Timmie TV

We zijn komende week eventjes in Parijs. Vandaar ook het nieuwe thema in de quiz, ja. Vandaar ook dat diezelfde quiz met ingang van het weekend op een iets lager pitje voortsuddert.

Verder is het de bedoeling dat we ontspanning gaan zoeken. Reken dus op stilte hier. Ook wel eens lekker, hè. Au revoir.

Even verderop in de tapasbar zaten drie mensen aan een tafeltje. Op het oog leken ze net zo Spaans als de ober die ‘iek’ zei als hij het over zichzelf had en ‘gezellieg’ als hij de sfeer aan onze tafel wilde beschrijven.

Die drie Mediterrane mensen daar aan het tafeltje even verderop hadden ook een accent. Ik luisterde naar hun conversatie. Er was geen woord Spaans bij. Zelfs geen klank die ook maar naar Spaans riekte. Het deed mij het meest denken aan plat Rotterdams.

De kok kwam naar hun tafeltje. Hij had het ook al over ‘iek’, en over ‘joelie’ – hij vond het blijkbaar niet gezellieg genoeg. De kok bleek een van de drie gasten te kennen. Ze spraken in het Nederlands met elkaar.

Toen mengde een van de anderen zich in het gesprek. Hij zei iets tegen de kok. In het Spaans.

Ik kon het nauwelijks verstaan. Ook de kok, die ongetwijfeld Manuel heette, moest een paar keer vragen of hij het wilde herhalen. Het Spaans van de gast was beroerd. “Jouw Spaans is best goed”, zei de kok tegen hem, in zijn eigen taal. Ik had niet het idee dat de gast hem verstond.

Wat zal Kurt Waldheim rustig slapen vannacht.

Volgens de laatste geruchten komt binnenkort deel vier uit van het onovertroffen computerspel Civilization. Nu moet ik direct toegeven dat ik geen doorgewinterde gamer ben; sterker nog, Civilization III is op de PC slechts een van de twee handschoenen die ik tegenwoordig oppak.

Omdat ik hier de laatste tijd toch fanatiek aan het recenseren ben, mag ik voordat Civilization IV uitkomt vast nog wel wat over de huidige versie roepen.

Waarschijnlijk kent u Kolonisten van Catan wel. Het heeft een boel elementen van Civilization, oorspronkelijk eveneens een bordspel, ‘geleend’. Civilization draait om het ontwikkelen van een beschaving. Je kiest aan het begin een volk, bijvoorbeeld de Azteken of de Chinezen, en sticht de hoofdstad. Vervolgens kunnen je bewoners zich ontwikkelen tot mensen van zeer divers pluimage. Krijgers beschermen je rijk, verkenners doorkruisen met grote stappen de onbekende continenten, kolonisten stichten nieuwe steden en arbeiders bewerken de landbouwgronden. Het doel is om deze Neanderthalers uiteindelijk een raket de ruimte in te laten schieten. Maar als ze alle andere volkeren uitroeien is het ook goed.

Het bordspel is destijds alleen populair geworden onder de ware spelletjesfanaten. Het duurt te lang en de regels zijn te uitgebreid – ik heb het spel in huis maar vind het zelf vooral te zakelijk. Om deze en wellicht nog andere redenen is het geen spel dat ook echt spelplezier oplevert. Hoe anders is de computerversie.

De mix van het ontdekken van nieuwe gebieden, de ontwikkeling van je samenleving en de rivaliteit met andere volkeren is precies goed om het spel lange tijd interessant en spannend te houden. Je moet je eigenlijk op alle mogelijke gebieden ontwikkelen, aangezien je anders wordt aangevallen, je burgers weglopen naar cultureel aantrekkelijkere gebieden of je tegenstanders eerder die raket de lucht in hebben.

Mijn belangrijkste bezwaar tegen het spel is dat het net zoals het bordspel bestaat uit beurten. Vooral naarmate het spel het eind nadert, duren die beurten eindeloos. Je eigen beurt bestaat uit tientallen, misschien wel honderden handelingen en daarna is het wachten tot de rivalen hun acties hebben uitgevoerd. Omdat dit tevens de essentie is van het spel, vraag ik me af of Civilization IV me echt zal verrassen.

Anneloes vindt op basis van deze foto dat er wat schort aan mijn schiettechniek.

Op een achteraf bezien trieste dag vergiste de krantenbezorger zich. In plaats van de Volkskrant duwde hij het vernieuwde AD door de bus op nummer 12. Hij was vast nog niet goed wakker op dat vroege uur.

Ik was er jarenlang heilig van overtuigd dat De Telegraaf de slechtste krant van Nederland was. Nu ben ik daar helemaal niet zo zeker meer van.

Als ik over ons huis in Frankrijk begin, zie ik direct die vragende blik in uw ogen. En inderdaad, die aarzeling is terecht. We hebben helemaal geen huis in Frankrijk. Dus moesten we op zoek naar tijdelijke accommodatie, want we hadden besloten een week naar Parijs te gaan. Met z’n tweeën, “nu het nog kan”.

We wilden eigenlijk kamperen, maar als een van de reizigers bijna zes maanden zwanger is, lijkt een tentje wat te weinig comfortabel. Met zo’n gevaarte van een buik – u zou haar nu eens moeten zien – is op handen en voeten door een tent kruipen iets teveel gevraagd.

We besloten dat een hotel of appartement een betere optie was, maar we bleken te kieskeurig en konden niets vinden dat aan al onze eisen wilde voldoen. En zo belandden we bij wat ik voor het gemak even ‘de tussenvorm’ noem.

De tussenvorm die we kozen is een van alle gemakken voorziene 7-persoons caravan op een camping in een buitenwijk van Parijs, een van die twintig sterren familiecampings die ik normaliter uit de weg ga alsof het een kleuterklas met hoofdluis is. We vonden het bijzonder vreemd dat deze caravan ongeveer de helft moest kosten van het goedkoopste, meest aftandse appartement dat we hadden kunnen vinden. We vonden het vreemd, maar niet erg, zoals u zult begrijpen.

De verhuurder was een grote Britse organisatie, die ook in Nederland een tak heeft. Dus toen we uit nieuwsgierigheid op de vaderlandse website van het bedrijf keken, vonden we precies dezelfde huurcaravan. Voor liefst het dubbele van de prijs die de fijne Britten ervoor vragen.

Mag u raden waar we geboekt hebben.

Om vijf over acht sluit ik achteraan bij de lange rij auto’s die van Linschoten naar Woerden probeert te komen. Ik zucht niet, ik steun niet, ik berust niet eens. Hoewel het ochtendzonnetje zelfs nauwelijks het predikaat ‘waterig’ verdient, gaat het duidelijk een mooie nazomerdag worden. Ik laat het raam zakken en kijk ontspannen uit over de langgerekte weilanden. Hier en daar hangt boven de slaperige schapen nog een flard van de vroege ochtendmist.

Om redenen die alleen daarboven bekend zijn, kent de A12 sinds de zomervakantie fileleed als nooit tevoren. Waar voorheen drukke en rustige dagen elkaar afwisselden, willen woensdag en vrijdag niet langer onderdoen voor maandag, dinsdag en donderdag. Het moet niet gekker worden, zeg ik iedere ochtend bij de blik op de roodgekleurde weg, waarop ik de auto beveel binnendoor te gaan.

Achter mij staat een klein Fiatje met een blonde jongedame erin. Voor me blokkeert een grote pick-up truck een groot deel van het uitzicht. De in-en-in-Amerikaanse Chevrolet is te hoog om de bestuurder vanaf mijn positie te kunnen zien. Toch zie ik de man haarscherp voor me. Vooroordelen.

Ik geef gas als de rij voorzichtig in beweging komt. Rechts op het fietspad worden wij automobilisten ingehaald door een groep scholieren. Ik zie twee pubermeisjes naast elkaar fietsen met dezelfde opdruk achter op hun spijkerjack. Ik vraag me af of het zusjes zijn, of beste vriendinnen. En of spijkerjacks echt weer in zijn.

Als ik een paar minuten later bij het viaduct rechtsaf sla, staan de scholieren voor het rode licht te wachten. De meisjes lijken op elkaar, maar misschien is dat wel, bedenk ik direct, omdat ze vrijwel hetzelfde gekleed zijn.

De donkere Japanner die nu op de oprit voor me rijdt, heeft last van een foutje in de elektronica. Het remlicht blijft onophoudelijk branden. Als we de snelweg op willen, gaan mijn remlichten eveneens aan. Ook op het laatste stukje A12 staat een file. Ik zucht niet, ik steun niet, ik berust niet eens.

De anonieme bezoeker keerde zich om naar de kast. Aan de binnenkant van de deur hing aan een spijker een grote roestige sleutel, die eruitzag alsof hij eeuwenlang niet was gebruikt. Een spin rende haastig weg van zijn gebroken web toen de bezoeker de sleutel pakte, hem afveegde aan zijn versleten pij en aan mij overhandigde. “Doe er wat moois mee”, prevelde hij. En dat deed ik.

Normaliter had ik de karwats verkozen boven het bezoeken van de bioscoop voor een dergelijke film, maar Legally Blonde kwam op televisie en ik zat naast een mooie vrouw die weigerde verder te zappen langs de weg van het nationale zenderpark. Legally Blonde (2001) is een van die films waarvan de titel precies weergeeft wat voor film je als kijker kunt verwachten: een luchtige, pretentieloze, inhoudsloze dertien-in-een-dozijn productie waarvan Hollywood er minstens één per week aflevert.

Legally Blonde gaat over een dom tienerblondje dat haar ex-vriendje volgt naar Harvard om hem terug te krijgen. Natuurlijk blijkt in de collegezalen dat het domme blondje helemaal niet zo dom is. Tot zover het verhaal, dat werkelijk niet dieper gaat dan dit.

De film is doorspekt met gebeurtenissen, scènes en acteerprestaties die me waarlijk vervulden van heuse plaatsvervangende schaamte. Toch heb ik me geen moment verveeld. Geen moment. Dokter, wat is er mis met mij?

Al enkele jaren had ik stiekem een teller van Nedstat. Stiekem, want, net zoals het gros van de andere gebruikers, via wat simpele code onzichtbaar gemaakt.

Daarom mag ik eigenlijk niet klagen dat de nieuwe leiding van Nedstat, die getuige de naamswijziging een jaar of veertien is, heeft besloten duivelse popups te gebruiken om hun product aan de man te brengen. Zonder de gebruikers er vooraf van te verwittigen nog wel verschijnt een vervelend extra venster met reclame indien de teller op een pagina wordt getoond.

Ik merkte er dankzij Firefox aanvankelijk niets van. Maar toen ik de berichten las over die satanische marketing-knulletjes van Nedstat, herinnerde ik me opeens dat ik een tijdje terug zo’n waarschuwend balkje had gezien bovenin mijn browser toen ik mijn eigen website opende. Ik had toen schouderophalend het venster ververst en toen geconstateerd dat ik waarschijnlijk spoken zag. Achteraf bleek Nedstat een cookie te hebben ingesteld om de gebruikers slechts eenmalig te vervelen met zo’n popup, waarschijnlijk om niet te snel door de mand te vallen.

Maar dat laatste is alsnog gebeurd, en hoewel ik zoals gezegd eigenlijk niet mag klagen, doe ik dat toch. En aangezien ik ondanks mijn tanende sympathie voor Feyenoord wel houd van de gevleugelde woorden “Geen woorden maar daden”, heb ik de Nedstat teller rigoureus van deze plek verbannen. Als ik alle nare marketing-knulletjes op dezelfde manier in één klap van de aarde zou kunnen vagen, zou ik dat met alle liefde doen. Misschien dat ik het kan combineren met een Molotov cocktail op het hoofdgebouw van Versatel.

Gelukkig hield ik zelf al sinds het begin der tijden bezoekersstatistieken bij. Wat er aan ontbrak was een fatsoenlijke pagina om een en ander te tonen. Maar die omissie is verleden tijd, dankzij de heuse Timmie TV statistiekenpagina.

Wie kan zich nou druk maken om een rode kaart voor Cocu of de nieuwste campagne van Karla mens-waar-bemoei-je-je-toch-mee Peijs in de wetenschap dat Luke en Lorelei eindelijk samen zijn! Ha!

Lief Kerstkindje,

We hadden zelf uitgerekend dat je precies twaalf weken oud was toen we voor een echo naar de verloskundige met het warrige haar gingen. Zoals alle verloskundigen zat deze mevrouw in een lokaal in een wijkgebouwtje dat me per direct gedeprimeerd had gemaakt als ik niet zo in de wolken was geweest.

De echo is eigenlijk niets meer dan een plaatje van jou in de buik van mama. Later als je groot bent zal ik nog wel eens uitleggen hoe dat precies werkt, maar voor nu is het genoeg om te weten dat we jou op televisie konden zien.

“Twaalf weken oud en nu al op televisie”, zei ik.
De mevrouw met het warrige haar pakte haar meetlat met een houding van dat-zullen-we-nog-wel-eens-zien.
“Drie komma vier centimeter”, zei ze resoluut, “da’s tien weken en vier dagen”.
Haar toon duldde geen tegenspraak.
“Dat betekent”, vervolgde ze, terwijl haar wijsvinger over de kalender schoof, “dat jullie kindje rond 2 januari geboren zal worden”.

Volgzaam als hij is, knikte papa naar de mevrouw met het warrige haar. En mama knikte al even volgzaam.

Tegen iedereen zeggen papa en mama nu dat je op 2 januari zult komen, want dat heeft de gedecideerde verloskundige mevrouw per slot van rekening geroepen.
Maar stiekem, mijn lieve kerstkindje, héél stiekem denkt papa dat je je al op 25 december aandient.

Een film die al tijden op mijn lijstje staat van “nog-te-recenseren, maar-ik-kom-er-niet-toe”: Spy Game. Dus nu in het kort. Ik ga dankzij deze film en Fight Club iets roepen waarvoor ik me jaren geleden zou hebben gegeneerd: Brad Pitt is een goede acteur. In Spy Game wordt hij overigens aan het handje gehouden door Robert Redford, de oude rot in het vak die nooit slecht lijkt te kunnen spelen. Ik hou niet zo van het genre waartoe Spy Game behoort (actie, spionage, good guys, bad guys), maar Tony Scott heeft iets bovengemiddeld intelligents gemaakt van wat in essentie niet meer is dan een spannend CIA-avontuur, waarmee de film toch behoorlijk aangenaam is. These mist covered mountains are a home now for me. Als u op een verloren avond door de videotheek loopt en niets beters weet dan bij de actiefilms te kijken, rek dan uw arm uit, vouw uw vingers om het hoesje van Spy Game en loop naar de kassa.

U gaat nu een nieuw fenomeen ontdekken op Timmie TV, een fenomeen dat mij naar ik dacht ingegeven was door de onovertroffen Jason Kottke, maar nu ik dat op zijn website controleer, blijkt dat een hersenspinsel. Ik heb wel vaker last van hersenspinsels, dus wees niet ongerust. Meestal ben ik er zelfs blij mee.

Enfin, ik ga u een terugblik geven op wat de maand augustus u te bieden had op deze plek. Als dit stukje een succes blijkt - hoe ik dat ga meten weet ik werkelijk nog niet, maar vertrouw me, daar kom ik wel uit - dan zal ik dit trucje proberen te gaan herhalen aan het eind van iedere maand.

Augustus 2005 dus. Natuurlijk vertelde ik u om te beginnen onder de titel Een heuse centimeter het Grote Nieuws, dat Anneloes en ik maanden voor ons moesten houden voordat we het aan de grote klok durfden te hangen. Het zal inderdaad het begin zijn van een serie ‘Lief Kerstkindje’ verhalen, of u daar nou op zit te wachten of niet.

De rest staat uiteraard slechts in de schaduw van dat ene stukje. Ik schreef u over mensen die texas holdem heten, of phermentine, die u en mij ervan willen overtuigen dat pokerspelletjes leuk zijn en slappe piemels geneeslijk, en daarmee mij zo gek maakten dat u niet meer kon reageren: Over spammers en een typefout. Ik werd aangehouden door een politieagent die De Vraag stelde en deed een serie voorspellingen voor de Nederlandse en Engelse voetbalcompetitie in stukjes die De Expert (en u) en De Expert, uhhh… The Expert getiteld waren. Ik had het aan de lopende band over mijn haperende superverbinding bij Versatel (zie bijvoorbeeld Mijd Versatel als de pest, gelooft u mij nou maar, en Dus, voetbal bij Versatel) en schreef talloze recensies over films en boeken, waarvoor ik u gemakshalve gewoon naar het maandoverzicht verwijs. En dat vindt u onderaan deze pagina. Kan ik daar ook weer eens reclame voor maken.

De quiz staat nu wél online. Met excuses voor de verwarring.

Okee, het klinkt misschien lullig als ik zeg er blij van te worden. Maar stiekem wil ik dat prachtige woord wel vaker lezen in het nieuws.

Stampede. Stampede. Stampede. Mooi.