Timmie TV

Op werkelijk onverklaarbare wijze kwam een naam in me op. Ik typte in: sheryl crow. Enter.

Goh, overwoog ik toen, terwijl eMule hard nadacht over de resultaten die hij me wilde tonen. Goh, welke liedjes heeft Sheryl Crow eigenlijk gemaakt.

Nou, ik kan u vertellen dat het er bar weinig zijn. (Of het ligt aan eMule natuurlijk). Maar ik zag in ieder geval dat ze het mooie liedje Mr. Jones had opgenomen met de Counting Crows. Zeldzame acoustische versie, stond erachter tussen haakjes. Ik dubbelklikte.

Mr. Jones and me tell each other fairy tales
Stare at the beautiful women
"She's looking at you. Ah, no, no, she's looking at me."
Smiling in the bright lights
Coming through in stereo
When everybody loves you, you can never be lonely

Maar hoezeer ik ook mijn best deed om mejuffrouw Crow in meneer Jones te ontwaren, ik hoorde haar niet. U wellicht?

Counting Crows without Sheryl Crow - Mr. Jones.mp3

Het is dus tijd voor een nieuwe top 5. Nu heb ik u bij datzelfde stukje gevraagd om suggesties. U reageerde massaal. Die mooie lijst van uw favorieten kan dus dienen als perfecte bron voor mijn volgende top 5.

Natuurlijk heb ik al een aantal van uw suggesties opgevolgd. Zo zag ik reeds, voor of na uw reacties: Lola rennt, A beautiful mind, Braveheart, The Shawshank redemption, Memento, La vita è bella, Magnolia, The Godfather, Apocalypse now, Dead poets society, Léon, Good Will Hunting, Amélie, Being John Malkovich, Seven. Ik kan u vertellen dat ik uw smaak niet altijd deel, en meestal juist heel erg. Weet u wat? Ik ga bij nader inzien alle sublieme toppers cursief maken. Ziet u?

Van uw suggesties wil ik zeker nog zien:

1. The usual suspects
2. The man who wasn't there
3. Donnie Darko
4. Il postino
5. Miller's crossing

U mag best weten dat dit een zware bevalling was, en wel omdat ik net zo gemakkelijk twintig titels had kunnen noemen. Bent u het afgelopen jaar overigens nog juweeltjes tegengekomen die ik per se zou moeten zien?

De Volvo die ik in oktober krijg, wordt mijn derde leasebak. De Volkswagen Golf en de Ford Mondeo waren niet nieuw, maar kwamen uit de zogeheten pool. Vrijwel nieuwe tweedehandsjes dus, met een aardige korting. Daardoor kon ik een net iets grotere auto rijden dan mijn budget eigenlijk toeliet.

Nadeel was uiteraard dat ik niet precies die auto kreeg die ik zou willen. Deze maand staan er bijvoorbeeld geen Volvo's in de poollijst. (Wel een Audi TT, maar die kost bijna twee keer mijn budget).

De Golf en Mondeo waren bovendien voorzien van accessoires waarop ik niet echt zat te wachten. Koplampsproeiers bijvoorbeeld: mijn auto verbruikt bij benadering evenveel ruitenwisservloeistof als een Concorde kerosine.

Maar goed, nu heb ik ontdekt dat ook nieuwe auto's allerlei overbodige snufjes bezitten. De V50 heeft standaard cruise control. Da's nota bene iets waartegen ik me al jaren verzet.

Ik hou van autorijden. Ik hou van sturen, ik hou van schakelen, ik hou van gas geven. Alle handelingen maken de ervaring compleet. Mensen met bijvoorbeeld een automatische versnellingsbak missen een groot deel van het plezier. Hetzelfde geldt voor cruise control. De kunst om de juiste snelheid te houden, is onderdeel van de charme van het chauffeur-zijn. Autorijders met een automaat en/of cruise control zijn wat mij betreft veredelde trambestuurders.

Daarnaast vind ik dat cruise control levensgevaarlijk is, alhoewel ik maar bar weinig bijval krijg. Cruise control is bloedlink omdat de gemiddelde autorijder aartslui is. Het bewijs voor die laatste stelling wordt dagelijks geleverd op de weg. Mensen die lekker op de middelste of linkerbaan blijven hangen. Die geen richting aangeven. Die pas op het laatste moment remmen.

En die vooral niet anticiperen, want van pro-actief rijden word je alleen maar moe.

Cruise control verleidt de luie bestuurder tot nog meer luiheid. Een deel van de verantwoordelijkheid ligt nu immers opeens bij de auto (het heet niet voor niets cruise control). Pro-actieve bestuurders nemen op tijd gas terug. Maar die luie zwijnen met hun cruise control blijven net zo lang dezelfde snelheid rijden tot het echt niet meer kan, en dan remmen ze plotseling.

Of ze remmen te laat.

Maar gisteren gebeurde het dan. Mies vond dat ik Darwin nog maar eens moest gaan lezen, want de beste man had blijkbaar juist volledig omgekeerde ideeën over kuddes.

U moet toch Darwin nog eens herlezen. Kuddes bieden evolutionair gezien enorme voordelen.

Het grappige is nu dat ik op het moment van schrijven helemaal niet dacht of hoopte dat iemand dáár over zou vallen. Dat "Enter Darwin" had ik zelfs pas op het laatste moment tussengevoegd omdat ik vond dat er stilistisch gezien wat miste in die alinea. Ik had dus de tekst over kuddes niet eens geschreven met Darwin in mijn hoofd. Ik denk dat mijn hersenen automatisch de link maakten toen ze "evolutionair" lazen.

De theorie die mies aanhaalde was herkenbaar trouwens (ik heb een periode lang naar die rare maar interessante Midas Dekkers gekeken), maar komt die wel van Darwin? Ik heb even op internet rondgetuurd omdat ik er meer van wilde weten en Darwin is echt alleen maar negatief over groepsvorming. Darwin-theoreticus Richard Alexander bijvoorbeeld daarover in een interview:

There are lots of disadvantages of living in groups, and to understand why sexually reproducing organisms who are competing with one another live in groups you always have to find some definite advantages. It is not advantageous to just cluster, because when you do this, there are many individuals competing for the same food in one place, you may have to eat food that another animal already walked over or picked over, you have to defend your mates or fight for mates, etc. If you think in terms of Darwin's "hostile forces of nature", you just go down through them one by one, you will find that living in a group is potentially harmful to almost everyone.

Nu ben in ik verwarring. Zijn er experts op het gebied van evolutie en overerving van aangeleerd gedrag in groepen in de zaal? Mies zelf misschien?

Het is nu twaalf uur na de grote storing. Het testbeeld is verdwenen. U kunt weer lezen. U kunt weer puzzelen. U kunt weer reageren. Succes.

Webloggers zijn dol op heilige huisjes. Dat komt omdat ze kuddedieren bij uitstek zijn.

Met kuddedieren is op zich niets mis, hoor. Koeien zijn vast hele lieve dieren, al vind ik ze lomp en lelijk. En ze stinken. Maar ik hou vooral niet zo van dat volgzame, zeker als dat gebeurt zonder erbij na te denken. Dat is het grote voordeel van een kudde: je hoeft alleen maar te volgen.

Als een goeroe roept "ja maar, we doen het al vanaf het begin zo!", dan volgt iedereen.
Als een goeroe roept "ja, dat is leuk, je moet meedoen!", dan volgt iedereen.

Zo komen we nooit van die kneuterige stokjes af.

Maar geloof mij, dat is niet eens het ergste. Enter Darwin. Er kleeft namelijk een groot evolutionair nadeel aan volgzaamheid.

Volgzaamheid heeft tot gevolg dat de ontwikkeling stopt. Als niemand durft af te wijken, blijft alles hetzelfde. Het water kabbelt rustig voort.

Dat is prima als je een koe bent. Dan ben je tevreden met dagelijks een stukje gras met wat paardebloemen. Maar zelfs een koe wil wel een keer in de maand een potente stier. Als afwisseling. Om de spanning erin te houden.

Voor een nieuw ras als webloggers is volgzaamheid helemáál fnuikend. Het ras bestaat nog maar net en moet zich nog volop ontwikkelen. Wat mij betreft gedraagt het gros van de webloggers zich als een baby die weigert te leren zitten, te lopen, te praten. Sabbelen op een duim is al heerlijk genoeg en die moederborst met melk komt toch wel om de zoveel uur. Als webloggers zo doorgaan, zijn ze straks het debiele jongetje achterin de bus dat nog altijd op zijn duim sabbelt.

Nu wilt u natuurlijk voorbeelden horen. De kracht van het voorbeeld is nu eenmaal groter dan de kracht van het woord. Goed dan.

De archieven. Al zodanig ingeburgerd dat niemand zich het nut ervan afvraagt. Mijn oude pagina's worden nauwelijks bezocht vanuit dat mooie maandlijstje in het menu. Alleen Google weet mijn historie te vinden. Toch vindt iedereen een link naar de archieven een must. Het archief is al een zodanig heilig huisje dat Arthur bij zijn laatste grote verbouwing nota bene de noodzaak voelde uitgebreid uiteen te zetten waarom dit onderdeel was gesneuveld. Niet doen, Arthur. Hou vol, Arthur.

De linklijstjes. Ik heb het ooit eens gewaagd om de lijst uit mijn menu te verwijderen. De wolven huilden in mijn reacties alsof het volle maan was. (U ziet overigens hoe sterk mijn eigen ruggegraat is).

Ha, zei ik daar "reacties"? Wim de Bie doet er bijvoorbeeld niet aan en moet nu al jaren van de zogeheten goeroes en hun gedweeë discipelen aanhoren dat het toch écht niet kan. Hou vol, Wim.

Banners en andere voorgevormde knopjes. Kijk eens, ik surf met Firefox. Kijk eens, ik gebruik Pivot. Kijk eens, ik ben tegen online geweld. Samengevat: Kijk eens, ik ben een kuddedier zonder smaak. Al eens gedacht aan een Renault Mégane?

Genoeg voorbeelden? Mooi. (Zo niet: ik kan nog uren doorgaan over navigatie, syndicatie, punctuatie, frequentie, permalinks, reactietools, datum/tijd, web-standaarden, tellers, wie en wip, titels, onderwerpen, ontwerp, bondigheid - kijk uit met wat u vraagt).

Dit alles was een inleiding tot wat ik nu ga mededelen. Ik ga namelijk zondigen tegen een heilig huisje en ik kijk er nu al naar uit.

Als er iets is waarvan de kudde webloggers en hun lezers houdt, dan is het wel scrollen. Scrollen, scrollen, scrollen. Het liefst zien ze duizend stukjes onder elkaar. Ik denk soms wel eens: volgens mij zou het gros van u eigenlijk het hele wereldwijde web op één pagina willen hebben. De volledige zeventien biljoen internet-pagina's onder elkaar voor je snufferd. En dan maar scrollen.

Ik ben bezig met een nieuw ontwerp. Een stukje per pagina. Anneloes begon al te blèren. U vast ook. Geeft niet. Die koe is niet zomaar uit uw systeem.

De jongeman achter de balie riep hem. Hij bekeek het pakketje, zei iets en vroeg hem aan de kant te gaan staan wachten. Dat alles had nog geen tien seconden geduurd, en wij waren al aan de beurt. Wauw, dat is snel, dacht ik. Anneloes legde de brief op de toonbank en vroeg om een nieuw apparaat.

De jongeman achter de balie keek eens peinzend, typte wat in op het toetsenbord en zei: "Die is niet meer op voorraad. En hij kan ook niet meer besteld worden, want hij gaat uit de collectie. Maar u kunt wel een andere CD-speler in de winkel uitzoeken."

"Maar dat gaat zomaar niet", zeiden Anneloes en ik in koor. "Die CD-speler is onderdeel van een systeem. We gaan echt geen compleet andere CD-speler bij onze mooie versterker uitkiezen".

Daar was-ie het zomaar mee eens. Sterker nog, na een blik op de aankoopbon trok de jongeman achter de balie zelf de conclusie dat hij eigenlijk niet eens alleen de CD-speler mocht vervangen, omdat-ie als onderdeel van een compleet systeem was verkocht.

"Weet u wat?", zei hij, "kijk even in de winkel of de CD-speler van de nieuwe serie erbij past. Als die niet bevalt, krijgt u het aankoopbedrag terug".

Dat was een compromis waarmee we konden leven. Maar terwijl we op zoek waren naar de nieuwe serie, zagen we in de winkel opeens ons eigen systeem staan. Verbaasd riepen we de afdelingsleider erbij. Die keek zo mogelijk nog verbaasder dan wij. Hij bood aan om dan ons kapotte apparaat maar in te ruilen voor het showroom-model.

Normaal gesproken hadden we dat niet klakkeloos geaccepteerd, maar nu waren we allang blij dat we überhaupt nog een exemplaar konden bemachtigen. We keerden terug naar de balie om de inmiddels schoongemaakte CD-speler uit de winkel mee te nemen. Er stond geen rij, dus we waren direct aan de beurt. Ook de Hindoestaanse jongen was in geen velden of wegen te bekennen.

Dat kan geen toeval zijn. Niko! Grote vriend! Ik ben het! Rubén! Laat wat van je horen!

(Binnenkort een vervolgverhaal over die prachtige tijd, hier op Timmie TV).

Af en toe kreeg ik dan wat verrichtingen mee door De Telegraaf van vier dagen terug of eventueel pagina acht van de Gazzetta dello Sport. Dat laatste heb ik altijd vreemd gevonden. Ik dacht dat Italië wielergek was, maar als ik de roze sportkrant opensloeg, bleek steevast de oefencampagne van pakweg Internazionale een stuk belangrijker dan een peloton zwoegers in de Bretonse druilregen.

Nu ik drie weken wielertelevisie achter de rug heb, moet ik concluderen dat de Italianen misschien wel gelijk hebben. Hoewel commentator Maarten Ducrot na iedere etappe onveranderlijk bleef roepen dat we weer een bijzonder spannende rit hadden gezien, veroorzaakte de Tour bij mij maar bar weinig enthousiasme.

Natuurlijk lag dat voor een groot deel aan Lance Armstrong. Vooraf wist eigenlijk iedereen dat de Amerikaan dat record van zes Tour-zeges zou gaan behalen. Het saaiste dat sport te bieden heeft is een wedstrijd waarin alle voorspellingen uitkomen. Ik ken de etymologie van het woord wedstrijd niet precies, maar dat het iets te maken moet hebben met strijd lijkt me duidelijk. En daar was nauwelijks sprake van.

Armstrong en zijn team deden me aan robots denken. Op de een of andere manier kon ik ook wel weer waardering opbrengen voor de geoliede machine die US Postal heet. Maar als wielerliefhebber genoot ik niettemin meer van de strijdlust van Thomas Voeckler en het ingevallen gezicht van Jan Ullrich.

De enige etappe waarin de Duitser topfit oogde, bleek ook de meest interessante. Op weg naar Villard-de-Lans viel Ullrich aan, waarop Armstrong voor het eerst (en laatst) niet kon volgen. De ploeg van Ivan Basso schoot de Texaan te hulp zodat Der Jan werd teruggepakt. Ik wilde CSC-ploegleider Bjarne Riis op dat moment met alle liefde laten stenigen, omdat-ie met zijn laffe gedrag mijn laatste glimp op een spannende Tour had gestolen. Het meest vreemde vond ik misschien nog wel dat Riis zelf in de Ullrich-positie had gezeten in de laatste Tour van Miguel Indurain. Al had Riis destijds gemengde gevoelens bij zijn Tour-zege:

I struggle to believe that I have actually won the Tour. To beat the great Indurain is like deposing a king.

Uiteindelijk stond ik zaterdag dan ook te juichen toen Basso in de tijdrit zijn tweede plek alsnog kwijtraakte. Het was een van de akelig spaarzame lichtpuntjes in deze uiterst matte aflevering.

Eén voorspelling voor de Tour van 2005 kan ik u alvast geven. Als koning Armstrong volgend jaar besluit een gooi naar de zevende titel te doen, ga ik als vanouds lekker kamperen in juli. Ik kijk dan wel op pagina acht of het 'm gelukt is.

Dus wilde ik hier net een geheugensteuntje voor mijzelf plaatsen. Blijkt dat dit televisieseizoen nog slechts twee afleveringen van Jeremy Clarkson en consorten volgen. Grmbl.

Vroeger won ik vrijwel elk spelletje. Het trauma dat daarmee bij de anderen is ontstaan, blijkt groot. Mijn oudste zus deed lang mee bovenin, en was dus boos toen het opnieuw ik bleek te zijn die de overwinning binnenhengelde.

Ik krijg bijna de neiging mijn excuses aan te bieden.

De zomer bracht voetbal naar Portugal en oranje-gekte naar Nederland. Slechts twee straten verwijderd van ons huis bleken de straten compleet oranje. »

Op een sprookjeskasteel in Wijk bij Duurstede trouwden wij in mei. Je kunt enkele sfeerplaatjes bewonderen » en, als je het geluk hebt tot onze familie en vrienden te behoren, een groter aantal foto's van de plechtigheid en de festiviteiten erna. »

Met Pasen reden we langs pasgeboren lammetjes op weg naar het befaamde Paasvuur van Elsloo (Friesland). »

Ons jaarlijkse ski-festijn vond in februari plaats in de prachtige Italiaanse Dolomieten. Heerlijke sneeuw in een buitengewoon landschap. »

2003
Ook als de winter zich aandient, is het Canada-meer op de grens van Friesland en Drenthe een prachtig décor voor een lange wandeling. »

In het najaar bezochten we Wendy in Manchester. We deden onder meer de Magical Mystery Tour in Liverpool en gingen heel sportief wandelen in het Peak District. »

Gent is een van de mooiste steden van België: veel oude gebouwen, prachtige gevels en artistieke openbare toiletten. »

We mogen dan in de dichtbewoonde Randstad wonen, dichtbij huis vinden we desondanks prachtige natuur. In de Rottemeren bijvoorbeeld. »

Op een bedrijfsuitje in Rotterdam moest ik als notoire fietstochthater ook op een groen rijwiel stappen. We bezochten onder meer de befaamde kubuswoningen. »

Familieleden kunnen nogmaals terugkijken op de uiterst geslaagde dag bij Tijn in België. »

Een van de mooiste landen van Europa is Kroatië, zo mochten we in de zomer van 2003 constateren. Visueel hoogtepunt van de reis was het nationaal park van Plitvice. »

"The rest is silence. O, o, o, o", zei Hamlet met zijn laatste adem. Maar hier niet. Hier is de rest verzameld in een vergaarbakje. »

Hij was niet van mij. De dealer maakte een kopie van mijn rijbewijs, want zo gaat dat bij een proefrit. En toen kreeg ik de autosleutel en een korte instructie over het instellen van de stoel en meer van die zaken die het ene oor in en het andere weer uit gingen.

Toen mocht ik gas geven. Al na dertig meter schrok ik me een hoedje, aangezien de achteruitkijkspiegel veel dichterbij zat dan ik gewend ben. Uit automatisme wilde ik erin kijken en dacht direct "Getver, wat hangt er nu bij mijn hoofd". De spiegel dus.

Ik reed naar huis om het fototoestel op te halen en stuurde toen naar de snelweg. Tot dusver beviel hij uitstekend. Duidelijk lichter dan de Mondeo en dus razend soepel door de bocht. (Bij de Ford heb ik altijd het idee dat na mij nog een heel vrachtschip door de bocht moet gaan).

De V50 wordt tevens mijn eerste benzine-uitvoering sinds onze allereerste auto, een Toyota Corolla uit 1986. Hoezeer dieseltechnieken zich ook verbeterd hebben de laatste jaren (Jeremy Clarkson stond onlang nog versteld), geef mij maar benzine. Het leverde aanzienlijk minder geluid op, directer vermogen ook en het reed tevens wat soepeler, al heb ik een flauw vermoeden dat mijn Mondeo niet helemaal goed is afgesteld.

Ooit had ik een V40 als vervangende auto, die zo licht als een veertje schakelde. "Kijk", zei ik destijds tegen Anneloes. En ik verplaatste de pook van z'n twee naar z'n drie met mijn wijsvinger. De V50 viel eerlijk gezegd een klein beetje tegen op dit gebied, al was 't nog een verademing ten opzichte van mijn Ford.

Maar dat was dan ook de enige tegenvaller, geloof ik. Ik gaf gas op de oprit naar de snelweg en voor ik het wist waren alle auto's kleine stipjes in mijn spiegel. Ik schakelde naar z'n vijf en kwam tot rust. (De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik - helaas - straks een iets minder pittige motor onder mijn kap heb).

In Nieuwerbrug reden we voorbij een huis dat ons wel beviel. Het stond te koop.

Ergens langs het boerenweggetje tussen de weilanden voorbij het dorp hield ik stil. Ik maakte foto's. We ruilden van plaats en maakten wat ruzie omdat ik verder wilde terwijl Anneloes eerst alle opbergvakjes ging bestuderen.

Via Waarder, Woerden, Linschoten, Oudewater, Polsbroek, Haastrecht en Gouda kwamen we terug bij de dealer. We kozen Dawn Blue Pearl en ECC. Anneloes bepaalde de bekleding van de stoelen. Ik wilde eigenlijk leer maar kon me dat niet meer veroorloven. Ik kreeg de offerte mee die ik later op mijn werk naar de leaseafdeling faxte.

Thuis zag Anneloes op internet dat het huis in Nieuwerbrug zes ton moest opbrengen. Een ietsje te duur. Toch voelde ik me rijk zat.

De Marantz, een Mercedes in het land van audio, vertoonde allerlei kuren. CD's stopten zomaar met spelen. CD's bleven eeuwig in het apparaat ronddraaien nadat de muziek allang was afgelopen. De lade wilde alleen open als er bezoek bij was.

Okee, we hadden destijds die zevenhonderd euro korting bemachtigd, maar blijkbaar dacht de Marantz Eclipse '36 dat-ie dan ook op halve kracht mocht presteren.

Een paar keer mocht-ie op bezoek bij de reparateur. Even zovele keren moesten we constateren dat er niets was opgelost.

Vandaag, meer dan acht maanden na aankoop, lag er een brief op de mat:

Geachte mijnheer,
Tegen inlevering van uw aankoopnota kunt u een nieuw apparaat komen afhalen.
Met vriendelijke groet,
Media Markt Utrecht - Service Afdeling

Ik had nog twee vragen aan u klaarliggen. Ze gaan beide over geel, dus beschouw die eerste zin maar als een mooie aanleiding. Doe ik tenslotte ook.

Un.

Sportman van de week is wat mij betreft Thomas Voeckler. Ik hou helemaal niet van Fransen, eigenlijk, en dus was ik best verbaasd over mijn enthousiasme toen ik die jongeman zo blij over de finishlijn zag gaan in La Mongie.
De vraag: Ligt het aan mij, of was u opeens ook zo blij voor Voeckler?

Deux.

Vindt u het ook zo jammer dat Nederlandse nummerplaten geel zijn?

(Vragen van niks misschien. Maar ik vind de titel daarentegen wel weer geslaagd. Toch? Maar vraag me niet waarom.)

Jean-Marie is bij de brug rechts, voorbij het benzinestation en dan in Gouderak direct onderaan de dijk. Hou er bij het inparkeren rekening mee dat het lastig omkeren is.

Jean-Marie, simpelweg Jan in het Hollands, groet je bij binnenkomst het liefst zelf. Maar goed, hij is ook chef-kok dus soms heeft hij wellicht geen tijd voor je. Da's dan tegelijk weer een goed teken want het betekent exquise-dingen-in-aantocht. En daarvoor ben je hier tenslotte, niet om Jean-Marie de hand te schudden.

Het meisje met de verlegen blik serveert prachtige gerechten. Je zegt "neen, dank u" tegen de sommelier. Jean-Marie stapt binnen met een grote vis liggend op zijn arm en maakt een rondje langs iedere tafel. Sommige mensen gruwelen zichtbaar maar de meerderheid toont pure belangstelling. Je ziet de kristallen luchters glinsteren in de gladde vissenhuid en de puntige tanden zijn indrukwekkend.

Ik sta te popelen om over een klein half uur in mijn nieuwe auto proef te rijden. Het moet wel heel erg tegenvallen om 'm niet direct erna te bestellen. Het quizje zal duidelijk zijn. Ik noem in alfabetische volgorde een reeks auto's die allemaal ongeveer in dezelfde klasse vallen en u mag bepalen welke het best bij mij (ons) past.

Alfa Romeo 156
BMW 116
Citroën C5
Mercedes A 190
Opel Vectra
Peugeot 406
Peugeot 407
Renault Laguna
Seat Toledo
Suzuki Grand Vitara
Toyota Avensis
Volkswagen Bora
Volvo V50

U ziet het, ik ga afscheid nemen van Ford en ook de Chrysler PT Cruiser wordt het definitief niet. Maar wat wel? Morgenmiddag ga ik de stemmen tellen en bekijken hoe goed u mij kent.

En nu ga ik een stukje rijden.

TRAILER (trai·ler)
term used to describe the portion of the movie shown as a preview to entice prospective audiences to go and see the movie. Commonly found in commercials and before other movies.

Intolerable Cruelty stelde Yoka teleur. Voornamelijk, zo zei ze, omdat de beste en leuke stukjes allemaal al in de trailer zaten.

"Dat is de reden dat ik tegenwoordig geen trailers meer kijk", antwoordde Thijs. Ik was het direct met hem eens.

Ik ben zelfs nog een graadje erger.

Niet alleen mijd ik trailers op internet als de pest, waar ik voorheen nog wel eens een voorfilmpje keek om in de stemming te komen. De laatste keer dat ik er een bekeek, was op advies van een collega. Hij had me net de DVD van Jeux d'enfants te leen gegeven en zei: "Kijk, hier is een voorproefje" terwijl hij me naar de website liet klikken. Een halve minuut later was ik in sneltreinvaart al door de complete film geleid. "Nou, die hoef ik dus eigenlijk niet meer te zien", zei ik tegen hem. Hij keek een beetje beteuterd.

Ook in de bioscoop wil ik de trailers niet zien. Ervaringen als die hierboven maken me in de bios extra huiverig. Als ik na vijf seconden van zo'n preview doorkrijg dat dit wellicht een leuke film zou kunnen zijn, ga ik expres focussen op andere dingen om mijn aandacht af te leiden van het scherm.

Voor Shrek 2 kwam uiteraard een teaser voor Spider-Man 2 voorbij. Een film die ik nog wil zien. Ik deed dus mijn uiterste best om niets van het verhaal mee te krijgen.

Ik begon die zwarte banen naast het scherm te meten. Hmmm… dertig centimeter. Aan de andere kant ook? Ja. Netjes gedaan. Symmetrie is belangrijk. Die jongen schuin voor mij mag wel eens naar de kapper. Goh, de lampen aan het plafond zijn net niet helemaal uit, maar nog een beetje gedimd. O nee Ruben, ze zijn dan juist heel erg gedimd. Hoeveel zijn het er eigenlijk. Twee, vier, zes, acht, ah gelukkig, de eindcredits. (Ook zoiets, trailers met een aftiteling - zelfs iemand met een fotografisch geheugen kan geen vijftig namen in een halve seconde behappen).

Op basis van het korte filmpje dat erna kwam kan ik u bijvoorbeeld aanraden Mean Girls te mijden (tssk, alsof u overwoog naar zo'n rare puberfilm te gaan). Ga gewoon lekker de trailer kijken, dan heeft u 'm ook gezien.

Bovendien zal nu niemand roepen: sodeknikkers, wat een slechte keuze!

Ik bestel folders en gidsen online. Ik lees tegelijk in de Lonely Planet, de Capitool en de Lanno's reisgids.

Vrijwel iedereen om ons heen gaat nu met vakantie. Het besef dat wij nog bijna vier maanden moeten wachten, is wel even slikken.

Wat zijn uw vakantieplannen deze zomer?

Misschien vraagt u zich af of ik dan ook antwoord krijg. Stomme vraag die u me daar stelt, sorry dat ik het zeggen moet.
Natuurlijk krijg ik geen antwoord. Die dingen hebben toch geen oren? En praten kunnen ze al helemaal niet.

Een slimmere vraag zou zijn waarom ik tegen dingen praat - zeker aangezien ik het een belachelijk idee vind dat iemand zou denken dat ik antwoord terug verwacht. Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik tegen dingen praat. U wellicht?

"Ja, ik word de nieuwe bondscoach". Samen met loverboy John van 't Schip waarschijnlijk.

Op het trainers-cv van de heren staan evenveel topprestaties als op dat van mij. Of dat van u.

De massa wordt gesust met de mededeling dat Johan Cruijff het duo van achter de schermen zal souffleren. Wat een poppenkast. Wat een verzameling kleuters. Wat een deceptie.

Hij liep blootsvoets over de stoep voor ons huis. Mijn blik bleef zodoende even hangen. Net lang genoeg om te zien dat hij stopte bij de auto van Anneloes. Hij nam beide schoenen in één hand.

Met zijn vrije hand streelde de naaktloper zachtjes de achterkant, terwijl zijn blik dromerig in de verte verdween. Alsof de fluwelen glooiingen van de Peugeot hem herinnerden aan de grote teddybeer bij oma Appelscha op zolder, aan de sergeant met de zachte billen, aan die audiëntie bij de koningin toen Claus net was voorgesteld. Hij liet zijn hand nog even rusten voordat-ie zijn ogen afwendde en verder liep.

Vréémde man.

Ik had al gezegd dat mijn geheugen slecht is, dus ik was dit ook allang weer vergeten.

Ik had de fiets gekocht voor vijf gulden omdat ik niet dat hele eind wilde lopen. Het was een klein scharminkel, maar het ging zoals het ging en ik bracht Anneloes thuis.

De terugweg diezelfde nacht was echter minder prettig. Niet alleen was ik nu zonder Anneloes en dus zeer ongezellig in mijn uppie helemaal allenig, bovendien liep al gauw de achterband leeg (of de voorband, daar wil ik vanaf zijn - kijk, zo goed is mijn geheugen). Kon ik alsnog dat rotstuk lopen.

Maak ervan wat u wilt. Botte pech. Boontje komt om zijn loontje. Toorn van de goden. Bewaar me! Het is in ieder geval een extraatje. Proost.

Toch staat-ie bovenaan mijn lijstje voor het volgende bioscoopbezoek. Het is namelijk een film van Joel en Ethan Coen, de meesters van de overdrijving als het om clichés en het gewone burgermansleven gaat. Ik schreef dat al eens, vrijwel exact een jaar geleden, over Fargo.

De gebroeders maakten vorig jaar een klassieke romantische komedie, al zult u begrijpen dat alle drie deze termen in de Coen-wereld een andere betekenis hebben dan de gangbare. Intolerable Cruelty is bovendien een rechtbankfilm, die zonder de bijzondere scenario-kronkels van Joel en Ethan op pakweg The Firm of Erin Brockovich had geleken. Nu krijgt het verhaal echter een bizarre wending, terwijl je telkens geboeid kijkt naar bijvoorbeeld een fetisjistisch stel dat halfnaakt stoomtreintjes nabootst of het astmatische piepje van een brute huurmoordenaar.

George Clooney speelt overtuigend, al lijkt-ie soms teveel op die stomme boerenkinkel die hij in O Brother vertolkte, en Catherine Zeta-Jones is vlak en zonder uitstraling (en ik denk dat ze niet meer in huis heeft).

Naast de zwakke Zeta-Jones blijft de liefde die plotseling ter sprake komt altijd oppervlakkig. De pogingen tot humor zijn af en toe overduidelijk en daarom tevergeefs. Maar Intolerable Cruelty heeft een eigen stijl. De schranderheid van de gebroeders Coen straalt ervan af. Dat alleen maakt deze film al beter dan al het gros van de hedendaagse romantische komedies.

De dealer is geen Lance of Jimmie, maar Jerry Lundegaard, als u begrijpt wat ik bedoel. Onze Jerry heette Reinier, liet ons het nieuwe, prachtige model zien en maakte twee offertes.

Met een afspraak voor een proefrit op zak, komende zaterdag, maakten we een nog grotere omweg terug naar huis.

Het is een hoek van een willekeurige straat, of een verlaten strandje. De linkerlift in een lelijk kantoorpand misschien, of een kruispunt in een boerenlandschap. Elke plek, hoe mooi of afzichtelijk ook, heeft mogelijk zijn eigen fans. Twee mensen die een herinnering delen aan een moment. Daar.

De gitaar is de intrigant van de muziekwereld. Cherry Keane en ik, wij begrijpen elkaar. Ze doet denken aan die oudste Golden Girl met haar gebogen rug, met de juist gezette pot loeng tsjing in haar hand, met jampotglazen op haar neus, terwijl ze met een guitige lach smiespelt dat een band zonder gitaren ook wel eens verfrissend is.

Het gerucht ging dat de volledige selectie van Letland minder verdiende dan de bankzitter in zijn eentje. Dat die reserve in Barcelona woont, een Hummer rijdt en de Verenigde Staten niet in mag, is minder van belang dan de conclusie dat geld niet allesbepalend is. Volgens hetzelfde circuit is een wereldhit voor tweeduizend pond te scheppen in de garage van papa Rice-Oxley.

Keane - Somewhere only we know.mp3

De blauw-witte fiets bleek eerder een kinderfietsje. Hij was laag en pietepeuterig. Ik moest met m'n benen wijd fietsen, anders botsten mijn knieën tegen het stuur. En dat terwijl ik niet eens zo heel erg groot ben.

Verder was er niks mee aan de hand. Dacht ik.

Het was weken nadat ik Anneloes in het holst van de nacht op mijn nieuwe fietsje had thuisgebracht. Ik ging op bezoek bij studievriend Bramski, op de fiets.

We kookten pasta terwijl GTST op de buis was. Bramski had twee huisgenoten. Moby's vriendin Sharon was er ook. Een klein, gezellig meisje. We waren met zijn vijven.

Ik vertelde het verhaal van de zwerver die uit de hemel was komen vallen. Met de blauw-witte fiets. Die vijf gulden kostte. En dat ik met mijn benen wijd moest fietsen omdat-ie zo verrekte klein was.

"Goh", zei Sharon. "Mijn blauw-witte fietsje is een tijdje geleden gejat".

(Een enkeling onder u weet dat mijn geheugen zwak is. Ik zou u hier graag willen vertellen dat ik Sharon haar fiets toen heb teruggeven, maar ik weet serieus niet of ik dat ook heb gedaan. Misschien wel. Misschien heb ik er nog vijf gulden voor gekregen. Misschien heb ik er nog eventjes op gefietst voordat-ie gejat werd. Misschien heb ik er nog heel lang op gefietst alvorens-ie uit elkaar viel. Ik weet het echt niet. De opmerking van kleine, gezellige Sharon is mijn allerlaatste herinnering aan dat kleine fietsje).

Nu interesseren technische klachten mij doorgaans niets als het om de quiz gaat. Als een deelnemer zijn hardware en zijn software normaal heeft ingesteld, doet de quiz het gewoon. Zo moeilijk moet het afspelen van een mp3'tje niet zijn. Bij problemen wil ik best luisteren en eventueel meedenken maar ik ben geen helpdesk.

Maar ik dacht al langer na over een andere manier om het quiz-mp3'tje te presenteren. Een meer gebruikersvriendelijke manier.

Nu ziet u als het goed is een afspeelknop bij de quiz. Deelnemers aller landen, meld even in de reacties of u hiermee overweg kunt en of uw eventuele technische problemen nu uit de weg zijn. Voorlopig blijft overigens ook de link naar het fragmentje vooralsnog gewoon intact, zodat niets een voorspoedige oplossing van uw dagelijkse verslaving in de weg kan staan.

Ik denk dat ze foutief geïnformeerde bronnen heeft geraadpleegd. Om te voorkomen dat de geschiedenisboeken later het verkeerde relaas vertellen het volgende volledig waargebeurde verhaal in twee delen. Vooral voor de liefhebbers van het toeval wordt het genieten geblazen.

Ik kende haar een week. Ze woonde buiten de stad en ze heette Anneloes. Ik was twintig, zij was achttien en het was ons eerste afspraakje.

Hoewel ze veel te laat kwam opdagen, verliep de avond als een droom. Toen het uiteindelijk tijd was om naar huis te gaan, vond ik dat ik haar moest vergezellen. Als galante jongeheer dien je zoveel mogelijk te voorkomen dat jongedames alleen in het donker naar huis moeten fietsen. Zeker als de betreffende jongedames buiten de stad wonen.

Ik had één probleem. Ik had geen fiets. Ik bewoonde twee kamers vlak bij het Academisch Ziekenhuis, dus dicht tegen het centrum aan. De kroegen waren zodoende dichtbij. De supermarkt was een straat verderop. Het Academiegebouw lag in het centrum. Ik liep alles. En voor die paar sukkelige studievrienden die nog ver buiten het hart van de stad woonden nam ik af en toen lijn 5 of 6.

In het holst van de nacht zeven kilometer wandelen naar haar huis (en daarna alleen weer terug) vond ik iets te ver gaan. Het openbaar vervoer lag 's nachts uiteraard, zeker in die tijd, volledig stil. Dus ik had een fiets nodig om haar naar huis te escorteren.

We wandelden over de Grote Markt naar haar fiets terwijl ik mijn hersenen pijnigde hoe ik dit vraagstuk nou ging oplossen. "Hoe kom ik nu zo snel aan een fiets?", vroeg ik Anneloes, meer retorisch dan werkelijk een antwoord verlangend.

Alsof hij rechtstreeks uit de hemel was komen vallen, stond plotseling een zwerver voor onze neus. "Fiets kopen?", vroeg-ie. Ik was twintig, liep over van principes en had tot op dat moment altijd stug beweerd dat ik nooit aan dat soort clandestiene en immorele zaakjes mee zou werken.

Natuurlijk was dit een soort test van de goden, dat weet ik nu. En ik zakte genadeloos door het ijs.

Ik vroeg verbaasd hoeveel en hij zei "Vijf gulden". Ik had een fiets.

En dan niet over Federer versus Roddick, want dat liep volgens plan en daar valt verder weinig boeiends over te melden. Of het moet zijn dat die mannenfinale bewijst dat verrassingen een toernooi toch cachet geven.

De vrouwen dus. Of meisjes eigenlijk.

In 1997 bereikte een Russisch meisje van 16 jaar de halve finale van Wimbledon. De wereld stond op zijn kop, maar niet omdat het blondje zo goed kon tennissen. Ze was mooi. Als een prinsesje zo mooi (sorry, Shrek zit nog in mijn systeem).

Een bloedmooie vrouw in de tenniswereld staat bijna gelijk aan het welbekende gezegde van eenoog in het land der blinden. Natuurlijk was het wel belangrijk dat ze een beetje kon tennissen. María-Antonia Sánchez-Lorenzo is immers nooit beroemd geworden. Maar uiteindelijk - en wie geeft haar ongelijk - vond Anna Kournikova het wereldje van MTV en Hollywood een stuk interessanter. Ondanks haar talent won ze nooit een toernooi in het circuit.

En nu, zeven jaar later, stond de wereld opnieuw op zijn kop. Om een tweede Russische tiener, geboren nabij Tsjernobyl, verhuisd naar Siberië en opgegroeid in Florida.

Maar sorry hoor, Maria Sjarapova is vlees noch vis. Ja, ze heeft het lijf van Mary Pierce maar als dat genoeg is om je als man opgewonden te maken, ben je een schande voor het gehele mannelijk geslacht.

Read my lips: ze-is-niet-mooi.

Ik vrees dat we teveel terugverlangen naar Anna Kournikova. We willen een mooie ster waarnaar we verlekkerd kunnen kijken als het tennis verder niet veel soeps is. En als zich dan een buitengewoon slap surrogaat aandient, buitelt iedereen over elkaar heen in de hoop dat de nieuwe Verlosser zich heeft aangediend. De stofwolk die is ontstaan, verblindt de massa.

Als Anna Kournikova de lieftallige prinses Fiona mag zijn, is Maria Sjarapova haar groene variant.

Maar daar komt-ie dan. Shrek 2 is een klassieker. Okee, er valt van alles op aan te merken maar toch is Shrek 2 in één woord briljant.

Van tevoren wist ik natuurlijk dat ik u op een stukje ging verrassen. Maar ik nam me tevens voor niet al tijdens de film te analyseren wat er wel of niet leuk aan was. Ik ging zitten en liet het gebeuren.

Ik lag krom. Ik schaterde het uit. Zo hard dat ik soms verschrikt om me heen keek of mensen zich niet aan me stoorden. Om dan tot de conclusie te komen dat mijn harde lach was overstemd door de rest van de zaal.

Achteraf bezien is het welslagen van Shrek 2 te danken aan drie dingen. Al de minpunten vallen daarbij in het niet. Eén: de sfeer wordt gezet door een uitmuntende muziekkeuze. Heerlijk foute disco, nog foutere Ricky Martin. Het past allemaal perfect en brengt de kijker in de juiste stemming. Twee: de animaties zijn verbazingwekkend goed. De menselijke personages bijvoorbeeld benaderen de realiteit zo sterk dat je soms gaat twijfelen of het wel animaties zijn. Serieus waar. Drie: de humor is ijzersterk. De grappen zijn stuk voor stuk raak en de personages zijn te lollig voor woorden. Oh, die verrukkelijke gelaarsde kat!

Eerst Shrek 2 zien en dan sterven. Da's de volgorde.

Als u het nieuws ook maar een beetje heeft gevolgd, weet u dat haar opmerking te maken moet hebben met Lance Armstrong. De wielrenner en de rockzangeres hebben een relatie.

De Amerikaan is momenteel druk bezig zijn historische zesde Tour-zege binnen te hengelen. Alles staat in dienst van de gele trui. Sheryl Crow is daardoor in de rol van verzorgende vriendin gedrukt. "Ze wast mijn kleren en kookt voor me, ze doet al die dingen die een vrouw of vriendin doet", vertelde Armstrong in een interview.

Een beroemde rockzangeres die op haar knietjes de keukenvloer boent. Dat maakt het leven inderdaad grappig.

Wat een deceptie. Voor kenners van Shrek en Finding Nemo gaat Ice Age letterlijk ver terug in de tijd met z'n tegenvallende animaties. Vooral de mensen zijn houterig.

De humor laat het ook afweten, al bezit Ice Age ("Three mammals and a baby") zeker de verborgen grappen die ik bij Finding Nemo zo moest missen. Het had zo zijn momenten, maar tot meer dan gniffelen leidde het niet.

Toch had ik er nog best een mager zeventje voor willen geven. Helaas stak het oversentimentele einde daar een stokje voor.

Wie moet het nu doen? Ik blijf zeggen: verzet je niet langer, Danny.

Gmail, voor het geval u nu met uw oren klappert, is webbased e-mail van Google. Een soort van Hotmail dus, maar dan met 1 Gb opslagruimte. Keerzijde is dat Google je mailtjes scant op interessante trefwoorden en op basis daarvan reclameboodschappen aan je laat zien.

Ik schreef het al eerder, de gigabyte van Google is niet eens nieuw. Bij Spymac kun je allang zo'n account bemachtigen. En nog zonder een big reclamebrother ook.

Toch is Gmail razend populair. Iedereen wil een Gmail-account. Plaats een berichtje op je weblog dat je een account te vergeven hebt en je wordt overspoeld met wanhopige mensen die je geld, seks en drugs aanbieden in ruil voor een mail-adres. Geld! Seks! Drugs! Het moet wel de duurste gigabyte van de wereld zijn.

U kent het begrip hype wellicht. Google is erin geslaagd om zo'n hype rond zijn eigen product te creëren, en wel door de mail-accounts niet gratis weg te geven. Voor een Hotmail- of een Spymac-adres hoef je slechts naar de website te surfen en je aan te melden. In plaats daarvan werkt Gmail op basis van uitnodigingen. Je moet een uitnodiging krijgen om miesepies@gmail.com te mogen gebruiken.

Google heeft van Gmail dus een besloten gezelschap gemaakt, de Rotary van het internet. Gmail is in feite een cocktailparty in Hollywood. Iedereen wil er bij horen.

Op de veilingsite EBay kun je een kaartje voor Google's cocktailparty kopen. De vraagprijzen voor een Gmail-account liepen al op tot bijna tweehonderd dollar. TWEEHONDERD! En andere slimmerds richtten al een website op waar de aanbieders van geld, seks en drugs terecht kunnen voor een Gmail-adresje.

Webbased e-mail is niet mijn ding. Geef mij maar POP. Wel gebruik ik Hotmail al jaren voor het geval ik online een adres moet opgeven. Ik krijg er dan ook een stuk of honderd spam-mailtjes per dag.

Toch greep ik mijn kans toen-ie zich voordeed. Ik kon een Gmail-account bemachtigen. Ik zat ooit bij Blogger en die ervaring bleek één hele invitatie waard te zijn (oh, en natuurlijk is dit een tip voor eenieder die ooit een Blogger-account had; misschien loont het zelfs om een nieuwe te openen?). Ik had blasé "nee" kunnen verkopen, maar ik schreef me in. Ik wilde naar de cocktailparty.

Maar zoals je ook op de cocktailparty in Hollywood zal overkomen: zodra je er bent vraag je af wat er nou zo bijzonder aan is. Ik doorliep de Gmail-schermen en dacht: "Hmmm… is dit alles?".

Kopen?

Heeey

Er staat een fout op de site. Er staat namelijk dit:
"Komende zondag spelen gastland Portugal en verrassing Griekenland de finale van Euro 2004. Je kunt tot 18:00 uur op de bewuste finale-dag jouw prognose inzenden."

Terwijl er eigenlijk dit moet staan:

Komende zondag spelen Griekenland en verrassend finalist Portugal de finale van Euro 2004. Je kunt tot 18:00 uur op de bewuste finale-dag jouw prognose inzenden.

En nu besluit u de formule te veranderen. Zonder waarschuwing. Zonder e-nig bericht. Zonder stickertje "Nieuw!" op het pak.

Dat laatste begrijp ik maar al te goed. Want naast de tekst "Nieuw!" zou het stickertje tevens moeten vermelden: "Smaakt nu verschrikkelijk!". En dan koopt niemand het meer.

Ik kan u geruststellen, ook zonder dat stickertje en ook zonder die tekst koop ik het niet meer. Want uw voormalig stevige, knapperige ontbijt is veranderd in een slappe hap.

Ik begrijp ook heel goed dat u heel dure mensen in dienst heeft die een heel duur naambordje op hun deur hebben met een heel duur woord erop. Productontwikkeling. Die mensen kunnen ook niet de hele dag met hun armen over elkaar zitten. Natuurlijk niet. Het product moet ontwikkeld worden.

Maar als ik u een geheimpje mag verklappen: dat is nu precies wat die mensen doen. Ze zitten de hele dag met hun armen over elkaar.

En in plaats van het product te verbeteren, hebben ze kopietjes gemaakt. Uw voormalig unieke product smaakt nu naar cornflakes. Ze worden aanstonds slap en week als u er melk aan toevoegt.

Uw dure reclamejongens kunnen voortaan ook met hun armen over elkaar uit het raam staren, want ik heb de nieuwe slogan al bedacht. Cappuccino cruesli nieuwe stijl: voor als u van ranzig houdt.

Zo'n vijftig meter voor me zag ik een zwarte Volvo V40 van baan verwisselen. Daarna zag ik 'm weer teruggaan naar zijn oude baan. En daarna weer naar rechts. En weer naar links.

Iedere keer als het verkeer een beetje begon te rijden, zocht de V40 een gaatje om naar de andere baan te kunnen. De chauffeur had blijkbaar haast. Grappig genoeg liep ik echter op hem in.

De man had mij niets misdaan maar toch begon ik hem te verafschuwen. Dat is een van mijn zwakheden. Ik hou al niet van onmetelijk domme mensen, maar ik ga ze haten zodra ze met hun domheid anderen lastig vallen.

Ik zat vlak achter hem. Hij pakte iets uit het handschoenenvakje precies op het moment dat het verkeer weer voorzichtig in gang kwam. Slingerend volgde hij. Ik keek recht op zijn achterhoofd tussen de hoofdsteunen door en ik vervloekte alle zwartharige krullenbollen op de wereld.

Er viel een gaatje op de linkerbaan. Natuurlijk dook hij erin. Er was zelfs genoeg ruimte om te volgen, maar ik bleef op mijn lijn. Stiekem hoopte ik 'm zo voorbij te gaan. De overwinning was nabij. Ik tegen de dommen, 1-0. Ik zwaaide al triomfantelijk naar het publiek.

Maar in plaats daarvan loste de file na Bodegraven als vanzelf op. Ik vloekte hartgrondig. De V40 op de linkerbaan reed steeds verder van me weg. Ik zag 'm niet meer terug.

1. Ik ben net terug uit Amsterdam, waar ik twee dagen Microsoft TechEd 2004 heb mogen meemaken. Mijn hoofd zit nu vol met a) T-SQL Enhancements in SQL Server 2005, b) Creating ASP.NET Custom Controls with style, c) SQL Server 2005 Web Services, d) .NET Streams, en e) allerhande Tips & Tricks alsmede Best Practices.

2. Naast technische kennis heeft de TechEd mij twee wijze levenslessen opgeleverd, namelijk a) ik ben een nerd, en b) ik weet sommige dingen beter dan de zogenaamde experts.

3. Ik ben waarschijnlijk de enige Nederlander die moest denken aan Indonesië bij het nieuws dat de eurocent hier zal verdwijnen. Indonesië is het walhalla. Alleen papiergeld. Wie is toch die idioot die ooit de munt heeft uitgevonden?

4. Ik sta aan kop in de familiepool. Dankzij Portugal. Is dat even zuur.

5. Ik weet vrijwel zeker welke auto ik vanaf oktober ga rijden. En het is niet de Chrysler PT Cruiser.

6. Het was eigenlijk een tijdelijke collectieve Nederlandse webloggers-actie, maar u kent inmiddels mijn recalcitrante karakter als het om schaap-en-dam-zaken gaat. Op veler verzoek is het oranje een blijvertje. En het blauw ook.

7. Las u nou óók per ongeluk schaak-en-dam bij punt 6?

Harry Potter en de Gevangene van Azkaban is duidelijk de donkerste en engste aflevering uit de cyclus tot nu toe. Het verhaal draait om Sirius Zwarts, die als eerste gevangene in de historie is ontsnapt uit Azkaban, het Alcatraz van de tovenaarswereld. Zwarts is veroordeeld voor de moord op Harry's ouders, is nu op zoek naar de zoon en wordt daarbij achtervolgd door de bewakers van Azkaban: de Dementors. Het belangrijkste wapen van deze donkere geestverschijningen is dat ze de ziel van hun slachtoffer opslurpen. De dodelijke roofdieren zijn echter weinig kieskeurig als het erop aankomt en ook Harry moet zich teweerstellen tegen de macabere schimmen.

U ziet het, een typische kinderfilm. Aangezien Voldemort zich in dit verhaal niet laat zien, zijn de Dementors verreweg de griezeligste wezens uit de film. Tel daar in ieder geval een onthoofding en een bloeddorstige joekel van een hond bij op en u heeft een recept voor een nachtmerrie of drie per nacht voor uw 9-jarige kind.

Voor een 32-jarige is Harry Potter en de Gevangene van Azkaban een prachtige film. Prachtig uitgedokterde spanning, geloofwaardige monsters (Scheurbek!), overtuigend acteerwerk, bijzonder aardige gimmicks. De beelden zijn soms een lust voor het oog.

De Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón en zijn staf hebben ervoor gekozen om het boek soms wat losjes te interpreteren. De timide Daniel Radcliffe wordt in zijn rol als Harry Potter soms overvleugeld door zijn vriendinnetje Hermelien (Hermione) dankzij het volwassen spel van de toch maar 13-jarige Emma Watson. Dat is ongetwijfeld mede te danken aan de losse teugels van Cuarón, maar zijn vrijmoedigheid komt de film alleen maar ten goede, al zijn sommige scènes mij iets te kwijlerig.

Volgend jaar verschijnt deel vier in de bioscoop. Na afgelopen vrijdag kijk ik ernaar uit.