Timmie TV

De motorrijder zette ons een voor een bij het hotel af. Nu was hotel een groot woord voor de negorij die de vrouw onderhield in deze uithoek van de wereld. Het was meer een slecht onderhouden jeugdherberg.

Spinnen en grote tjitjaks liepen over de dunne wandjes. Apen slingerden openlijk en krijsend door de bomen om het hostel. Om jezelf te wassen bij de mandi moest je buitenom, door het pikkedonker. Terwijl je het ongedierte om je heen hoorde tjirpen en zoemen, liep je op de tast te zoeken naar de deur van het kleine washok. Je wist dat je net zo goed in een harige spin kon grijpen, maar er was geen andere weg.

Nadat de vrouw instant noodles voor ons had klaargemaakt, die verrassend goed smaakten trouwens, verzamelden zich enkele mensen onder het licht van de lantaarn op het veldje vlakbij ons verblijf.

Het ging beginnen.

Hiervoor waren we gekomen. Hiervoor hadden we ons laten chanteren, uitputten en pijnigen. Natuurlijk konden we inmiddels al terugkijken op prachtige indrukken en avonturen. Maar hier was het allemaal om begonnen.

De schildpadden.

Het was een donkere zondagavond in de schaduw van De Kuip. Ik had net een paar mooie ballen gepot toen de slungelige jongen met een vriend binnenkwam.

Naast Wendy stond een lege barkruk. De jongen hing erover heen om de aandacht van de bardame te krijgen. Ik meende hem te herkennen.

Sterker nog, ik herkende hem. Dat moest toch echt Robin van Persie zijn, het grootste voetbaltalent van Feyenoord. Maar ik dacht, zoals wel vaker als ik meen een bekende Nederlander te herkennen, dat het mijn verbeelding was.

Ik keek om me heen. Een goede zet. Een paar anderen keken ook met een blik van herkenning naar die slungelige jongen aan de bar. Het was ’m echt.

De kans is aanwezig dat u een dezer dagen het Friese plaatsje Elsloo in het nieuws voorbij hoort komen. Aangezien ik in mijn puberjaren een dorpje verder opgroeide, en elke schooldag liefst tweemaal door Elsloo fietste, heb ik een ondertussen verloren pagina uit de Leeuwarder Courant online bewaard.

Het Dorp
Elsloo ligt in het zuiden van de gemeente Ooststellingwerf, langs de weg tussen Makkinga en Noordwolde. Tot Elsloo (afgeleid van ’elzenbos’) behoren de buurtschappen Tronde, Canada, De Monden en De Rieten. Jaarlijks is er op Eerste Kerstdag een ’Kerskuier’. Elsloo had een kaasfabriek, maar die werd in 1998 gesloten.

De oudejaarsploeg ’De Vesuviusclub’ is berucht vanwege de spectaculaire ontvoeringen van beroemde objecten. Zo werd in 1991 uit het Amsterdamse Madame Tussaud het wassen beeld van Sovjetleider Gorbatsjov ’gestolen’. Het advocatenduo Hans en Willem Anker moest er aan te pas komen om strafvervolging te voorkomen. Het stelen van het beeld van Rinus Michels bij de KNVB in Zeist, in december 2001, liep echter uit op een geldboete.

Dorpshuis ’t Anker werd enkele malen verrast met een anonieme gift. Nadat eerder al 10.000 en 12.000 gulden waren bijgeschreven op de bankrekening, werd in april 2001 een bedrag van 17.000 gulden gestort.

Blaaskapel De Klaeterjagers uit Elsloo werd in 1999 en 2000 Nederlands kampioen.

Lola rende. En ze rende. En ze rende.

Al gauw dacht ik: "Gaan we daar nou de hele film mee vullen?" Ja dus.

De DVD stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, omdat ik een aantal positieve aanbevelingen over Lola Rennt had gehoord. Toen Sinterklaas mijn verlangen inwilligde, was ik dan ook blij.

Lola rende. Hoewel haar adrenaline niet echt oversloeg op mij, vond ik het toch een verbazingwekkende film. Eén lange MTV-clip, dat zeker, maar met een sterk filosofische inslag en velerlei verhaallijnen en -lagen. De ondertitel is dan ook zeer goed gekozen: "Jeden Tag, jede Sekunde triffst Du eine Entscheidung, die Dein Leben verändern kann".

Dat is een onderdeeltje uit de chaostheorie dat me al jaren bezighoudt. De vleugelslag van een vlinder kan een orkaan veroorzaken, zoals Lorenz al beweerde. Maar het is niet te voorspellen welke gevolgen een gebeurtenis zal hebben. Lola Rennt speelt hier continu, iedere seconde, op in. Fascinerend.

Ik wilde hier een leuk stukje plaatsen. Maar Anneloes roept me naar beneden. Ik moet mijn luisterpositie innemen, zegt ze.

Het is nog maar twee komma vijf jaar geleden dat ik voor het eerst op ski’s stond. Sindsdien is het een van mijn meest favoriete bezigheden. Het past ergens in het rijtje autorijden, spelletjes doen, stukjes schrijven.

Twee-en-een-half jaar voelt als tien jaar in dit geval. Ik heb het idee dat ik al tijdenlang op wintersport ga, maar tijdenlang is toch echt pas sinds Pasen 2001.

In al die eeuwen ben ik alleen nog maar in Frankrijk geweest. Dat bevalt uitstekend. Ik heb wel eens nauwelijks sneeuw gehad, maar ook belachelijk veel wit poeder. Een prachtig zonnetje waardoor je overweegt je skikleding uit te trekken, en sneeuwstormen waarin je niets ziet en voortschuifelt in de hoop geen ravijn tegen te komen. Gemakkelijke en moeilijke pistes, zachte en harde buitelingen, lieve en minder lieve voorbijgangers.

Frankrijk heeft alles. Maar dit seizoen gaan we naar Italië.

Mijn tante Dorine belde in augustus. Zij gaan voor de tweede keer op rij naar een hotelletje in Santa Cristina. Of we mee wilden. Graag!

Santa Cristina zegt u niets. Val Gardena wel, neem ik aan. Er ligt al volop sneeuw; de cracks zijn afgelopen weekend al naar beneden gedonderd. Ik wil ook! Nog vijf weken. U ziet, ik tel al af.

Corresponderen over de uitslag mag niet, dus ik spuw hier mijn gal. Men beweert wel eens dat de top 40 grotendeels bagger bevat. Terecht. Dat is ook mijn gedachte.

De ondemocratisch gekozen top zoveel van webloggend Nederland die Mijn Kop Thee onlangs organiseerde, bewijst dat het moeilijk is om een hitlijst met kwaliteit samen te stellen. Godsamme, wat een bagger heeft webloggend Nederland verzameld.

Omdat ik niet vies ben van wat provocatie, had ik aanvankelijk in Bob’s reacties gemeld dat de nummer 1 van het lijstje, Belle & Sebastian, de complete opsomming al verpestte. Ik heb niets met Belle & Sebastian. Let wel, ik vind hen niet afschuwelijk. Integendeel, ik vind het zulke saaie, dreinende EO-muziek dat ik eigenlijk op slag drie dagen lang overal "geen mening" wil invullen.

Maar goed, die opmerking over de lijst compleet verpesten was een tikkeltje overdreven. Aan de andere kant wist ik toen nog niet dat de overige liedjes die taak prima zelf aankonden.

De helft van het lijstje kende ik niet eens, hetgeen al aangeeft dat eenieder bij zo’n verkiezing het liefst zijn obscure liedjes plugt in plaats van echte kwaliteit. Dat zit in de mens. Ik ben zelf ook niet vrij van zonde.

Ik heb een groot deel van de obscure liedjes gedownload en beluisterd. Ik heb zelfs, geheel tegen mijn principes in, Belle & Sebastian een nieuwe kans gegeven. Maar god o god, wat heb ik me een partij verveeld. Alle Belle-en-Sebastian-klonen nog aan toe, wat een hemeltergende neerslachtigheid en verveling straalt webloggend Nederland uit.

Toen ik al die onbekende nummers zag staan, had ik eerst het idee dat het misschien een muzikale ontdekkingsreis voor me zou worden. Er zijn nu eenmaal enorm veel witte plekken op de wereldkaart van mijn muziek-kennis.

Jawel, een ontdekkingsreis. Nu weet ik hoe de eenzame Columbus zich de eerste weken voelde toen de Santa Maria ronddobberde op de eindeloze oceaan. Een eentonige, temerige affaire, met continu een tikkeltje hoop in de onderbuik. Doch toen Columbus eindelijk een streepje Amerika aan de horizon zag, zette ik maar gauw Seven Nation Army op.

Vlak onder mijn kantoorraam kwamen drie mannen een pijp aanleggen. De grote PVC-buis leunde tegen het raam, terwijl twee van de potige jongemannen buiten mijn zicht hard aan het werk waren. Ze groeven een gat, denk ik.

De derde man stond er zo nonchalant mogelijk bij te kijken. Het was werk voor twee man, dus hij was niet nodig. Eigenlijk verveelde hij zich, in zijn blauwe overall. Maar hij probeerde te kijken alsof hij het belangrijkste werk van allemaal deed.

Zo stond hij daar tien minuten te staren. ’t Is dat het bitterkoud was, anders had hij wat mij betreft de mooiste baan op aarde gehad.

Het is best lastig toe te geven dat je ergens heel slecht in bent. Voor mij althans. Ik heb een soort van mannetje in mijn hoofd dat mij continu aanspoort overal goed in te zijn. En het liefst niet zomaar goed, maar als het even kan de beste. Bijzonder vermoeiend trouwens. Ook voor anderen, denk ik.

Afgelopen zaterdag hadden mijn neven en nichten zich verzameld voor een familie-uitje. Voor een van de hoogtepunten van het programma gingen we naar de lasergame-arena in Zoetermeer. Op elkaar schieten met lichtgevende pistolen in een sinistere fabriekshal waar harde muziek je gehoor uitschakelt, en disco-rook je zicht.

Nu had ik donderdag mijn knie zo ontzettend hard gestoten dat mijn oren zaterdag nog suisden. Het was een mooi excuus voor mijn allerbelabberdste score. Ik was de slechtste van allemaal.

Iemand raken: 100 punten. Geraakt worden: -50 punten. Ik had in totaal minder dan nul punten! Trek zelf uw conclusies.

Wat een triest jaar voor Nederland. Is dit alles dat ons land aan persoonlijkheid te bieden heeft? De Volkskrant-verkiezing voor de Nederlander van het jaar stemt me werkelijk treurig.

Ik zie het al gebeuren dat Jaap de Hoop Scheffer wint. Ik durf het niet eens aan hem eenoog te noemen in ons land der blinden. Nederland is een zinkend schip. U kunt nu nog springen.

(Dit stukje stond al eventjes klaar - frans en ik lijken meer dan af en toe een onzichtbaar lijntje te hebben)

We hadden net de soep van wild met eekhoorntjesbrood achter de kiezen toen de ober ons stoofpeertjesijs serveerde. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was zette hij het neer en ging ons twijfelend achterlatend weer verder met zijn werk. Was dit ijs wel voor ons bedoeld? Is het normaal dat je ijs krijgt tussen de soep en het hoofdgerecht? Nadat we een tijdje gewacht hadden of de ober misschien nog terug kwam om zijn fout te herstellen (misschien was het wel het toetje van de tafel voorin in plaats van ons tussengerecht) en hij echt geen aanstalten maakte om het ijs weer van tafel te verwijderen, aten we het toch maar op.

Kijkt u dus bij Brunel niet raar op als de volgorde van uw maal paté, soep, ijs, vlees en parfait is.

Het noorden van het vroegere Napoleontische rijk was mooi in deze tijd van het jaar. De kleine generaal zelf stond in het lentezonnetje en keek tevreden uit over de heuvels. De Belgische heuvels wel te verstaan, maar als het aan Napoleon lag niet voor lang. "Morgen zijn jullie weer van mij", dacht hij in zichzelf.

Op Elba was het uitzicht minstens zo mooi geweest, maar daar dacht hij liever niet aan terug. Hij was op een missie. Hij wilde België en Nederland terug. Nu hij in de heuvels rond Waterloo stond en genoot van de aanblik, wist hij weer waarom.

Donkere wolken pakten zich echter samen boven de heuvels, alsof de weergoden de geschiedenisboekjes al kenden. De hele nacht regende het, zodat de Franse troepen doorweekt raakten. De legertenten lekten aan alle kanten, de paardendekens werden zwaar van het regenwater en de modder sijpelde door de laarzen.

Maar een paar kilometer verderop had natuurlijk ook opponent Wellington last van het barre weer. Zo begonnen zowel de Fransen als de geallieerden beide nat en verkleumd aan die befaamde achttiende juni in 1815.

Napoleon had net iets meer manschappen dan Wellington. Dat wist hij. Daarom was de kleine generaal zo blij dat een van zijn divisies de dag ervoor de Pruisen bij Ligny in de pan had gehakt. Tegen de geallieerden en de Pruisen samen kon Napoleon niet op.

De Pruisen waren op de vlucht geslagen na de afstraffing bij Ligny. Maar Napoleon wilde zeker weten dat hij alleen Wellington tegenover zich zou vinden. Hij greep met zijn arm in zijn binnenzak en pakte zijn iPaq en zijn mobieltje om de laatste status op het slagveld te achterhalen. Op de beeldschermpjes zag hij echter niets. Toen hij zijn iPaq schudde, liep er een straaltje water uit. De hevige regen had ook zijn prijsloze speeltjes onklaar gemaakt.

Een uur later was het leger van Napoleon omringd door de Pruisen en de geallieerden. De verrassing en de overmacht waren zelfs de geniale veldheer te veel.

De fervente Kolonisten van Catan hebben er weer een uitbreiding bij. Zeevaarders, ridders en aanhangers van Alexander de Grote zijn bij ons sinds deze maand opgevolgd door Neanderthalers.

De nieuwste variant heet Kolonisten van de Prehistorie en is een aangename afwisseling. De basis is hetzelfde, maar alles heet net even anders. Grondstoffen zijn hier bijvoorbeeld Huiden of Ivoor, steden en dorpen zijn in de Prehistorie slechts stammen.

Het spel begint in Afrika en geleidelijk verspreiden je nomaden zich over de rest van de wereld. Ondertussen verandert het vruchtbare Afrika langzamerhand in een woestijn. Dat is direct ook de meest aantrekkelijke kant van deze versie: de dynamiek. Het grote nadeel blijft de grote invloed van de dobbelstenen.

Mijn top 5 van Catan-varianten:

1. Steden en Ridders
2. Het basisspel
3. Zeevaarders
4. Prehistorie
5. Historische Scenario’s I

Hebt u wel eens een dier aangereden? Ik wel. Het gebeurde een paar maanden geleden. Ik zeg dit wellicht op een luchtige toon, maar het is een schokkende gebeurtenis, al overleefde de kat het in mijn geval.

Het is verbazingwekkend hoe weinig tijd je hebt om te remmen als opeens een kat oversteekt. Het beest sprong recht voor mijn auto, ik hoorde kadoef kadoef onder me, en toen ik in mijn spiegel keek, zag ik de kat met een dikke staart wegrennen. Ik stopte nog om te zoeken, maar het slachtoffer was waarschijnlijk van schrik al een kilometer verderop.

U weet dat katten, de mystieke dieren, negen levens hebben. Met die aanrijding begon het negende leven van dit bewuste exemplaar, vermoed ik. Hoe ik daar zo bij kom, vraagt u?

Afgelopen maandagochtend vroeg reed ik opnieuw door de straat. Toen ik stilstond om rechtsaf te slaan, zag ik door mijn linkerraampje een groen fluorescerende man. Naast de weg stond zijn dierenambulance geparkeerd. In zijn armen droeg hij een levenloze kat naar zijn voertuig.

Mijnheer lag onder de dekens te zweten toen hij voetstappen op de trap hoorde. De lange wenteltrap naar zijn kamer boven was oud en afgeleefd, dus mijnheer kon bij iedere stap het hout horen kraken. Terwijl hij ging verzitten om aan het irritante gevoel te ontkomen, piepte de deur open.

Zijn hulpje kwam aan zijn bed met een dienblad. "Thee, mijnheer?". Mijnheer knikte minzaam, al hield hij niet van thee. Warm water met een smaakje, bah. Hij hield van hete dingen, met temperament.

Het hulpje haalde de thermometer uit het achterwerk van mijnheer. Koorts. Mijnheer begreep nu pas waarom hij zo transpireerde vandaag. De druppeltjes parelden op zijn donkere voorhoofd.

Ondanks de hitte op deze godvergeten plaats en zijn uitputtende werk zweette mijnheer nooit. Zijn assistenten keken altijd met bewondering naar de ogenschijnlijke ongecompliceerdheid waarmee hij de meest lastige klussen klaarde. Vorige week nog had mijnheer een militante weigeraar aan zijn drietand gespietst en zonder omhaal in het vuur gekieperd. En daarna had hij een rondje gemaakt langs zijn lievelingen op aarde om zich ervan te vergewissen dat ze nog in veiligheid hun snode plannen konden uitvoeren.

Maar juist dit weekend was de duivel ziek en dus niet in staat zijn heilzame werk in Irak te beschermen.

We wilden naar Schiermonnikoog maar we eindigden in Canada. Nu klinkt dat wellicht overdreven, maar niet als je weet dat Canada een buurtschap is in het zuidoosten van Friesland.

Canada bestaat uit niet meer dan wat bos, enkele verdwaalde huizen, een frietkraam en een meer. De beroemdste inwoner van Canada is een kluizenaar, wiens plaggenhut in het bos ik als puber eens van een afstandje bestudeerde. Dichtbij durfde ik niet te komen, want stel je voor dat het wildebeest woest naar buiten zou komen stormen.

Het reisje naar Schiermonnikoog ging niet door omdat de weermannen hevige regenstormen en bliksem hadden voorspeld. Toen we ’s ochtends wakker werden, scheen echter de zon. Het was te laat om nog naar het Waddeneiland af te reizen, maar Canada lag om de hoek.

We liepen een rondje om het Canadameer, dat wordt omzoomd door bossen. Het was prachtig weer. De honden zwommen een eindje achter een stok aan, en spetterden ons daarna nat op het strand. Een bordje waarschuwde voor diep water. De rietpluimen kleurden mooi tegen de achtergrond van herfsttinten.

Toen we op de parkeerplaats terugkeerden, begon het te druppelen. Op het display van mijn camera zag ik dat ik honderdtien foto’s had gemaakt.

Als Nederlanders aan de ene kant iets verachten, dan is het wel arrogantie. Aan de andere kant houdt iedereen van Johan Cruijff. Ook ik. Maar ik snap het niet.

Een tijdje geleden liet ik in de linkdumps een adresje achter van een review. De betreffende blogger had een DVD met de extended version van The Two Towers gekocht. Normaliter ben ik niet zo wild van die versies, aangezien op de snijtafel de bagger gewoonlijk afvalt en ik niet extra ga betalen om die alsnog te zien.

Deze review was echter bijzonder enthousiast. Dus ik besloot de vier DVD’s, volledig legaal uiteraard, te downloaden. Deel vier is nog niet helemaal binnen, maar de eerste anderhalve DVD die ik heb gezien: heel aardig. Omdat het alweer een tijdje geleden is dat ik de film zag, kan ik alleen moeilijk voor mezelf uitmaken of het extra materiaal bevalt. Ik heb namelijk het idee dat ik alle scènes al een keer heb gezien.

Het was al bijna donker toen ik vaart minderde. Met toegeknepen ogen tuurden we het bos in, hopend dat er nog mensen rondliepen. Maar nee. Niemand. Dat was balen. Daar ging onze jaarlijkse traditie.

Een stukje verder stond een huis. Ik gokte dat ze daar woonden. Tegen beter weten in reed ik door tot aan het huis. Het was al zo schemerig dat ze waarschijnlijk al een uur geleden waren vertrokken.

We hadden ongelofelijk veel mazzel. Daar sjokten de heren over de oprit. Een van hen had een schop in zijn hand. Beide droegen ze dikke jassen. En laarzen natuurlijk. Ze hoorden me blijkbaar aankomen, want ze keerden om en keken me met vragende ogen aan.

Ik liet mijn raampje neer en vroeg: "Kan het nog?". Een van de mannen haalde zijn schouders op en knikte naar het bosje. Het kon.

Terwijl de man voor ons uit liep met de schop over zijn schouder, probeerden we nog iets te zien in het duister. We wezen op een boom die ons wel wat leek en de man zei met een onmiskenbare Langediekse tongval: "Da’s dan vijf euro".

Tien minuten later reden we de mooie Kloosterweg af met een Friese kerstboom in de achterbak.

Ontzield lag het lichaam in het eenzame slijk. Dagen gingen voorbij zonder dat iemand het landerige, doodlopende weggetje betrad. De wilde akelei en de blauwe guichelheil tierden welig, zoals het hoorde, maar soms, als iets het daglicht niet kon verdragen, kwamen dubbele voetstappen de kleuren vertrappen. Slechts de helft van de schreden vond de terugweg.

De man dronk teveel, vond ook hijzelf, maar schonk nog een gul glas Scotch in, om het af te leren. "Zoon", prevelde hij, terwijl zijn afwezige vrouw instemmend knikte. "Zoon, waarom kom je niet naar huis".

Ik ben geen fan van Freek de Jonge. Meestal is hij te langdradig en vooral niet grappig genoeg. Deze week slaat hij echter in de VPRO-gids de spijker op zijn kop.

De Jonge vraagt zich af waar de Echte Sporthelden zijn gebleven. "Tegenwoordig kennen we alleen vedetten: sporters die voor korte tijd door de media gehypet (sic) worden wanneer men veel wedstrijden achter elkaar wint. Een sportheld profileert zich juist, naast zijn overwinningen, door zijn falen. Het is ondenkbaar, om maar een voorbeeld te noemen, dat iemand als Jezus tegenwoordig aan het kruis zou eindigen. De weg van het lijden wordt niet meer gewaardeerd. Het gaat alleen nog maar om het winnen. De commercie heeft zoveel grip gekregen op de sport dat verliezen er niet meer bij hoort."

Ergo, sporthelden van het jaar zijn de Schotten.

Een zijdelingse kwestie begint met de tachtigste verjaardag van Gerard Reve, gisteren. De hype van deze week is uw favoriete citaat van mijn favoriete grote Nederlandse schrijver. Ik zie her en der onleesbaar kwootsel voorbij komen, dat geen recht doet aan de leesbaarheid van Reve.

Aan de andere kant heb ik geen zin om Wolf opnieuw te gaan lezen in de hoop op een fijn citaat te stuiten. Daarom ben ik de Volkskrant extra dankbaar voor deze passage uit een brief die rabiaat sporthater Reve in 1971 schreef aan Simon Carmiggelt:

"Weg met Ajax! Weg met Feyenoord! Dood aan de arbeider! Ik vind het jammer dat bij een voetbalwedstrijd niet beide partijen kunnen verliezen en dat er zo zelden doden vallen."

Wij, als in ik en twaalf anderen, wij waren bijeen. In onze séance vereerden wij een eeuwenoude geest uit het oosten.

De geest, zoon van Euphemius en Anna, antwoordde ons. Hij zei niets, maar liet zijn aanwezigheid fysiek voelen. Overspoeld met geschenken werden wij.

Maar buitenissig werd het pas de volgende dag. Toen ik ontwaakte, bleek mijn portemonnee leeg. Liliwap, riep ik. Klos liliwap!

O, mag ik nog even reclame maken? Voor de linkdumps? Dank u.

Normaliter zap ik gelijk weg als ik een weblog met linkdumps tegenkom. Linklogs hebben niet mijn interesse. Dus u heeft mijn begrip als u dat nieuwe onderdeel links laat liggen (pun intended).

De linkdumps zijn dan ook primair voor mijzelf. Een soort van favorietenlijstje en historisch online kladblokje tegelijk. Ik vind het leuk om ze te delen en het zou zonde zijn als u wél geïnteresseerd bent in mijn mooie links, maar ze nog niet had opgemerkt. Gezien het succes van linklogs is er een publiek voor. Vandaar reclame dus, voor de linkdumps. Rechts. Da’s voor de kijkers ook rechts.

Ik ken iemand die altijd zwarte kleren draagt. Nu loop ik er zelf ook nooit bijzonder uitbundig bij, maar je kunt ook overdrijven vind ik. Niet dat ze nu roze en gifgroen moet aantrekken, en al helemaal niet tegelijk, maar het schokte ons onlangs werkelijk toen ze een grijs kledingstuk bleek te bezitten.

Sommige mensen houden blijkbaar niet van kleur. Het blauw alhier is menig bezoeker ook wat te onstuimig. De tint lijkt enigszins op die ene muur van onze slaapkamer destijds in Utrecht. Hij is iets lichter. Ik vind het een mooie kleur.

Maar ik kan smaakverschillen goed begrijpen. De kleuren op websites maken ook mij vaak aan het schrikken. Bovendien vind ik het belangrijk dat alles goed leesbaar is.

Ik laat u daarom zelf kiezen. Rechts ziet u vier gekleurde vlakjes. Daarmee kunt u zelf een kleurschema bepalen. Ik vind ze zelf niet allemaal even mooi, maar dat moet in dit geval ook. Mijn persoonlijke smaak staat hier tijdelijk buiten.

U bent de klant. U bent heel eventjes de koning!

En majesteit, hoewel hij nu wat gedeukt is, stelt mijn ontwerpershoed u tevens in staat uw kleurschema te bewaren. Indien u bijvoorbeeld het Coca Cola rood kiest, zal een magisch koekje op uw eigen typmachine de volgende keer opnieuw deze frisse, maar mij wat te felle, kleur naar boven toveren.

Tot slot, hoogheid, uw smaakvolle suggesties, zoals ten aanzien van andere kleurcombinaties, zie ik graag hieronder tegemoet.

Het is lang geleden dat ik een top 5 voor u samenstelde. En dan zijn ook nog eens de automatisch berekende willekeurige top 5’jes gesneuveld in de nieuwe layout. (Als ik u een geheimpje mag verklappen: dat ligt niet aan de nieuwe layout, maar aan mijn ontdekking dat diezelfde top 5’jes twee tot tien seconden extra laadtijd vergden).

Qua timing zit Bob dus precies goed met zijn ballotage beste muziek van 2003, ondemocratisch gekozen door webloggend Nederland. Vrijwel iedere deelnemer misdraagt zich door te veel liedjes te noemen, dus ik ben lekker recalcitrant. Mijn top 5 van 2003:

1. Coldplay - God put a smile upon your face
2. The White Stripes - Seven nation army
3. Tribalistas - Já sei namorar
4. Christina Aguilera - Beautiful
5. Kylie - Slow

Slechts twee echte toppers dit jaar, constateer ik bedroefd. Misschien ben ik nog een of meerdere nummers vergeten. In ieder geval vielen Coldplay (Clocks - super, maar te vaak gehoord), Robbie Williams (Monsoon en Feel) en Outlandish (Aicha) net buiten de prijzen.

Het ritueel is elk jaar hetzelfde. We kopen voor een persoon een groter cadeau en voor iedereen nog een klein cadeautje erbij. Voor die ene persoon waarvoor je een groter cadeau gaat kopen, trekken we lootjes. Omdat je natuurlijk jezelf niet mag trekken, moet dit festijn altijd wel een paar keer opnieuw gebeuren. Na deze paar keer, gaat iedereen er van uit dat alles goed zit.

Zo niet dit jaar. Iedereen is wel gewoon leuk voor zijn lootje cadeautjes gaan kopen. Hans voor Anjo, Anjo voor Ruben, Ruben voor Ron-Peter, Ron-Peter voor Wija, Wija voor Rinke, Rinke voor Anneloes, Anneloes voor Hans, Rheate voor Pui Mee en Pui Mee voor Ron-Peter.

Arme Rheate!!

"Vijf is een mooi getal, toch?", vraagt Ruben. Hij verdwijnt naar boven en we horen hem razendsnel tikken op zijn computertje, dat inmiddels steunt en kreunt onder alle zware applicaties die in de laatste vijf jaren op hem zijn neergekwakt. Dan wordt het stil. Hij ademt vast nog, maar aangezien Ruben boven zit en wij beneden, horen we niets. Dan horen we plotseling gestommel op de trap.

"Blauw is een mooie kleur, toch?". Ondanks het vraagteken is het een stelling. Hij heeft zijn ontwerpershoed opgezet. Zo’n hoge, zwarte. Met een punt, zodat hij lijkt op de tovenaar uit het verhaal van de tovenaarsleerling. Diep van binnen wil Ruben dan ook graag een duivelse tovenaar zijn.

Hij maakt een vreugdedansje, zodat de hoed van zijn hoofd valt. Met de punt op de grond. De hoed deukt met een zucht als een harmonica in elkaar. Ruben merkt het niet eens. Hij roept "Versie vijf is geboren!", zo hard dat de buren het kunnen horen.

Een huis verderop krabben mensen zich verwonderd achter hun oren.

Terwijl de beslissingen in de Champions League naderen, telt Ajax zijn zegeningen. Het talentvolle team stond met name in de herinnering van de gepreoccupeerde fan symbool voor aanvallend voetbal. Dezer dagen spreekt coach Koeman echter vooral zijn bewondering uit over de professionaliteit van zijn jongens.

Het moderne Ajax kon al een tijdje goed verdedigen. En mijn jongens weten nu ook hoe ze een wedstrijd na een voorsprong op slot moeten gooien, zegt Koeman.

Na een beslissende Schwalbe in de slotfase gaan de pupillen van de trotse Koeman vanavond door in de Champions League. Ik zweer u, mijn vreugde over de Nieuwe Nederlandse Professionaliteit is onuitsprekelijk.

Of de schaapjes vanochtend opnieuw rondhuppelden van plezier, weet ik niet. Ik was vroeg en op dat moment is de snelweg rustig. De schaapjes zie ik alleen als het filemonster de A12 in zijn greep heeft, want dan rijd ik de alternatieve route door het boerenland.

Bij het opstaan overwoog ik nog de wollige dieren met een bezoek te vereren. Zouden ze elke ochtend zo blij door het weiland huppelen? Ondanks de kou, de mist, de saaiheid van het schapenbestaan?

Nu moest ik het doen met mijn verbeelding. In mijn gedachten dartelden nu ook de koeien een dansje in de naastgelegen weide.

Terwijl de loonslaven in een lang lint langzaam langs Linschoten kuierden, zag ik naast de weg wat schaapjes dartel huppelen door de wei. Het was twee graden onder nul, dus die onvervalste blijdschap verbaasde me wat. Het schoot toch niet op, dus ik stapte uit en vroeg ze, vanwaar dat geluk?

De wollige beesten keken me schaapachtig aan.

Een van de leukste onderdelen van vliegen is de landing. Tot voor kort had ik zelfs bij het fysieke landen zelf een spannende kriebel, zo’n achtbaangevoel op het moment dat het vliegtuig de grond raakt.

Dat gevoel blijkt te slijten. Maar wat blijft, is het genot van het Madurodam-aanzicht. Sommige mensen voelen zich ongetwijfeld God op dat moment.

Tijdens korte vluchten blijft het vliegtuig vaak laag genoeg om het landschap te kunnen zien. Daarvoor moet het wel onbewolkt weer zijn. Zwevend door de heldere luchten van Indonesië bleken de vulkanen van Java bijvoorbeeld prachtig, maar onze regelmatige bezoekjes aan het sombere Engeland leveren meestal weinig hemels kijkplezier op.

Uiteindelijk maakt dat weinig uit. De mooiste etappe van de vlucht is namelijk de laatste, als je al lang en breed onder de wolken zit. Dan zie je alle pepernoothuisjes, speelgoedautootjes en mini-rotondes. Ze worden steeds groter, groter en groter. Toen we Jakarta naderden, kon ik boeren in de rijstvelden zien ploeteren. Toen we vorige week Liverpool naderden, zagen we de grauwe arbeiderswoningen met hun typische schoorstenen.

Het enige dat je niet waarneemt is het vliegveld. En net op het moment dat alles zo groot is geworden dat je in lichte paniek raakt, zie je het begin van de landingsbaan onder je.

Ik heb een vooroordeel over Engelse steden. Het is waarschijnlijk ontstaan tijdens mijn studie en wordt keer op keer bevestigd.

Het vooroordeel bestaat eruit dat Engelse steden lelijk zijn. De Britten liepen natuurlijk voorop in de industriële revolutie, waardoor steden een puur functioneel karaker kregen. Engelse metropolen zijn volgepropt met lelijke fabrieken, omringd door opeengepakte arbeiderswoningen. Althans, zo luidt mijn vooroordeel dat is gebaseerd op wat ik ooit uit de boeken leerde.

De enige uitzondering is natuurlijk Londen. Dat is extra logisch als u bijvoorbeeld beseft dat Amsterdam ook absoluut niet representatief is voor de rest van Nederland. Aangezien mijn eerste ontmoetingen met Engeland in Londen plaatsvonden, dacht ik aanvankelijk dat mijn vooroordeel onterecht was.

Inmiddels heb ik Manchester en Liverpool van dichtbij mogen zien. Mijn vooroordeel is terug. Dubbel zo hard.

En lelijk is niet fotogeniek. U moet het dan ook doen met een zeer beperkte toevoeging aan de galerij.

Opeens hadden ze ruzie. Ze wisten zelf eigenlijk niet eens waarom. Hij zal wel met zichzelf in de knoop zitten, dacht de een. Ik ben inderdaad erg vervelend, dacht de ander, maar hij heeft me dan ook een hoop ellende bezorgd.

Ik zag het maar van één kant. En ik vond de ander, die ik verder niet kende, dus een enorme zeikerd. U weet hopelijk wat er wat mij betreft met waanzinnige zeikerds moet gebeuren.

Vroeger, toen alles beter was, wisten ze wel raad met hun soort mensen. In de Middeleeuwen dacht men dat waanzinnigen door de duivel bezeten waren. Het middel bij uitstek om beëlzebub te verdrijven, was de brandstapel.

Vanaf de vroege Renaissance beschermde de maatschappij zich tegen idioterie door de oprichting van koekoeksnesten. In plaats van op de brandstapel te belanden, zagen waanzinnigen zich voortaan met rinkelende kettingen aan de gestichtsmuren geketend.

Tegenwoordig liggen ze misschien vijf sessies op de sofa, waarna verder ook niemand meer weet wat er met ze moet worden aangevangen. Met als gevolg dat de enorme zeikerds hun natuur volgen en onschuldige mensen gaan irriteren. Ik kan het ze niet eens echt kwalijk nemen. We hebben nu eenmaal op een bepaald punt in de geschiedenis met z’n allen besloten dat we beschaafd willen zijn. Ziehier de consequenties.

Toen leek, even opeens als het begon, de ruzie wat te ontdooien. Heel voorzichtig zochten ze toenadering. Misschien is het toch wel een aardige vent, suggereerde de een. Waarop ik aankondigde even een luchtje te gaan scheppen.

Geld speelt geen rol.

Hoe heerlijk het ook klinkt om dat te kunnen zeggen, en wij konden dat in alle relativiteit, het voelde waardeloos.

En zo kwam het dat we, murw gebeukt door de indrukken en inspanningen in het oerwoud, bijna veertigduizend neerlegden voor het laatste eindje achterop de motor.

Terwijl wij wachtten tot Anneloes (die natuurlijk als eerste mocht) was weggebracht, reden enkele Zwitsers hun terreinwagen bijna het ravijn in. Het had ons weinig uitgemaakt. Ze gingen toch de andere kant op.

De coach staarde maar wat voor zich uit toen de vraag werd gesteld. Even dacht ik dat hij dagdroomde. Het was dan ook onwerkelijk voor hem om erbij te zijn.

Toen leek hij op te schrikken. Hij had de woorden van de tolk begrepen en antwoordde in het Russisch. De lettergrepen klonken hard en koud, de Russische volksaard verklappend, maar tegelijkertijd open en een beetje slissend. On-Russisch bijna, en dat klopte.

Hij was een Balt. En zoals u wellicht weet zijn de Baltische staten tezamen het verlegen maar slimme jongetje met het brilletje van de voormalige Sovjet-klas. Eenmaal onafhankelijk en volwassen bleek dat ondergesneeuwde jochie het succesvolst van allemaal.

Nee hoor, Letland was niet geschrokken van de loting, verklaarde de coach. Een land met slechts duizend voetballers ging alleen maar uit van de Olympische gedachte.

Meedoen is belangrijker dan winnen, noteerden de aanwezige journalisten tevreden.

Maar in feite had de coach gewoon zijn huiswerk goed gedaan. Voor hem lag een klein papiertje. Erop stonden enkele recente uitslagen gekrabbeld. Duitsland tegen Litouwen, 1-1. Wales tegen Tsjechië, 0-0. Schotland tegen Nederland, 1-0. En natuurlijk Letland tegen Turkije: 1-0.

Ja, natuurlijk zijn wij kansloos, beaamde hij de vooringenomen vraag van een Hollandse reporter. Hij glimlachte in zichzelf.

Toen de grote muzikant nog een klein Jantje was ravotte hij veel. Hij was vooral vaak te vinden op het overwoekerde veldje in de wijk.

Hij woonde bij zijn tante omdat zijn moeder het te druk had om hem van school te halen. Het veldje waar kleine Jantje en zijn vriendjes speelden, lag om de hoek. Naast een weeshuis dat Strawberry Field heette.

Van zijn bezorgde tante mocht hij er eigenlijk niet spelen. Het was er veel te gevaarlijk en dus verboden terrein voor kleine knaapjes. Maar kleine Jantje was een stoute jongen vol kattekwaad. Telkens als zijn tante hem herinnerde aan het verbod, zei de ondeugende wijsneus: "Ach, ze kunnen me er toch niet voor ophangen".

Ik heb vrijwel alleen zwarte schoenen. De enige uitzondering vormen eigenlijk mijn sportschoenen. En één paar bruine Ecco’s.

Die bruine Ecco’s zijn in een razendsnel tempo uitgegroeid tot mijn favorietjes. Het zijn vrij nette schoenen, maar bieden desondanks meesterlijk loopcomfort.

Zo kon het dan ook gebeuren dat ik een urenlange wandeltocht door het Peak District maakte op mijn keurige schoenen. De collega-trekkers die we steevast met een vrolijk "hello" begroetten op de bergpaadjes en in de weilanden, droegen robuust bergschoeisel, of soms stevige gympen. Zoals het hoort. Maar ik ontmoette geen verwonderde blikken. Wandelaars vormen één grote, solidaire familie. De vrijheid is groot, de kapsones klein.

We hadden het vriendelijke, in kerstsferen gehulde Castleton nog maar net achter ons gelaten toen twee oudere jongeren met grijs haar en een ijzersterk gestel ons waarschuwden voor de gladde paadjes op weg naar boven. De man liet de jury bewijsstuk A zien: een flinke plak amper opgedroogde blubber op zijn elleboog.

Niemand waarschuwde ons voor het snel intredende duister.

En dus bereikten we de toppen van de heuvels weliswaar zonder moddersporen van formaat, maar met inbegrip van een schitterende zonsondergang. De weg omlaag moest door het donker. Voor het geval u nog nooit een natuurpark heeft bezocht: er zijn geen straatlantaarns en de meeste paden zijn onverhard. Nu bestaan wandelroutes in Engeland voor een deel uit tochten door weilanden.

We moesten dus in het duister de route lezen, schapen ontwijken, prikkeldraad ontwaren, afgronden links laten liggen, over hekjes klauteren, beekjes oversteken en niet in koeienvlaaien stappen. Dat lukte wonderwel allemaal. Maar een van de laatste weides voor het dorp werd mijn ondergang.

Het betreffende grasland en het trekkerpad erna stonden beide onder water. Grote, modderige plassen zijn moeilijk te ontwijken in het donker, kan ik u verzekeren. Ik liep soppend voorop, terwijl de dames achter mij de grootste pret hadden.

Eenmaal gearriveerd in die formidabele Britse huiselijkheid van de pub in Castleton, waar de lampen genoeglijk brandden en de kachel ook, schrok ik van mijn grauwe, kreukelige Ecco’s.