Timmie TV

“Nee, ik spreek geen Engels”, zei Pierre kortaf. Maar hij sprak het wel. Hij vroeg om een kaart en wees een buurt aan ten oosten van het centrum.

Al sinds het begin van de revolutie was de Bastille niet meer dan een herinnering, dus toen zij als eenentwintigste-eeuwer weer boven de grond kwam, belandde ze op een groot verkeersplein midden in een drukke wijk. Een typisch Parijse étoile. Ze liep de straat in die Pierre op de kaart had omcirkeld.

De scharnieren van de deur piepten toen ze de winkel binnenstapte. Ze zag direct dat ze aan het verkeerde adres was, ondanks de kleurige posters van Kodak aan de muren. Grote koelkasten wasemden. Een groezelige man met sluik donker haar en een versleten rugzak werd aan de balie geholpen. Aan de binnenkant van de deur hingen handgeschreven verzoekbriefjes met telefoonnummers. En achter de balie stond Marie.

“Nee, ik spreek geen Engels”, zei Marie kortaf. Maar ze sprak het wel. Ze pakte een stuk papier en tekende met inktzwarte, strakke halen de route naar een straat iets ten zuiden van de Bastille.

Een film die al tijden op mijn lijstje staat van “nog-te-recenseren, maar-ik-kom-er-niet-toe”: Pleasantville. Dus nu in het kort, al verdient deze prent eigenlijk beter. Pleasantville is een uiterst ingenieuze film over het conservatieve Amerika van de jaren vijftig. Filmmaker Gary Ross weet dit op een unieke manier te verbeelden. De oude garde is en blijft zwart-wit, maar de mensen die zich weten los te maken uit het starre stramien, krijgen langzamerhand kleur. Pleasantville is een film over vrijheid en je grenzen verkennen, maar biedt ook een heldere blik op hoe racisme voet aan de grond krijgt in een gesloten gemeenschap. Als u op een verloren avond in de videotheek de film in het schap ziet staan, rek dan uw arm uit, vouw uw vingers om het hoesje en loop naar de kassa. En als u nooit in de videotheek komt, download ‘m dan, want Pleasantville is die moeite echt waard.

Of nog beter, sla Ajax-SC Heerenveen een keertje over en kijk vanavond om half negen naar RTL7.

Weet u welke kleur een briefje van honderd euro heeft?

Dat kreng van een euro bestaat nu al een eeuwigheid – om precies te zijn drie jaar, negen maanden en zevenentwintig dagen. Toch had ik nog nooit eerder een briefje van honderd in mijn handen gehad.

Pas toen ik gisteren bij het loket van de plaatselijke bank stond en vijfendertig eendere briefjes onder het glazen paneel toegeschoven kreeg van de vriendelijk lachende jongedame, niet eerder dan op dat exacte moment besefte ik dat ik niet wist dat honderd euro groen is. Het is niet mijn geld.

Een film die al tijden op mijn lijstje staat van “nog-te-recenseren, maar-ik-kom-er-niet-toe”: The man who wasn’t there. Dus nu in het kort. Deze film over een vreselijk saaie kapper scoort bijna een acht op de grootste filmsite van de wereld. Toch benadert de spanning van de film vrijwel die van de kapper. The man who wasn’t there is weliswaar een mooi uitgevoerde ode aan de film noir, maar als deze prent niet het stempeltje Coen had gehad, had-ie al lang en breed in de vergetelheid vertoefd. Als u op een verloren avond in de videotheek de film in het schap ziet staan, rek dan uw arm uit, vouw uw vingers om het hoesje van de Coen-prent ernaast en loop naar de kassa.

Pierre was de verkoper van dienst op de afdeling fotografie. Sterker nog, Pierre was eerste verkoper op de afdeling fotografie.

Mij deed die titel “eerste verkoper” weinig, eerlijk gezegd, maar voor Pierre was het alles. Hij stapte rond op zijn afdeling alsof hij de keizer van het ganse warenhuis was. Hij gaf niets om fotografie, maar in die pijnlijke jaren op school en erna had hij de belangrijke les geleerd dat het niet uit maakte wat je deed, maar welke titel op je naamplaatje stond.

Nu was Pierre dan eindelijk eerste verkoper. Wat kon het hem verdommen dat hij omringd werd door glanzende vitrinekasten met dure apparaten die hem nauwelijks iets interesseerden – hij kon de andere verkopers afblaffen wanneer hij dat wilde, vooral de jonge assistent-verkopers, en als het meezat ook een vervelende koper.

Hij stak net zijn kin parmantig de lucht in toen de klant hem aansprak.

Juichen als Materazzi in eigen doel scoort.

Een film die al een tijdje op mijn lijstje staat van “nog-te-recenseren, maar-ik-kom-er-niet-toe”: Troy. Dus nu in het kort. Laatst riep ik hier dat ik Brad Pitt inmiddels een goede acteur vind. Dat was voordat ik Troy zag. Zowel Pitt als zijn tegenspeler Orlando Bloom – u kent hem ongetwijfeld nog uit The Lord of the Rings – weten geen moment te overtuigen in hun rollen als helden uit de oudheid. Daarnaast is Troy nogal teleurstellend als je het een en ander weet over de Griekse geschiedenis – mede aangezien de makers geprobeerd hebben de bekende legendes in één verhaal te proppen, waardoor ze geen ervan recht aandoen. Maar los daarvan is Troy eigenlijk best een geslaagde film, met een aardige verhaallijn en mooie beelden. Als u op een verloren avond in de videotheek de film in het schap ziet staan, rek dan uw arm uit, vouw uw vingers om het hoesje en loop naar de kassa.

“Dit is nou vakantie”, zei hij. En toen, in die klassieke woorden, zei hij: “Zo zou het altijd moeten zijn”.

Dat zou het inderdaad. Het zou zo moeten zijn op een zonnige middag waarop hij aan een nephouten bureau een analyse schrijft. Het zou zo moeten zijn op een koude, donkere morgen waarop hij met tegenzin onder de douche stapt na zich nog drie keer te hebben omgedraaid op de zoem van de wekker.

Hij deed zijn ogen open en keek omhoog naar de top van de Eiffeltoren. Daarna naar de ronde buik van zijn vrouw die naast hem lag op het gras, en naar anderen even verderop, liggend, lezend, babbelend, foto’s makend, vrijend, dommelend in de herfstzon.

Hij deed zijn ogen dicht en dacht, “ja, zo zou het altijd moeten zijn”.

Een film die al tijden op mijn lijstje staat van “nog-te-recenseren, maar-ik-kom-er-niet-toe”: Sin City. Dus nu in het kort. Sin City is gebaseerd op de gewelddadige comic books van Frank Miller en het knappe van de film is dat deze eigenlijk volledig de sfeer en stijl van Miller’s werk weerspiegelt. Stijl is waar Sin City voor honderd procent om draait en ik kan niet te zeer benadrukken hoe bekwaam Rodriguez, met assistentie van onder meer Tarantino, deze magische klus heeft geklaard. De filmische vertaling van Spider-Man is er werkelijk helemaal niets bij, verzeker ik u. Bovendien is de casting haarscherp, dus uiteindelijk is het bijzonder jammer dat Sin City volledig tekortschiet in het flinterdunne verhaal, dat maar niet kan boeien. Toch vind ik dat dit puur vanwege de stijl een film is die je gezien moet hebben – desnoods slechts het eerste halfuur. Als u op een verloren avond in de videotheek de film in het schap ziet staan, rek dan uw arm uit, vouw uw vingers om het hoesje en loop naar de kassa.

De Nederlander vindt Frankrijk een mooi land. “Alleen jammer dat er zoveel Fransen wonen”, haast hij zichzelf er dan aan toe te voegen. Fransen zijn botte, weinig attente mensen, vindt de Nederlander. Pot, ketel, inderdaad. Maar daarom niet minder waar, hè.

Zwangere Nederlandse vrouw staat in de rij voor de kassa. Het is druk in de supermarkt, maar de caissière leest ieder etiket woord voor woord voordat ze de prijs op de kassa aanslaat. Daarnaast vindt ze ook nog tijd en gelegenheid om na ieder gescand artikel even om zich heen te kijken. De rij groeit gestaag.

Het is de snelkassa. “Moins de dix articles”, staat op het handgeschreven bordje. Maar in Frankrijk heet de snelkassa vast anders, bedenkt de man van de zwangere Nederlandse vrouw. Hij wiebelt wat heen en weer op zijn voeten.

De caissière, een bleke vrouw van een jaar of vijftig in een onflatteus gifgroen schort, pakt een plastic tasje en helpt de man die net betaald heeft – “Euro 3,00; FRF 19,67” glimmen de geblokte neonkarakters op de kassa – met het inpakken van zijn drie boodschappen. De man is achter in de dertig en ziet er kerngezond uit, dus er is inderdaad geen enkele reden te bedenken waarom hij zelf zijn boodschappen in het tasje zou kunnen doen. De rij groeit gestaag verder.

Na deze handelingen heeft de caissière weer tijd en gelegenheid om de winkel rond te kijken. Ze laat haar blik gaan langs de rij. Dan maakt ze aanstalten het eerste product op de lopende band te pakken. Maar nee, ze kijkt nogmaals naar de rij, die inmiddels tot tussen de winkelschappen is gezwollen.

Haar blik valt op de Nederlandse vrouw. En wel op haar buik, die de naderende baby in al zijn rondheid reeds bijzonder duidelijk verkondigt.

“Kom”, gebaart de caissière van de snelkassa. “U mag eerst”. En de complete rij, met al die botte, weinig attente Fransen, u kent ze wel, doet een stap opzij om de zwangere dame voor te laten.

Een held die Naamloos heet mag op audiëntie bij de keizer, waar hij beloond wordt voor zijn heldendaden. De audiëntie van een kwartiertje beslaat de hele film – en toch bevat het diepgravende verhaal meerdere lijnen.

Ying Xiong (de Engelse titel is Hero) is een film vol flashbacks, waarin de held met de keizer terugblikt op zijn heldhaftige zwaardgevechten. Overduidelijk is het nu, voor uw nederige beschouwer, dat de heilige Tarantino zijn inspiratie voor Kill Bill uit Chinese vechtfilms heeft geput. Tarantino is een ordinaire copycat!

Waar Chinese vechtfilms mij voorheen aan Bruce Lee deden denken, blijkt dat een weinig eerlijke gedachte. Tenslotte heeft de westerse filmwereld ook meer te bieden dan Last Action Hero, nietwaar? Ying Xiong is kunst met een grote K.

Ook tassen hebben wel eens heimwee.

Als ik het goed heb is het de Avenue George V. Je keert je rug naar de Arc de Triomphe en loopt dan de Champs-Elysées af. Niet vergeten over te steken en vanaf het midden van de brede boulevard een foto van de Arc te maken. Maar dat terzijde.

Als je Louis Vuitton ziet, waar ze aan het verbouwen zijn, sla je rechtsaf. De Avenue George V in. Begint bij de Champs-Elysées. Eindigt bij de vlam die is ingepikt door Diana-adepten en Dodi-idioten. Er recht onder reed een dronken chauffeur keihard tegen een pilaar. Iedere ramptoerist die het viaduct inkijkt, ziet het zwartgeblakerde beton. En als hij omkijkt, de Eiffeltoren, aan de andere kant van de Seine.

Tussen Louis Vuitton en de vlam biedt George V ook nog Jean-Paul Gaultier, Gianfranco Ferré en Kenzo. Ik telde twee Porsches, een Lamborghini en een heuse De Tomaso Pantera.

Geen wonder dat mijn fototas heimwee kreeg. Het was namelijk geen fototas van nature, maar een Calvin Klein tas die vanwege zijn handige formaat was omgedoopt tot fototas. Afkomst verloochent zich niet, zegt men wel eens. Quod erat demonstrandum.

We stonden op van het bankje tegenover Jean-Paul Gaultier. De tas haalde diep adem, maakte zich zo klein mogelijk en bleef naast het bankje staan.

Toen ik vijf minuten later op een drafje terugkwam, was-ie weg.

Ik leerde Stephen Fry kennen dankzij de BBC (A bit of Fry and Laurie, Blackadder) maar hij bleek ook boeken te schrijven. Literaire tongen beweren dat Making History zijn hoogtepunt is.

Ik moet bekennen dat ik me direct al een beetje ergerde aan de al te populaire stijl van Fry. Eigenlijk babbelt-ie maar wat, af en toe. Maar toen ik eenmaal opgezogen was door het verhaal, maakte dat eigenlijk niet meer uit.

Making History is een vernuftig boek, dat draait om de vraag “Wat als Hitler nooit geboren was?”. Op zich geen thema dat van mij de originaliteitsprijs zou krijgen – ik filosofeer zelf geregeld over zulke scenario’s – maar de uitwerking van Fry is heel bijzonder.

Eigenlijk zou ik dit helemaal niet publiekelijk moeten maken. Als iedereen mijn methode gaat gebruiken, gaan die verdomde comment spammers natuurlijk hun tactieken aanpassen.

Ik heb het al vaker over ze gehad, maar voor het geval u geen idee heeft wat ik bedoel met comment spammers, dat zijn vreselijk irritante mensen die reactieformulieren (zoals onder elk stukje op Timmie TV) misbruiken om reclameboodschappen achter te laten. Aangezien ieder zichzelf respecterend weblog er wel last van heeft, kan ik me niet voorstellen dat u het nog nooit hebt gezien, maar just in case vind u hier een prima voorbeeld.

De meeste comment spammers zijn zo slim om niet elk formuliertje handmatig te gaan invullen. Daar ontwikkelen ze software voor. Robots die vanaf telkens een ander IP adres volledig automatisch reclame voor casino’s en dieetpillen verspreiden. Vreemd genoeg vond ik op internet naast de vele klachten nauwelijks intelligent onderzoek naar de technieken die ze gebruiken om formulieren geautomatiseerd in te vullen. Noem me een nerd, maar ik wil gewoon weten hoe ze dat technisch doen. Nu zal dat niet zo heel moeilijk zijn, maar het verbaasde me dat niemand het heeft beschreven.

Bovendien snap ik niet zo goed dat allerlei mensen oplossingen proberen te bedenken voor het comment spam probleem, zonder dat ze hebben uitgezocht hoe deze criminelen in spe (spam is nog niet strafbaar in Nederland, geloof ik) precies te werk gaan. Het resulteert in houtje touwtje oplossingen, zoals bijvoorbeeld de “silly question” die lijn hanteert. Creatief en grappig, maar uiteindelijk irriteert het me mateloos dat dit nu blijkbaar het beste is dat de knappe technische koppen van onze wereld kunnen bedenken in de oorlog tegen het kwaad. Geen wonder dat die idiote Bin Laden nog steeds leeft.

Nu heb ik ook geen uitgebreid onderzoek gedaan naar de manieren waarop de comment spam software werkt, maar één ding was me direct duidelijk. Ik zag in mijn befaamde bezoekersstatistieken dat het eerste bezoek aan de website van zo’n comment spammer de pagina is die de reactie verwerkt. Terwijl het logischer zou zijn als het eerste bezoek de pagina is waarop het formulier staat, toch? Maar daar komt de robot helemaal niet.

De comment spammers doen geen moeite om daadwerkelijk de betreffende website te bezoeken om het formulier in te vullen. Ik vermoed dat ze, net zoals Google, een hele grote cache onderhouden met al die websites en hun heerlijke formulieren erin, zodat ze van afstand reacties op je kunnen afvuren.

Ze moeten telkens vanaf een ander IP adres opereren omdat de ‘bekende’ nesten van piraterij inmiddels door iedereen worden geblokkeerd. Dat is meteen hun valkuil. Ik heb in het reactieformulier een verborgen veld opgenomen met het IP adres van degene die het bezoekt. Vervolgens controleer ik bij het verwerken van de reactie of dat IP adres nog steeds hetzelfde is. Voor u zal dat altijd het geval zijn, maar zo’n robot op afstand zakt direct door het ijs.

Doodeenvoudig maar akelig doeltreffend. Sinds ik dit begin september doorvoerde, is het gemiddelde gedaald van zo’n honderd reclameboodschappen per dag tot vrijwel nul. Vrijwel nul inderdaad, want twee ongewenste reacties om toch vooral te komen skiën in Frankrijk werden handmatig ingevuld. En daar kan ik eerlijk gezegd wel mee leven.

Anneloes en ik wandelden door de Jardin des Tuileries – naar men zegt ooit vernoemd naar een dakpannenbakkerij – naar het Louvre. Ik zag de glazen piramide al opdoemen.

“Do you speak English?”, vroeg een meisje dat ons opwachtte bij een van de statige, brede trappen. Ze probeerde een verweerde folder in mijn gezicht te duwen. Ze had een lange donkerroze jurk aan, met roesjes. Ik had het gevoel dat ik haar bij de Arc de Triomphe ook al had gezien.

“Not today”, beantwoordde ik haar vraag direct. Da’s Engels voor “rot op” als je zo welopgevoed bent als ik. Dankzij mijn uiterst vriendelijke blik begreep de jongedame met de roze jurk dat direct.

Een stukje verderop zag ik haar tweelingzus. Zij was druk in gesprek met een stel andere toeristen. Ze zagen er dom uit en niet alleen vanwege de zonnehoedjes.

We zijn heelhuids en tevreden teruggekeerd uit het mooie Parijs. De verhalen volgen later. Gaat u eerst maar plaatjes kijken.