Timmie TV

Ik stond op bovenop het meisje dat ik Sofia had gedoopt. Ik wist niet hoe ze werkelijk heette.

Ze lag heerlijk van het zonnetje te genieten en keek de vele voorbijgangers vrolijk na. Ze vond het niet erg dat ik bovenop haar stond. Sterker nog, de Italiaanse schone glimlachte naar me en vroeg, blijf je nog even?

Even overwoog ik aan haar wens te voldoen. Tenslotte krijg je niet iedere dag zulke verzoeken van prachtige Italiaanse dames. Maar ik wilde actie. Mijn wildste droom op dat moment was van haar af te gaan.

Ik keek naar haar. Ze was blank en glad. Zacht. Rond.

De aanblik van haar glooiingen bezorgde me rillingen van genot. Ik raakte haar aan. En nog een keer. Continu streelde ik haar. En ik smulde er nog meer van dan zij.

Dit was precies waarvoor ik duizend kilometer had afgelegd. Deze Italiaanse koningin bracht het paradijs nabij. Een paradijs dat in het toonloze Nederland niet te vinden was.

Vooruit, vermande ik mezelf, niet langer aan denken. Ik ging van haar af. Het was hemels.

(Na een week moest ik Sofia gedwongen verlaten. Inmiddels had u de oplossing van dit hapklare tussendoortje naar quiz[at]timmietv.nl gemaild. De reguliere quiz stond tijdens mijn afwezigheid namelijk eventjes op een iets lager pitje en ik wil u toch blijven vermaken)

Was het u al opgevallen? Ik merkte zojuist pas op dat we reeds enkele dagen geleden een mijlpaal passeerden.

Dit is namelijk alweer stukje nummer 1008. Sinds juni 2002, toen Timmie TV nieuwe stijl online ging. Da's vijftig stukjes per maand. Volgens de (nieuwe) MySQL-database schreven wij een half miljoen karakters.

Zo, wat zegt u daarvan!

(Ik schaam mij bijna om de nederlaag te moeten bekennen: u bracht het gezamenlijk tot liefst 584.888 karakters)

De wereld sliep nog diep toen ik de voordeur achter me op slot trok. Het duister zag er koud en onuitnodigend uit. De weerman had sneeuw beloofd, maar ik zag er niets van. Het tuinpad lag er leeg en donker bij en in het sombere lantaarnlicht aan de overkant kon ik het gras langs de vijver zien liggen.

Ik vloekte toen ik de auto zag. Een dun laagje onbreekbaar ijs lag op de ramen. Ik zette de voorruitverwarming aan en ging de rest van de ruiten krabben. Hoewel het doorzichtige laagje zich hardnekkig verzette, klaarde ik stug het eerste lastige karwei van de dag.

De buurman stond inmiddels ook bedenkelijk bij zijn auto te kijken. Ik zei goedemorgen en stapte in.

Ik reed de straat uit en belandde regelrecht in een droom. Plotseling oogde de wereld wit. Alles lag onder een ruime centimeter sneeuw.

Je herkent het beeld van die keer in Gouda, of ergens in de buurt van Manchester, afhankelijk van welk bezoek eerder was. En je beseft dat de wereld eigenlijk overal hetzelfde is. Niet op hoofdlijnen, maar juist de details. De kleine dingen. Een sigaret, puntige borstjes of een verlegen blik.

Je stoel in het sjieke restaurant in Gouda of langs de weg ergens in de omgeving van Manchester biedt uitzicht op de looproute naar de keuken, en op meerdere tafeltjes in de buurt. Schuin tegenover je zit een luidruchtige familie met een dronken oma, en even verderop een verlopen vrouw die zelf duidelijk denkt dat ze bijzonder mooi is getuige de manier waarop ze haar sigaret vasthoudt en de rode lippenstift hanteert.

Je herkent de serveerster aan haar timide lichaamstaal en haar puntige borstjes waarover je een opmerking maakt. Waarop je jouw volledig vrouwelijke gezelschap welgemeend excuses maakt omdat je een lul bent. Dat kun je toch niet maken alhoewel je gelijk hebt en ze jouw Nederlands toch niet verstaat.

Je herkent de serveerster aan de verlegen blik die ze snel weer afwendt omdat jij het leuk vindt haar juist dan uitgebreid aan te staren.

1. De quiz doet het weer. Kaboutertjes waren er met de complete mp3-map vandoor gegaan. Ik vond 'm buiten terug onder de sneeuw.

2. Als het lettertype u te klein is, ligt dit aan uw instellingen. Voor het eerst heb ik géén vast font gebruikt, maar uw browser mag het lekker zelf bepalen. 't Is Trebuchet MS trouwens, als u dat heeft, anders wordt het Georgia of Verdana, geloof ik.

3. Voor de geslachtskwestie komt een oplossing. Dit stond al op mijn agenda. U mag zich nog eventjes met z'n allen man voelen. Lekker toch?

4. En dan het belangrijkste. De opmaak is niet voor niets minimalistisch. De plaatjes zijn niet voor niets gesneuveld. Hoop ik. Merkt u dat-ie sneller is?

Welkom bij versie 6.

Ik zat met mijn broer op het terrasje van de camping aan de Spaanse kust. Het was zomer. De stad lag te zonnebaden aan onze voeten. De ijsblokjes smolten in de goedgevulde glazen cola met een schijfje citroen.

We vierden een afscheid. Een afscheid van dit land. Broerlief vertrok morgen naar het oosten. Je zou het de lokroep van de grens tussen Europa en Azië kunnen noemen, maar uiteraard ging het eerder om eer en vooral geld.

Veel geld. Als compensatie. Reizen zat niet in ons bloed. We hielden meer van stacaravans op de Veluwse heide.

Ondanks het ontspannen weertje hadden we een verhit gesprek. "Turken hebben niets met stacaravans", waarschuwde ik, "je gaat het meest waardevolle in het leven missen". We dachten terug aan vroeger, toen we ieder weekeinde bij oma op de camping logeerden.

Elke zaterdag stond oma ons broertjes al op te wachten bij het tuinhekje van haar stacaravan. Opa had een tegelpad aangelegd tussen de oranje dahlia’s, die mooier waren en hoger kwamen dan die van de buurvrouw. "Oma heeft groene vingers", zei opa vaak, terwijl hij een liefdevol kneepje gaf in oma’s hand. En dan pakte hij het leren vijfje uit de kast en was het feest.

In Spanje had mijn broerlief zijn eigen stacaravan op de nabijgelegen camping. Dankzij de jaarlijkse Hollandse invasie aan de Spaanse kust keek niemand daarvan vreemd op. Opa en oma kwamen geregeld een weekendje over vanuit Noord-Holland. Kon oma gelijk de bloemetjes bewateren, want we hadden haar groene vingers niet geërfd. "Wij laten liever onze voeten spreken", zeiden we vaak in koor. Waarop we hard lachten om onze eigen grap.

Maar in Turkije was de stacaravan een volkomen onbekend fenomeen. Mijn broer moest ’m in Spanje achterlaten.

Vorige week belde hij. Hij kon maar niet wennen en verpieterde in zijn luxe appartement in de rijkeluisbuurt van Istanbul. Opa en oma waren ook al maanden niet meer langsgeweest.

Of ik wat voor hem kon doen. Natuurlijk. Het blijft tenslotte je broer.

"Meneer McLeish", zei ik op de club, "mijn broer wil komen".
"Moet-ie daarvoor hebben?", vroeg mijn baas.
"Hetzelfde als ik."
"Inclusief de stacaravan?"
"Inclusief de stacaravan."
"Komt in orde", zei McLeish.

Als een mede-student vraagt wie er meegaat naar het café bent u de eerste die zich meldt. Het is dan tien uur en u hebt er na een uur college al meer dan genoeg van, zodat u een kwartier later uitgestrekt op de pooltafel ligt om die ene briljante bal te potten en met effect precies goed uit te komen op de laatste zwarte bal.

U bent beter in poolen dan in studeren en hetzelfde geldt voor uw metgezel. Sterker nog, u bent beide even goed in poolen als in studeren, maar gelukkig bent u allebei tevens briljant en stelt die hele studie geen fuck voor dus bent u na zes jaren zowel bedreven in poolen als in het halen van tentamens op het laatste moment.

Helaas heeft u aan beide kwaliteiten in het vervolg van uw loopbaan helemaal niets, zodat die zes jaren een extra mooie herinnering voor u vormen en steevast naar boven komen als u weer eens iemand van de tafel veegt in het poolcafé.

Het regende pijpestelen en toch was het een schitterende avond. We stapten uit de auto en doken diep in onze jassen om niet doornat te regenen. Terwijl we de plassen behendig ontweken, glibberden we over de glanzende keien van de kade.

Het water in de Oude Maas stond hoog. Zo hoog dat ik even vreesde bij terugkomst de auto niet meer terug te vinden. Maar het gevoel van onbehagen verdween snel bij de aanblik van de verlichte gebouwen aan de overkant. Wat een uitzicht. Zwijndrecht is een van die schaarse mooie plekken op aarde om in een flat te wonen, concludeerden we.

Vanaf de kade die fonkelde in het schijnsel van de straatlantaarns kozen we een sfeervol verlicht straatje dat steil omhoogliep, de dijk op. We belden aan bij de donkerrode houten deur, die direct openging omdat we precies op tijd waren en de meneer die voor ons was juist afscheid nam.

Binnen was het droog, en lekker warm. We doorkruisten de collectie en bepaalden onze keuze. Twee prachtige witgouden ringen. Buiten regende het pijpestelen, ik was ineens veertienhonderd euro lichter en toch was het een schitterende avond.

We gingen voor het eerst in Gouda naar de bioscoop. Vroeger zaten we bijna wekelijks in het rode pluche. Toen bestond de riksbios nog en hadden we zeeën van tijd.

De riksbios was uiteraard een aftands filmzaaltje, want voor dat geld mocht je niet teveel verwachten. Mooie films hebben we gezien voor die twee vijftig, dat wel.

Eergisteren zagen we The return of the king. Het begon mooi, met een flashback naar Sméagol, die als ’gewoon persoon’ de ring bemachtigde. Daarna bleef het mooi, maar duurde het allemaal erg lang. Een eind van drie kwartier is mij wat te machtig, eerlijk gezegd.

Ik heb dan ook geen zeeën van tijd meer. Bovendien bleek het zaaltje in Gouda weliswaar niet aftands, maar de grootte bracht weer zoete herinneringen aan de tijden van de riksbios terug.

Heeft u vandaag langs de A12 een Ford met een lekke band op de vluchtstrook zien staan? Nou, dat was ik.

We dachten een snelle hap te kunnen scoren. We moesten namelijk nog een vliegtuig halen. Maar net zoals in Didsbury enkele dagen eerder duurde het allemaal eindeloos.

We zaten in een pub in het centrum van Liverpool. We hadden speciaal iets eenvoudigs uitgezocht op de menukaart, maar de kok had schijnbaar een slechte dag. Of het was zijn eerste, wie zal het zeggen. Hij nam ruim de tijd om de simpele schotels te bereiden.

Dwars door de avondspits haastten we ons naar het vliegveld. Gelukkig bleek het brave Britse verkeer niet al te vertragend. Tien minuten voor de laatste mogelijkheid om in te checken stonden we in de rij bij de balie.

We bedachten dat dit eigenlijk de ideale manier was om te vliegen, even afgezien van de stress. We hoefden namelijk nauwelijks te wachten. Na een korte wandeling - John Lennon Airport past wel tien keer in Schiphol - bereikten we Gate A.

Het was een half uur voor vertrek, dus de dames in uniform arriveerden binnen enkele minuten. Dankzij het toeval stonden we vooraan bij de balie, maar uiteraard mochten Anneloes en ik nog niet het vliegtuig in. Bij Easyjet heb je geen vaste stoelen, maar krijg je een nummer bij het inchecken. De vroege vogels bemachtigen zo de beste plekken, zoals het hoort.

De eerste dertig mochten zich melden. Ik kon het prima zien vanaf mijn positie. Nummer 16, nummer 3 en 4, nummer 23, enzovoorts.

Normaliter droogt de stroom vanzelf op en meldt de dame in uniform dat de volgende dertig zich mogen melden. Nu zag ik opeens nummer 35 tussendoor komen. De dame vertrok geen spier en liet de man passeren.

"Ik zal wel wat gemist hebben", dacht ik.

Toen, niet veel later, zag ik een mevrouw haar ticket overhandigen. Vanaf mijn plek had ik een perfect uitzicht op de twee cijfers: 99. Tot mijn verrassing kreeg ook zij een prettige reis toegewenst.

"Ik zal wel wéér wat gemist hebben", fronste ik.
"Kunnen we?", vroeg Anneloes op mijn gebaar. Ik knikte.

We stonden bijna vooraan dus ik was in een mum van tijd aan de beurt. "Nummer 74?", reageerde de dame in uniform met een verbaasde blik op mijn ticket. "Wilt u eerst even wachten tot de nummers onder de zestig zijn geweest?"

Ik vind het bij nader inzien helemaal niet vreemd dat agressie onder vliegtuigpassagiers toeneemt.

Ik ben bang dat dit niks helpt.

Thuis en op mijn werk verschijnt Timmie TV vlekkeloos. Maar ik heb van anderen gehoord en bij anderen gezien dat de pagina soms niet op het scherm komt zoals het bedoeld is. De tekst loopt door elkaar, of het menu staat onderaan in plaats van rechts, of... wellicht nog meer.

Ik overweeg dus opnieuw een nieuw, stabieler, simpeler design, maar niet voordat ik bij u heb geïnformeerd. Heeft u last van oprispingen op uw scherm bij een bezoek aan Timmie TV?

De laatste tijd word ik een beetje heel erg moe van collega-webloggers. ’t Is oorlog en iedereen schrijft maar over iedereen.

Voor zover het kan hou ik me verre van het incestueuze ’wereldje’. Maar zo rondlezend voel ik me vandaag zoals Garfield. (Zie de linkdumps).

Note to self: stop surfing around.

Ik at met mijn twee dames in een restaurantje. Het heette Peppone, maar een derde dame kwam ons bedienen. Een kleine Italiaanse mamma, hoewel geen archetypische.

Ik nam filetti di vitello con funghi porcini, of iets dat erop leek. Ik zei het snel en in vloeiend Italiaans, alhoewel Anneloes gewoonlijk klaagt dat mijn Italiaans teveel op Spaans lijkt.

"Ik wil graag de filetti di vitello con funghi porcini", zei ik dus.
"Porcini", papegaaide ze. Bijna alsof ik het verkeerd uitsprak.
Ik keek haar zwijgend aan.
"Nummer 62 dus", concludeerde ze. "Nog iets te drinken erbij?"

Voor tieners op zoek naar vrouwelijk schoon, ja zelfs voor de jochies die The lady is a tramp niet kennen, is een tent die Tramps heet het einde. Nu kan ik u in alle ernst toevertrouwen dat een zekere badplaats in Spanje zo’n tent bezit. En het toeval wilde dat wij daar waren, in die badplaats, en we waren nog tiener ook.

Gunst, zei een van ons, da’s even een mooie dame. En een mooie dame dat het was. Het is een godin, besloten wij. En wat voor een.

Wij stonden aan de kant terwijl de godin haar hemelse dansje deed. Ze merkte ons, normale stervelingen, niet op. Ze zag er verrukkelijk uit en keek niet naar beneden.

U staat in de rij. De landingsbaan die u heeft overgestoken ligt achter u, evenals de rode telefooncellen en de auto’s met het stuur rechts en de kiosken met de Daily Telegraph en de Sun. In de spiegel ziet u de rots van Tarik, waar volgens de verhalen wilde apen leven maar die u niet heeft kunnen ontdekken. Over uw schouder ziet u tevens de bergweggetjes op de zuil van Hercules waar u gewoon rechts mag rijden alhoewel u op Brits grondgebied bent en de Britten eigenwijze rotzakken zijn maar in dit geval een keertje niet.

U staat in de rij omdat de douanier expres langzaam doet, alleen maar om te etteren want niemand kan verkroppen dat die akelige Britse rotzakken hier ooit een stukje land hebben ingepikt. Dat het met behulp van de Hollanders was weet gelukkig niemand meer anders moesten we nog langer wachten. Voor ons moet een Engelsman naar de kant. Zijn achterbak wordt uitgepakt. Zelf bent u nog lang niet aan de beurt.

Ik had nieuwe schoenen, en o wat was ik blij met ze. Nog nooit was ik zo blij met schoenen. En dus ging ik terug naar de schoenenwinkel.

De schoenenwinkelmevrouw was lelijk en deprimerend. Ik ken de vrouw van onze minister-president niet, maar ik moest hoe dan ook gelijk aan de beste dame denken. Ondanks die niet zo prettige bijgedachte sprak ik de schoenenwinkelmevrouw aan. Ik wil graag nog zo’n paar, maar dan in het zwart, zei ik vriendelijk tegen haar, terwijl ik op mijn bruine schoenen wees.

De schoenenwinkelmevrouw fronste haar gezicht. Ze werd er nog lelijker van en de gedachte aan de minister-president wilde maar niet verdwijnen, hoezeer ik mijn best ook deed. Niet aan denken. Niet aan denken. Niet aan denken. Het lukte, maar Andries Knevel kwam ervoor in de plaats. Niet aan denken. Niet aan denken. Niet aan denken.

Gelukkig verdween de schoenenwinkelmevrouw snel naar achteren, op zoek naar nieuwe, zwarte schoenen. Met lege handen kwam ze terug. Haar evangelische kapsel zat zowaar een beetje in de war van het zoeken. Helaas, niet op voorraad. Ik vluchtte snel de winkel uit.

God loopt met Rick door de hoofdstraat van de hemel, die omzoomd wordt door mooie, statige bomen met uitbundige witte bloemen. Ze zingen zachtjes een liedje over dromen dat ze op de autoradio hebben gehoord. Een voormalig genie klimt in een regenpijp terwijl een politieagent met piepende banden rechtsomkeert maakt. God en Rick kijken niet op of om.

"Zeg, God", onderbreekt Rick hun samenzang voor een plotselinge gedachte, "zullen we elkaar plechtig beloven alles tegen elkaar te zeggen? En nooit meer te liegen?"
"Da’s goed, Rick", belooft God, "dan zal ik je meteen iets bekennen. Ik heb vandaag mijn pistool verloren. Hij flikkerde zomaar van het randje van de hemel af. Hij viel verdomme bijna op het hoofd van een politie-agent".

Rick slentert voorzichtig naar het bewuste randje en tuurt naar beneden, de route van het pistool denkbeeldig volgend. De wereld lijkt zo klein vanaf deze hoogte. Recht onder zich ziet hij van alles springen. Een verkeerslicht van rood op groen. Een jongetje van zijn eigen flatgebouw. Trieste vrijgezellen om een afspraakje. Druppels op de auto van een ontrouwe echtgenote. Honden om een lang verwachte gast.

God, de eeuwige grappenmaker, gaat vlak achter hem staan. "Boe!", roept hij ineens. En in alle naburige hemels ziet God dat Rick er overal van schrik over het randje kukelt.

8:1 Daarna zeide de HEERE tot Mozes: Ga in tot Farao, en zeg tot hem: Zo zegt de HEERE: Laat Mijn volk trekken, dat zij Mij dienen. 8:2 En indien gij het weigert te laten trekken, zie, zo zal Ik uw ganse landpale met vorsen slaan; 8:3 Dat de rivier van vorsen zal krielen, die zullen opkomen, en in uw huis komen, en in uw slaapkamer, ja, op uw bed; ook in de huizen uwer knechten, en op uw volk, en in uw bakovens, en in uw baktroggen. 8:4 En de vorsen zullen opkomen, op u, en op uw volk, en op al uw knechten.
De bijbel, Exodus 8

De streep slijt eenzaam zijn dagen. Hij heeft contact met twee andere strepen, die niets tegen hem zeggen want het lot van een streep is nu eenmaal liggen waar je ligt en verroer je niet. De streep probeert het wel eens, door een mop te vertellen bijvoorbeeld, maar hij heeft niet het idee dat er naar hem geluisterd wordt. Niemand lacht, niemand die ’m vriendschappelijk in z’n zij stompt en zegt: leuk bedacht, man.

Dus zwijgt hij voornamelijk.

De streep is hagelwit en het asfalt zwart, dus dat is ook al geen gelukkige combinatie voor een intieme conversatie. Het asfalt bromt en zoemt wel eens, maar iedere keer als de streep denkt, hij heeft het tegen mij, gaat zijn gevatte antwoord weer verloren in het kabaal van een voortdenderende vrachtwagen.

Eigenlijk heeft de streep niet te klagen. Het uitzicht is uitstekend want de weg is recht. De stoplichten even verderop bieden afwisseling, het kabbelende water van de Gouwe is vlakbij en daarnaast doet de streep spelletjes met zichzelf.

Spelletjes waarin hij heel goed is want hij wint altijd. Het best is hij in het herkennen van Nissans, wat ook voor strepen best lastig is aangezien die verrekte Japanners allemaal op elkaar lijken.

En zo verdrijft de streep zijn verveling, dag in dag uit, terwijl hij probeert zijn boosheid te verdringen. Want boos is-ie. Boos! De streep is eigenlijk nog bozer dan eenzaam, en dat zegt wat. Hij is boos op zijn schepper.

Onze streep hier is namelijk niet zomaar een streep, hoor. De streep is een heuse verdrijvingsstreep. Hij is een streep met een Belangrijke Taak, niet zo’n sneue stopstreep of een hier-begint-de-parkeerzone-markering. En zeker niet zo’n volks koppeltekentje in het midden van de weg waar Jan en alleman overheen mag rijden: het lulletje rozenwater van de strepenwereld. De streep trekt een lange neus naar het dichtstbijzijnde middenstreepje, drie meter verderop.

Strepen die bereden worden zijn sneu en tellen niet mee, overdenkt de streep. Hij barst woedend in huilen uit. Grote, natte tranen biggelen over zijn wangen. Een Harleyrijder choppert huiverend voorbij. Een natte streep, da’s even uitkijken. En het drama is eigenlijk volledig te danken aan zijn schepper, de Grote Almachtige Wegbeheerder, die hem op zo’n akelige plek heeft neergelegd.

Iedere chauffeur die het kabbelende water van de Gouwe over wil, rechtsaf de Steve Bikobrug over richting het oosten, kan alleen met een onnatuurlijke ruk aan het stuur om de streep heen. Niemand doet dat.

En zo slijt de streep. Zijn dagen. Zijn geteld.

Tot mijn grote blijdschap kan ik u meededelen dat typfouten maken loont. Jawel, u leest t’ goed, typfouten maken loont!!! Geen zorgen meer voor snellle jongens en slordige geesten. Nooit meer geërgerd kijken als de reageur reageerd of de Volkskrant-redacteur op skies staat. Nu kan ik mijn ongzonde hekel aan typfouten laten varen. Ik nodig u uit om in onderstaande comentaar-box in ieder geval één typfout te maken. En hang vervolgens met mij de vlag uit, want ook uw bijdrage zorgt voor meerbezoekers op Timmie TV!

Handbal is de meest knullige sport die er bestaat. Nog erger dan korfbal, ijsdansen, veldrijden en bowls bij elkaar. Het enige historische dat handbal ooit heeft voortgebracht is Joop Fiege.

U heeft niets met Joop Fiege, als u al weet wie het is. Ach, ik heb eigenlijk ook niets met Joop Fiege maar om bepaalde redenen die niet interessant zijn voor u (maar als u het toch wilt weten zal ik er speciaal voor u een stukje over schrijven) loopt mijn vriendenkring weg met Joop, met inbegrip van mijzelf.

Maar behalve Joop Fiege zegt handbal mij he-le-maal niets en ik wil er ook niets mee te maken hebben. Eergisteren echter werd ik blij verrast.

Nederland speelde een interland tegen het jonge Bosnië-Herzegovina. In het brave Volendam. Maar van thuisvoordeel was geen sprake. Iedere voormalige Bosnische vluchteling (ook mensen uit Herzegovina behoort men vreemd genoeg Bosnisch te noemen) was naar Volendam getrokken om de handballers uit het Slavische moederland bij te staan.

Mijn god, wat een heetgebakerd volkje. De Bosniërs verloren en dat vonden de fans niet leuk. Ze balden hun vuisten. Ze schreeuwden en sprongen. Ze spuugden en staken hun middelvinger op. Ze doodden met hun blikken. Bij handbal nota bene.

En toen, na het eindsignaal, rende een Bosnische hooligan woedend naar de Nederlandse doelman en besprong hem. Met een schitterende heupworp verdedigde de Oranje-goalie zich. De heetgebakerde Bosniër vloog twee meter de lucht in en landde pijnlijk op zijn rug. Ippon!, riep ik iets te enthousiast.

Uw nederige huisschrijver zag gisteravond deel één van Magnolia. Die prent duurt nogal lang en nederige huisschrijvers die tevens loonslaaf zijn moeten op tijd naar bed, begrijpt u. Want de volgende ochtend roept het wekkertje weer om kwart over zes.

Magnolia is een bijzonder aardige film, voor zover je dat op de helft mag concluderen, met duizend hoofdpersonen en evenzovele verhalen. Om de kijkcijfers wat op te schroeven werd in de aankondiging die befaamde acteur geciteerd. "Respect the cock, and tame the cunt". Ik dacht nog, als de film het daarvan moet hebben, dan is ’t vast weinig soeps. Het definitieve oordeel volgt.

De Rotterdamse zeeman bleek die zomer van 1992 vaker dronken dan goed voor hem was. Even vaak als wij, gok ik. Hij dronk onze wodka en vermaakte ons onbewust door zijn sigaret aan te steken.

Hij was erg slecht in dobbelen. Achteraf bedacht ik dat we om geld hadden moeten spelen, in plaats van om drank. Soms viel hij van de koelbox. We hadden rijk kunnen zijn.

’s Ochtends vonden wij de sigaret op de grond. Deze leek onaangeroerd, behalve de brandplek op het filter.

Gisteren op Studio Sport met, zo lang God het toestaat, Mart Smeets en, zo lang de duivel het toestaat, Ria Visser. Overstekend wild.

Gianni rijdt een kansloze rit. Toch gaat het lang niet slecht, bedenkt hij, want ik heb Jochem op afstand gereden, de tien kilometer is mijn afstand en ik moet ervan genieten zolang hij bestaat. De bond wil de tien afschaffen want iedereen valt in slaap als deze mastodont uit het prehistorische tijdperk afgewerkt wordt. In het zwart-wit tijdperk was alles nog lijzig en sloom, maar nu zapt zelfs die bejaarde zonder thuiszorg nog als een zender vijf seconden lang niet weet te boeien.

Jochem is zijn coördinatie een beetje kwijt want het is me toch een afstand. Op het rechte stuk raakt zijn schaats onbedoeld een blokje. Het blijft op de baan liggen.

Aan de kant staat een meisje. Ze heeft een belangrijke taak, weet u. Ze moet de losgeraakte blokjes opruimen, want het gebeurt wel vaker, schaatsers die de blokjes raken en er vervolgens een rondje later bovenop gaan staan.

Het meisje, een jaar of zestien, lang blond haar, heeft vannacht tot half vijf gefeest en daarna op haar tienerkamer met vrienden MTV gekeken. De ecstasy is nog niet helemaal uitgewerkt, maar toch voelt ze zich wat vermoeid. Die tien is ook zó slaapverwekkend. Ze doet heel even haar ogen dicht.

Als ze haar ogen weer opendoet, ziet ze recht voor zich een blokje liggen. Het blokje van Jochem. Nou, denkt ze, laat ik die eens opruimen voordat iemand erop gaat staan. Ze schaatst de baan op. Gianni kan haar nog net ontwijken.

De schildpadden zwommen nog ergens onzichtbaar rond terwijl wij wachtten onder het licht van de lantaarn. In de verte hoorde ik de golven op het paradijselijke strand slaan.

Dat strand hadden we al in de stralende middagzon bewonderd. De Bounty-reclame, maar dan zonder hangmat en zonder zo’n vervelende ober die u met stralendwitte tanden vraagt of u nog een Martini wilt, in de ijdele hoop dat uw fooi zijn kind weer een dag naar school kan helpen.

Dat strand was nu donker, maar gelukkig scheen de maan. Ook de zaklampen van de gidsen schenen. Hoewel, gidsen?

Het was eigenlijk een ongeorganiseerd zootje. Niemand had een woord tegen ons gezegd. We stonden te wachten onder het licht van de lantaarn en anderen arriveerden. En nog wat anderen. En toen vertrokken wat mensen stilzwijgend richting het strand. Wij volgden.

Een man of tien in totaal, wandelend over het strand. Opeens moesten we wachten. De ’gidsen’ liepen door naar de rand van het strand, waar het oerwoud voorzichtig begon te beginnen.

Af en toe zagen we verderop een schijnsel van een lantaarn, die daarna weer snel uitging. We gingen zitten op het zand. En we wachtten.

Ik kwam Bush tegen
in de gang, hij keek me niet
aan dus ik zei hé, jij ziet
ook alleen wat je wilt zien

Hij zei, sorry ik ben op zoek
naar een nieuwe oorlog
ken jij heel misschien nog
een lid van de As

Dus ik belde Kim, maar
die wilde alleen weten hoe
ik potverdikkie nog aan toe
aan zijn nummer was gekomen

Ik las ergens dat Moskou, of was het Praag, in de winter de saaiste stad ter wereld was. Dan is de auteur vast nooit in Ulaan-Baator geweest, dacht ik. Niet dat ik er zelf wel eens was overigens. "Het bestaat voor een groot deel uit tenten", zei een collega die er wel was geweest.

Tenten - dat kan nog best wel eens sfeervol zijn, bedenk ik me nu. Dus misschien is Moskou, of Praag, inderdaad de saaiste winterstad.

In hoofdstedenland vormt Madrid de absolute tegenpool. Daar gaat u het liefst juist niet hartje zomer naar toe. Wij liepen er jaren geleden door verlaten straten. Het is er dan extreem rustig, aangezien de Madrileños massaal vluchten voor de veertig-plus graden. De Madrileño en zijn vrouw zitten in de zomer aan de kust of in de bergen. Madrileños zijn zeer verstandige mensen.

Ik had Fallen gezien. Dat is een vrij aardige film over een demonische seriemoordenaar en een politieagent. Inderdaad, zoiets als Seven, of The silence of the lambs, maar dan anders.

Ik kan me Fallen niet meer zo goed herinneren - ’t is al een tijdje geleden. Eigenlijk weet ik nog maar één ding echt goed. Sinds ik Fallen voor de eerste keer zag, kan ik Time is on my side van de Rolling Stones niet meer beluisteren zonder aan de demonische seriemoordenaar te denken.

Afgelopen week zag ik Reservoir Dogs. Dat is een meer dan aardige film over een stelletje criminelen en ook nog een politieagent. Helemaal niet zoiets als Fallen. Maar toch vraag ik me af of ik ooit nog Stuck in the middle with you kan horen zonder Mr. Blonde voor me te zien.

"Goh", verbaasde hij zich niet, "de quiz-opgave van vandaag is blijkbaar opnieuw een lastige". Weinigen zullen dan ook die obscure folk-rock groep uit het eind van de jaren zestig kennen. "Maar misschien werkt het als de fanatieke inzenders het wiskundige figuur vertalen naar het Engels?", suggereerde hij, in de hoop nu niet te veel weggegeven te hebben.

Ik dacht aan besneeuwde Dolomieten en zat hen stilletjes te vervloeken terwijl ik niet rookte en toch met één hand stuurde want Amsterdam moest iets zachter en de verwarming hoger. De kou was niet gespeeld, ’t was hevig gevallen en iedereen reed zestig terwijl honderd ook best ging, zelfs op de witte linkerhelft van deze zaterdagnachtse snelweg richting huis.

Nee, was ik u voor, ik vervloekte niet die zestigers maar alleen die ene die daarenboven ietsje harder ging dan dat. Ik vervloekte zijn volgepakte achterbak en zijn skibox op het dak want het moest niet hij zijn maar ik die op weg was naar de besneeuwde Dolomieten.

Ik ga u alvast voorbereiden op nieuws dat binnenkort in de krant staat. Zodra de definitieve cijfers bekend worden, zal ieder nieuwsblad het u melden. Het aantal zelfmoordpogingen over 2003 is drastisch gestegen.

Ik weet dat omdat ik de laatste tijd talloze pogingen zie. Opeens is het raak. Automobilisten maar vooral fietsers proberen uit alle macht op mijn voorbumper te geraken. Op een zekere maandag was het zelfs zo erg dat ik aan een collega vroeg: "Zijn per vandaag de voorrangsregels veranderd of zo?" Ik was Gouda nog niet uit of ik had al vijf medeweggebruikers verwensingen toegeroepen omdat ze zich zonder te kijken op mijn voorrangsweg stortten.

En toen was een dame het leven zat. Ik haalde net een fietsende man in toen ze uit een uitrit kwam. Zonder te kijken fietste ze de weg op en nam daarbij een behoorlijke bocht. Ze kwam bijna een meter van de wegkant af.

Het enige wat de fietsende man kon doen, was op het laatste moment uitwijken. Maar daar reed ik al.

Ik heb één grote trots als chauffeur, en dat is mijn anticipatievermogen. Gelukkig voor de man had ik haar al op de stoep gezien en had uit voorzorg een iets grotere inhaalmanoeuvre dan nodig uitgevoerd.

De man op de fiets kon nog net naar links en miste haar net. Ik kon nog net naar links en miste het tweetal net.

In mijn spiegel zag ik met een versnelde hartslag dat de vrouw onverzettelijk doortrapte alsof er niets was gebeurd.

Tot ons kleine nisje drong de harde muziek wel door, maar we konden elkaar prima horen: het was hartje Portugal, 1992. Zij sprak Portugees en ik antwoordde haar in het Spaans.

Een dronken zeeman uit Rotterdam met een lokale vriendin had ons de weg gewezen naar deze danstent op het platteland. Schrikbarend hip voor een boerendisco. Ondanks de wodka was ik broodnuchter. Zij was leuk.

Zij was leuk, maar niet heel leuk. Aardig vooral, ook om te zien. Best wel. We zaten in het nisje en ik genoot van de avond. "Ik vind je leuk", zei ze.

Ik dacht, zal ik haar zoenen. Zal ik?

Iedereen is gevallen voor de schattigheid. Denk ik. Anders kan ik het niet verklaren dat Finding Nemo onder kinderen, onder volwassenen en zelfs onder volwassen webloggers zoveel succes oogst.

Omdat het me opviel dat de een na de ander positief oordeelde over Disney’s nieuwste, ging ik op zoek naar critici. Maar wat bleek! Critici waren onder de webloggers aan mijn leeshorizon niet te vinden! Niemand vond Finding Nemo stom.

Nou vooruit, dacht ik. Kijken dan maar, naar die rare oranje clownsvis met witte strepen.

En wat denkt u? Ik vond het een stomme film. O zo.

"Over dit etentje zal ik morgen wel weer teruglezen op Timmie TV", zei hij op een gegeven moment. Hij dacht misschien dat ik mijn hele sociale leven online publiceerde. Het tegendeel is waar.

Ik doe hier eigenlijk bar weinig persoonlijke ontboezemingen. Ik kijk wel uit. Lifelogs (voor zover wat u nu leest binnen de definitie past) worden wel eens vergeleken met dagboeken, maar ik ken eerlijk gezegd niet één weblog-dinges die vergelijkbaar is met zo’n intiem privé-journaal. Niemand is zo gek om simpelweg alles met de wereld te delen. En terecht.

Ik voel dus doorgaans geen behoefte om u te melden welke boodschappen ik heb gedaan, dat ik me niet lekker voel, of dat ik weer eens uit eten ben geweest. Voor de maandelijkse etentjes maakt Anneloes een uitzondering omdat het inmiddels is tot een vast onderdeel. Ze weet van bepaalde bezoekers dat zij het missen als ze het zou overslaan.

Natuurlijk komt u tussen de regels door van alles te weten. Dat komt omdat ik er wél van houd om details uit bepaalde persoonlijke gebeurtenissen te lichten, die mij interessant lijken of die discussie kunnen opwekken. Denk bijvoorbeeld aan de vrienden die elkaar op de mond zoenen.

Het bewuste etentje heeft dus nu inderdaad Timmie TV gehaald. Maar niet omdat het eten bij Kantjil zo aangenaam was, of omdat ik vind dat hij en ik vaker moeten afspreken. Hetgeen beide zeker waar is, maar dat vind ik niet interessant voor u. Het ging puur om die ene uitspraak. Kreeg-ie uiteindelijk toch gelijk.

Hattori Hanzo, de man uit Okinawa, dacht juist uit pure verveling aan zijn verleden als legendarisch zwaardmaker toen De Bruid binnenkwam. Ze was verkleed als een Amerikaanse toeriste en ze bestelde warme sake. De assistent van Hattori Hanzo vond dat maar raar. Het was immers midden op de dag, protesteerde hij.

Schreeuwend en tierend beval Hattori Hanzo zijn assistent aan het werk te gaan. Schreeuwend en tierend antwoordde de assistent. Ook de Amerikaanse toeriste blafte hij af. Toen verdween hij naar de keuken.

Heeft u hierom moeten lachen? Vond u het interessant? Niet echt, hè.

Het is een scène uit Kill Bill: Volume 1, de vierde film van Quentin Tarantino. Naar men zegt is Kill Bill niet te vergelijken met zijn voorgangers. Toch blijkt ook in deze geweldige prent dat Tarantino door middel van stijl zoveel toevoegt aan het verhaal, dat het automatisch grappig en interessant wordt. Het verhaal van Kill Bill stelt namelijk niets voor. De gebeurtenissen zijn eigenlijk behoorlijk saai. En toch verveelt Kill Bill vrijwel geen moment. Want Tarantino’s stijl maakt het verhaal.

Hardop lachen om afgehakte ledematen. Ademloos kijken naar zwarte zwaardvechtende silhouetten tegen een blauwe achtergrond. Nooit meer dwarrelende sneeuw kunnen zien zonder aan een Japanse tuin te moeten denken. Verbaasd zijn als we de naam van De Bruid niet mogen weten. Een geniale uitspraak tot je door laten dringen. Genieten van koelbloedige wraak.

Tarantino is geniaal. Punt. Ik ben cynisch en kritisch. Ik vind niet zo snel iemand geniaal. Maar Tarantino is het. Uitroepteken.

(Maar hij heeft wel een zwakte. Minimaal een keer per film - Jackie Brown heb ik overigens nog niet gezien - moet hij ergens een langdradig verhaal kwijt, dat op een kritische snijtafel allang weggemonteerd was. In Pulp Fiction is dat de complete geschiedenis van de voorvaderen van Butch en het horloge. In Reservoir Dogs is dat het eindeloze onderonsje tussen Mr. Pink en Mr. White als ze net zijn gearriveerd in het pakhuis. En in Kill Bill diept Tarantino het voorland van O-Ren Ishii veel te uitbundig uit - en ik hou ook nog eens niet van anime, zelfs na Quentin’s poging in deze om de kunstvorm bij een groot publiek te introduceren.)

Is dat heel erg dan, vroeg u toen. Nee, zei ik vervolgens. Niet als de rest zo briljant is.

Terwijl ik de oude, verschrompelde man de deur wijs, zie ik een baby’tje op de stoep liggen. In het mandje met zachte dekens wacht het geduldig op zijn beurt, zo lijkt het. Met heldere blauwe ogen staart het de wereld in, met iets van nieuwsgierigheid en ongeduld. Eerst moet de oude man vertrokken zijn.

"Kom gerust binnen", zeg ik tegen het kleine wezen met de roze, nieuwe wangetjes. Maar het schudt nee, met een blik op de strompelende bejaarde met de ingevallen ogen van de naderende dood.

Ik begrijp het. Het baby’tje wil niet binnen komen zolang de oude man er nog is. Het zegt zelfs, met een merkwaardige mengeling van minachting en respect: "Nee, ik moet wachten tot hij daar vertrokken is". De grijze kerel knikt beamend naar me. We wisselen onze laatste blikken uit. Het is leuk geweest, maar de nieuwe gast belooft nóg betere tijden. Vaarwel, oudje.

De oude man stapt op de stoep voor mijn huis en valt neer. Ik schrik niet. Sterker nog, ik haal mijn schouders op en draag de baby over de drempel mijn huis in. "Welkom, tweeduizendvier", fluister ik zacht.

Mijn herinneringen aan de oude man zijn bijzonder. Hij schonk mij mooie uitstapjes naar Kroatië, besneeuwd Frankrijk en tweemaal Engeland. Hij bracht mij in contact met lijn en frans, en met Iris. Ik kreeg kadootjes van hem in de vorm van een Powershot G3, de tonen van Coldplay en de woorden van Proulx. Maar bovenal stond die nu oude man met de naam tweeduizenddrie symbool voor een verloving.

"Aha, die verloving", zegt de baby die opeens al een stukje groter lijkt. "Daar had ik al iets over gehoord. Volgens mij moet ik ervoor zorgen dat die verloving in een huwelijk uitmondt".

"Pas in mei hoor", hoor ik mezelf haastig zeggen. Maar ondertussen kijken het baby’tje en ik elkaar met stralende ogen aan. En ik sluit tweeduizendvier liefdevol in mijn armen.

*S*uusje, 3ne, Ab, Adenor, adeobee, Adriana, albert, Allan Karl, Amaro, Amy, Andrei Gurgel, Andy the Geek, Annelys, Arjan, Arno, Arthur, Arthur!, as, assiewam, astrid, Baby Grandpa, Badmuts, Bart, Bas, Bello, Ben, Bencramerben, berboe, beth, Bianca van Zuiden, bicat, Bjorn, Blauw Oog, blauwdruk, Bor, brijn, broer, Calm_Pear, carin, Carlos, Caroline, CasaSpider, chale, Chantalle, charlotte, Chattering Magpie, Cher, chipo, cockie, Coco, coen, coert, courriel, curadeloos, Daan, Dana, David Brake, DC, De Blonde Blogger, De Schulpjes, Demos, died, Diederik, dino, DJ Patrick, DoDiGaN, Dr. Aap, dr.k.jansen, dreadloki, Ed, Eduardo, edwin, EdwinS, EekiesLog, El Nino, Elisabeth, elise, elke, Ellen, Elmer, Eppe, ErHa, Eric, Erwin, Esc fr Paradise, Esther, eva, Eveline, F., fdg, Femke, frans, Fritjof, Gabriel García Marquez, geek code, Geert, Gelfling, George, Gesikah, guuz, Hans, Heather, Heleen, Henk, Herman, herrewem, het hondje van Dirkie, Hoof, humeurist, ientje, ijsbrand, ik, ilona, Ina, Ingrid, Iris, Isabel, Ivan, IvanH, j.l. shevek, Jack, Jamilah, jan, Jan Mandarijnissen, jannes, Jantje, Jay, Jeff, jelle, Jelmer, Jennifer, Jenny, jerber1r, JeroenB, Jessica, Jetje, jl, jnnk, jobbel, Joep de Webkruiper, johan, Johan Koning, John Keyes, Johnny, Joos, Joost, Joostq, Joris, jr, Juul, JW, kantjil, Kapitein Zappos, karin, keekstar, Kees, Kiffin, kim, Kimmie, King, Klaus, klaverhand, K-Noord, KretaRas, kuan, Kung fu kitten, Larissa, lars, Lau, Laura, Leen, leinlein, Léon, Lesley, leslie, Liam Mayron, lieve, lijn, Lin, linda , Lis, Lisa, lisa marie, loevie, Low, lowe, luba, Luc, Katrijn en de kids, luca B., Lucy, Luuk, Luxa, Lyanna, lynn, maarten, MaartenTip.nl, Maharek, mama mel, man, Marcel, Marcel uit Amersfoort, marcel*, Marco, marcoW, margriet, Marieke, mark, marleo, Marti, Martijn, Martijn V, MartijnvanGessel.nl, Marza, Masahiro, Max@Home, McRonalds, McRonald’s, Megan, Mel, melanie, Menno Nicolai, Merel, Micha, michael heraghty, Michaela, micheline, michelle, Michiel, Michiel H., Miek, miesepies, Miko, milov, Mirjam, Mootje, morningdew, Mouse, mrgreen, MT, Mymy, Nathalie, Nele, Neneh (wiens idee ik gepikt heb), niCo, Nicole Blommers, Nienke, ninja, Noud, novecento, oblomov, Oldo, Oldo Stofjas, Oldo-fan, Onderhuids, Operaspook, Oscar, osierra, pablow, palla, Paris, Patricia, Patrick, Paul, paul.r., PB, Pearl, Peter, petra, philip, Philip van er Graaf, Phooze, Piet, pom, Popmartijn, popu, pterk, Pui Mee, R., R@lf, Rachid, rajan, Ralph, Ramon, Ramon letmestay, ras, RCM, rebecca, Reinier, Rene, Renesmurf, Rheate, Richard, Richard Kouprie, Rick, Ricky, rik, rob, Rob Keij, Robin, Roel, Roelof, RoG!?, Ron, Ron61, Ron-Peter, roosmarijn, Rory, Rowan, rowan., RP, rukwind, RuSt, Ruud, sabine, Sanderrrrrrr, Sandjay, Sandra, Sannewanne, Sara, Saskia, Scarly, schoolmeester, sebastian, Sera, Sis, slijmjurk/sw, squid, sstrra, Steef, Steenhuis, Struykert, Suffie, Sven, Swaan, swanz, sylans, tamara, teigetje, Tes, the yankee, Theo, Thijs, Tiara, Tinmar, Tjebbe, Tjitse, Tobias, Ton, Tonny, Tracy, Tuuur, tweet, Uniquehorn, Utop, van je opa, Vava, Veggatron, Verbal Jam, vince, vincent, Vinster, vryage, walter, Wasbeer, watergeuz, waterreus, Webkim, Weblogs Favos, Werner, westbroek.com, Wija, wijn, Wim, witchy, X, xander, Xandra, Yak, yanne, Ymen, Yoka, zeppo, Zezunja, en alle anonieme bezoekers:

Gelukkig nieuwjaar!