke Albert Heijn gaan en een willekeurige schappenvuller een lastige vraag stellen.

Het tweede jochie keek wat minder hulpeloos uit zijn ogen – zijn moeder was waarschijnlijk wel dicht in de buurt – maar haalde bij de term “Special” ook al zijn schouders op. Het meisje bij de broodafdeling had er “nog nóóóóit” van gehoord. En omdat Anneloes in het centrum van Gouda en Almere dezelfde ervaringen bleek te hebben, begon ik te vermoeden dat de diëtiste een practical joke met ons uithaalde.

Uit arren moede namen we onze intrek in het laatste toevluchtsoord dat we konden bedenken: het online filiaal van Albert Heijn. En zowaar, de diëtiste had gelijk gehad. Dus voor Toms brood gaan we niet naar de bakker, de supermarkt of de natuurwinkel. Het wordt voortaan gewoon thuisbezorgd.

Per slot van rekening is het Groot Dictee der Nederlandse Taal – zoals het in al zijn megalomaniteit officieel heet – verworden tot een rariteitenkabinet. Een botanist maakt meer kans op de hoofdprijs dan een taalgeleerde en dat slaat natuurlijk nergens op. De enige reden om guichelheil in een tekst op te nemen is omdat de organisatie bang is anders foutloze inzendingen te krijgen.

Iemand zei ooit dat het dictee alleen gewonnen kan worden door een neuroot die het groene boekje uit zijn hoofd heeft geleerd. Maar columnist Bril staat nou net bekend om zijn eenvoudige, heldere taalgebruik. Dus dit jaar zou het daarom wel eens helemaal anders kunnen zijn. Bril heeft immers nog nooit geschreven over malicieuze rendez-voustjes te midden van vliegezwammen of je quasi-boeddhistisch surrogaat in je correlerend cosmetisch internaat.

Je kunt me van van alles betichten, maar ik ben geen freak. Ik vind zo’n zin bijzonder grappig, maar ik vind het ook nogal sneu als je ‘m foutloos kunt schrijven. En dus laat ik het nationaal dictee al jaren links liggen. Ik mocht eens per ongeluk weinig fouten maken.

Toen Philip Freriks het dictee in het achtuurjournaal aankondigde, had ik vanwege Bril bijna de neiging om voor de verandering mee te doen. Bijna. Ik deed het gelukkig niet en zapte weg. Gelukkig. Want ik las naderhand dat ook Bril – ook gij, Brutus! – op dedaigneuze wijze houdt van beatjuggelen. Jammer.

Maar, zei de professor.

Het kan voorkomen dat een dergelijke zalf toch onbedoeld sporen van pinda bevat. Per slot van rekening is arachideolie een product van pinda. Een fabrikant kan wel eens een beetje slordig zijn. Hij is ook maar een mens.

Daarom staat op etiketten soms dat het product afkomstig is uit een fabriek waar bijvoorbeeld óók pinda wordt verwerkt – da’s puur en alleen om hyperallergische mensen te waarschuwen dat er onbedoeld wel eens een ongelukje gebeurd zou kunnen zijn. Bij arachideolie is dat risico uiteraard extra groot. Waar rook is, is vuur. Waar arachideolie is, is pinda.

Dus we gaan voor de zekerheid maar wat alternatieven proberen.

Ik wilde dan als tien-jarige misschien geen Superman worden – SpiderMan of Batman vond ik al helemáál niks – maar wat televisieheld Matthew Star kon, bekoorde mij wel degelijk. Als u niet van mijn generatie bent, moet u het maar even op Wikipedia nalezen. Matthew Star leek een doodgewone puber maar beschikte over bovennatuurlijke krachten. De meest indrukwekkende ervan vond ik telekinese: hij kon met zijn geest voorwerpen laten bewegen.

De Japanner die beweerde dat iedere tien-jarige een superheld wil worden, beschikt zelf ook over dergelijke krachten. In de kroeg probeert hij zichzelf te teleporteren naar de dameswc – waarop hij door de uitsmijters hardhandig op straat wordt gekwakt. Even later vindt Hiro zichzelf terug in de VS nadat hij in de metro iets te lang naar een reclameposter voor New York heeft gestaard.

Ik heb nu één aflevering van de televisieserie Heroes gezien en tot dusver bevalt ’t me.

Hij mag dus geen koemelk en geen tarwe. Hij mag al helemaal geen pinda, omdat de allergische reactie daarop dodelijk kan zijn. Bij de allereerste test in het ziekenhuis bleek hij absoluut gevoelig voor pinda. (Zo’n test is overigens helemaal niet wat ik ervan verwachtte. Ze plakten gewoon een stukje pinda op zijn rug en dat plekje werd vervolgens rood).

Afgelopen weekend vroeg een nieuwsgierig iemand wat er eigenlijk in die unguentum leniens zit. Ik had me dat nog niet eerder afgevraagd. Anneloes wist het ook niet. Doktersadvies is als de ochtendfile op de A12. Je klaagt er wel over, maar ongemerkt accepteer je ’t klakkeloos als fact of life.

Blijkt er arachideolie in te zitten. Dat is dan weer een duur woord voor pindaolie. Pinda. Dat woord heeft u vandaag al eerder gelezen.

We hebben de dermatoloog maar even een mailtje gestuurd.

Hmmm. De vraag rijst. Wat is dodelijker voor een film? Irritatie opwekkend of nietszeggendheid?

Mijn zus is getrouwd en heet nu Sánchez. Anderen gaan scheiden. Mats is geboren. Mijn moeder wordt 57 vandaag.

En er zit nog meer nieuws aan te komen, maar dat mag en wil ik u nog niet vertellen.

Excuses als deze prachtige site met dit postje akelig veel lijkt uit te groeien naar een lifelog. Zo ziet u maar weer dat ik ongemerkt een bewijs lever. Een lifelog is niets meer dan gebrek aan inspiratie. Dat kan zo op een tegeltje.

’t Was een spannende dag voor je vrijdag. Een dag voordat je elf maanden oud werd, wilden de kinderdermatologen testen of je tegen tarwe kon. Uit de eerste proeven – al maanden geleden inmiddels – bleek namelijk dat je voor tarwe waarschijnlijk een lichte allergie zou hebben. Maar aangezien een zware allergie zou leiden tot een ernstige reactie (ademhalingsproblemen bijvoorbeeld), moest deze allergietest in het ziekenhuis plaatsvinden.

’s Ochtends om tien uur begon de verpleegkundige met het aanleggen van een waaknaaldje, zodat in geval van die ernstige reactie direct medicijnen toegediend konden worden via een infuus. Maar ze kon geen ader vinden.

“Dat is bij de meeste baby’s nogal lastig”, zei ze.
Papa begreep dat – met een blik op je spekarmpjes – direct.

De verpleegkundige raakte er een beetje verhit van. Een assistente probeerde met een rood aangelopen hoofd zo goed en zo kwaad als het ging te assisteren. En jij begon Heel Hard te Huilen.

Midden in die scène kwamen de dermatologen binnen. Omdat ze slechts een lichte reactie verwachtten, besloten ze ter plekke dat het waaknaaldje niet nodig was.

Je kreeg een beetje tarwepap op je bovenlip. Die werd een heel klein beetje rood, maar het was niets vergeleken met het hoofd van de assistente. De specialisten besloten de test voort te zetten. Je kreeg vijf milliliter tarwepap, even later tien, en nog even later twintig.

En toen leek het alsof je opeens van alle kanten door onzichtbare muggen werd belaagd. Op je slapen verschenen een paar kleine bultjes, daarna ook op je armen, benen, buik, rug en gezicht. Je liep knalrood aan – de assistente was er opeens niets bij. Je begon wat moeizamer te ademen.

Zeer allergisch voor tarwe dus. De dermatologen waren verbaasd, je ouders vooral bezorgd en teleurgesteld. Gelukkig werkten de negen druppels die je kreeg goed. Om twee uur mochten we met je naar huis en de volgende dag was je weer de oude Tom. De diëtiste gaat nu een dieet samenstellen zonder tarwe. En zonder koemelk, kip, worteltjes, bloemkool en rijst.